Wilcza pieśń. Green Creak. Tom 1

⭐️⭐️⭐️⭐️

,,Przycisnął swoje czoło do mojego, wciągnął w nozdrza mój zapach i było między nami słońce, okej? To słońce między nami, ta więź, która paliła, paliła, palił, bo on mi ją dał. Bo on mnie wybrał. A ja dostałem szansę, by wybrać jego".

Nieczęsto zdarza się, żeby książka wciągnęła mnie w sposób, w jaki uczyniła to "Wilcza Pieśń"🙈🥵.

⭐️Powieść T.J. Klune’a to prawdziwa perła wśród literatury fantastycznej, pełna bogatej charakterystyki postaci i intrygującej fabuły zawierającej szczyptę magii oraz elementy paranormalne.

⭐️Od pierwszych stron zostajemy przeniesieni do spokojnego miasteczka Green Creek w stanie Oregon, gdzie poznajemy Oxnarda Mathesona, bohatera o wielkim sercu i trudnej przeszłości. Jego wewnętrzne przeżycia i ból po opuszczeniu przez ojca były namacalnie odczuwalne, a przez to można było domyślić się, że ta książka będzie mocno uczuciowa.

⭐️Spotkanie z Joe Bennettem, chłopcem o krwistoczerwonych oczach i niecodziennym sekrecie, otwiera przed Oxem drzwi do świata pełnego magii, wilkołaków, ale przede wszystkim miłości tak wszechogarniającej, że aż trudno ją opisać słowami. To uczucie otula czytelnika niczym ciepły koc, sprawiając, że nie chce się opuszczać świata stworzonego przez Klune'a.

⭐️To właśnie nie tempo tej historii zwróciło moją uwagę, ale głębokość, z jaką autor przedstawił relacje bohaterów. Rodzinne więzi, uczucia tęsknoty i niesamowite relacje miłosne stanowią o sile tej opowieści.

⭐️Głębokie postaci, przepełnione emocjami dialogi oraz mistrzowsko skonstruowana fabuła sprawiają, że z niecierpliwością wyczekuję kontynuacji.

⭐️To powieść, która z pewnością zostanie w moim sercu na długo. Jest pięknie napisana i można z niej czerpać masę cudownych cytatów. Każdy, kto szuka historii pełnej ciepła, miłości i magii, powinien sięgnąć po "Wilczą Pieśń". Bez wątpienia to jeden z najlepszych tytułów, jakie czytałam w ostatnim czasie.

Gorąco polecam‼️

✔️Współpraca reklamowa z @wydawnictwomuza ⭐️❤️

"Wilcza Pieśń" to pierwszy tom serii "Green Creek", autorstwa TJ Klune. Czytałam przedtem jedną książkę tego autora i mogę powiedzieć, że pisze w specyficzny i charakterystyczny sposób.

Czytając ten tytuł nie wiedziałam co mam myśleć. Jest on jednocześnie spokojny, wręcz senny, jednocześnie jest tutaj pewna dynamika. Historia z jednej strony jest komfortowa, z drugiej budzi niepokój. Autor tworzy taką dziwną atmosferę w swojej książce. Wszystko jest po prostu pełne emocji.

Bohaterowie też są bardzo specyficzni, tworzą między sobą dziwne relacje. Tak naprawdę od początku nie wiadomo o co chodzi. Nie da się ich nie polubić. Troszczą się o siebie nawzajem. Ale jak wspomniałam ich relacje są dziwne, chwilami wręcz niezdrowe.

To opowieść o wilkołakach oraz o rodzinie. Nie zawsze jest łatwa i przyjemna, czasami sprawia, że jest nam niewygodnie. Jest na swój sposób wyjątkowa i piękna. Bardzo mi się podobała. Przez tę historię po prostu się płynie, czasami jest spokojna jak woda w bezwietrzny dzień, a czasami jest niespokojna jak morze podczas burzy. I po prostu się płynie.

