Wilcze kobiety. W Trójkącie Beskidzkim. Tom 4

To kolejna książka z cyklu „W trójkącie beskidzkim, która ponownie przenosi nas do Bielska-Białej i Wisły.

Lokalny gangster zostaje ujęty na podstawie zeznań brata i kochanki. Czu uda mu się postawić zarzuty, gdy brat zostaje zamordowany, a kochanka znika? Czy oskarżony Adrian Sieradzki maczał w tym palce? Tylko ON ma motyw, teraz nikt nie będzie mógł świadczyć przeciw niemu. Czy możliwe, że jednak stoi za tym ktoś inny, a Una, początkowo brana za ofiarę, okaże się wilkiem w owczej skórze? Czy to ona eliminuje zagrażających jej mężczyzn?

Tym razem śledztwo prowadzą Daniel Laszczak zwany Wolverinem i Roman Then oddelegowani do bielskiego CBŚ. Konrad Procner na swoim terenie również odnajduje zwłoki, które sugerują porachunki mafijne. Czy obie sprawy się łączą?

Brutalne zbrodnie i psychopatyczni mordercy, stanowią wspólny mianownik całej serii, ale tym razem autorka posuwa się dalej, serwując nam perwersję i okrucieństwo wywołujące wręcz wzburzenie i niesmak.

Ciekawy okazał się wątek z Jankiem Legierskim, ochroniarzem, który przewija się przez pozostałe części serii. To jemu przypadnie rola opieki nad Uną, którą zresztą sam chętnie sobie wyznaczy. Tylko czy kobieta rzeczywiście wymaga opieki?

Po raz kolejny spędziłam cudowny czas z książką autorki. To moim zdaniem najmocniejsza część serii, choć każdą czytałam z przyjemnością. Co ważne, można je czytać bez znajomości poprzednich części i nie po kolei, tak jak mi się zdarzyło.

Jeśli szukacie książki, w której akcja powieści przeprowadzona jest w doskonały, niezanudzający sposób, to dobrze trafiliście. Tutaj nie ma czasu na nudę, gdyż ciągle coś się dzieje i akcja toczy się do przodu. Do tego niebanalne postacie, które albo zyskają waszą sympatię, albo nie.

"Las znam, seks lubię, przyszła jej nagle na myśl puenta dowcipu o Czerwonym Kapturku, i zaraz zachichotała cichutko, rozbawiona absurdalnością skojarzenia. Wilki chyba poczuły się zgorszone jej zachowaniem, gdyż zniknęły tak nagle, jakby rozwiały się w powietrzu, i gdyby nie ślady łap, wyraźnie widoczne na gładkiej powierzchni śniegu, gotowa by uznać ich widok za halucynacje."

Komisarze Laszczak i Then próbują odkryć, kto stoi za przestępczą grupą działającą w Bielsku-Białej. Nie mają wystarczających dowodów, by móc przyszpilić jej zatrzymanego szefa. W między czasie zostaje zamordowany ważny świadek, a wszystko wskazuje na to, że za zabójstwem stoi Una, która również jest świadkiem. Tylko czy kobieta, która wykazuje się niezwykłym opanowaniem i strachem byłaby zdolna zabić?

Bohaterowie wykreowani poprzez autorkę są osobami naturalnymi i bardzo realistycznymi. Czytelnik bez problemu może odkryć ich emocje i zagłębić się w ich psychice. Nie są to osoby idealne, bo niektóre z nich choć wydają się normalnymi, to pod maską skrywają całkiem inne osobowości. Ale tak bywa w świecie, w którym każdy rządzi się swoimi prawami. Moją sympatię zdobyła Una, która choć drobna i krucha, to w rzeczywistości wykazywała się niezwykłym opanowaniem i odwagą. Moją niechęć natomiast od samego początku budził Pastor, który od razu wydał mi się człowiekiem fałszywym.

Hanna Greń doskonale dba o fabułę w swojej powieści. W istotny sposób przedstawia nam pracę policjantów i to, że nawet w takim kręgu znajdą się osoby, które są skorumpowane. Niestety, w dzisiejszym świecie nie można ufać każdemu, bo nawet wśród najbliższego otoczenia może znaleźć się ktoś, kto zdradzi. Razem z bohaterami brniemy przez szlak, który ma nas doprowadzić do morderców, którzy są pozbawieni wszelkich skrupułów, bo nie dość, że zabijają to jeszcze okaleczają te ciała w okrutny sposób. Oczywiście, autorka dba o to, byśmy za szybko nie rozwiązali tej zagadki, bo co to za przyjemność, żeby już w pierwszej części książki rozwikłać wszelkie nurtujące nas zagadki. Tutaj autorka to stara nas się naprowadzić na jakiś trop, to znowu wodzi nas za nos. Nie ma problemu z tym, żeby wywołać u czytelników napięcie.

Język autorki bez trudu wprowadza nas w trans czytania, przez co nie mamy ochoty odłożyć książki na bok nawet na chwilkę. Chęć rozwikłania tajemniczych morderstw bierze górę nad całym rzeczywistym światem. Nie brak tutaj również specyficznego poczucia humoru autorki, przez co powieść jeszcze bardziej zyskuje w moich oczach.

Należy zapamiętać jedno, prawda zawsze, prędzej czy później wyjdzie na jaw. Kłamstwo ma krótkie nóżki. Nawet przestępca, któremu wydaje się, że jest nieuchwytny, w końcu zostaje przyłapany i przyjdzie mu zapłacić za wyrządzone krzywdy. Nie sposób nie wspomnieć o okładce, która aż hipnotyzuje wzrok i sprawia, że mamy jeszcze większą ochotę sięgnąć po powieść.

"Wilcze kobiety" to świetnie poprowadzona fabuła, narastające napięcie i bohaterowie, z którymi aż chce się brnąć do przodu. Ironiczne poczucie humoru i świetny styl, nic tylko zachęcają do przeczytania. Więc i ja pragnę Was do tego zachęcić, gdyż naprawdę warto.