Niestety chwilami trudno czytało mi się tę pozycję. Nie mogłam się wciągnąć i się męczyłam, kiedy indziej nie mogłam się od niej oderwać. Ta książka to zdecydowanie coś innego i wartego lektury.

Czytałam już jedna książkę autora i byłam nią na tyle zahipnotyzowana, że postanowiłam sięgnąć po kolejną. Od razu zaznaczam, żeby tą czytały osoby pełnoletnie z uwagi na erotyczne aspekty książki, które bynajmniej, nie były delikatnie opisane. Drugą sprawą są wulgaryzmy, których jest bardzo dużo. Jakby postacie miały być twarde i silne, choć czasami były obleśne i niesmaczne. Z pewnością miały się wyróżniać na tle innych i to im się udało. Każda postać czymś się wyróżniała, jedna charakterem, inna wyglądem, a jeszcze inna sposobem na życie. Troszkę złościł mnie drobny druk, dlatego czytałam ją kawałkami przez dobry tydzień. Była wciągająca, tylko niekiedy czas się tam troszkę dłużył. Było dużo opisów i one naprawdę mi się podobały. Potrafiły mnie przenieść do ich świata i ukazać go ich oczami. Ogólnie cała książka jest trochę smutna, bo nasza młoda postać była źle traktowana przez swojego ojca. Wciąż mu powtarzał jak niewiele dla niego znaczy i jak mu na nim nie zależy. Myślę, że dużo ludzi jest tak traktowane przez swoich rodziców, a samo czytanie o tym sprawia, że nie chcemy być tacy jak postać z książki. Autor ukazał też jak wiele może znaczyć dla człowieka przyjaźń i z jak wielkiego dołka potrafi go wyciągnąć. Wszystko jest okraszone magicznym światem, gdzie dzieją się niesamowite i niecodzienne rzeczy. Aż momentami sama miałam ochotę przypatrywać się ludziom w oczy i ujrzeć, czy i oni czasem nie mają jakichś cech z wilka:-)

Ogólnie książka nie jest zła, bo pokazuje to, co powinno być wartością, tylko zanim się do tego dojdzie spotka nas wiele rozczarować, niemiłych rzeczy oraz sytuacji pełnych napięć, nerwów i wybuchów niekontrolowanych emocji. Dorośli fani wilków i mocnych wrażeń zapewne będą z niej zadowoleni.

Książka z niesamowitym klimatem. Ciemność, wilkołaki, amerykańska prowincja - a w tym wszystkim chłopięce traumy z przeszłości. Mimo elementów fantastycznych książka wybrzmiewa raczej poważnie, co dla mnie jest plusem, patrząc na to jakich problemów dotyka. Dlatego mimo warstwy fantastycznej, która może brzmieć ciekawie dla młodszych czytelników, poleciłabym tą książkę powyżej 16 roku życia. 

TJ Klune powraca z historią, która prowadzi do małego miasteczka, między wilkołacze sfory i ich magię. „Wilcza pieśń” to jednak nie urocza opowiastka, a trudna książka, skierowana do dorosłego czytelnika.

W niewielkim Green Creek mieszka Oxnard, którego ojciec odszedł, gdy chłopiec miał 12 lat. Zdążył jednak obciążyć syna pewnym piętnem. Cztery lata później do sąsiedniego domu wprowadza się rodzina Bennettów, która zmienia życie chłopaka – odkrywa przed nim własne sekrety i przyjmuje do siebie z otwartymi ramionami. Lecz euforia nie trwa wiecznie, bo za rodziną ciągną się niebezpieczeństwa, groza i śmierć.

Fabuła książki rozgrywa się w ciągu 14 lat, podczas których towarzyszymy Oxowi w dorastaniu, budowaniu przyjaźni, relacji rodzinnych, poczucia własnej wartości, pierwszych miłościach. Obserwujemy jak z niepewnego, wycofanego i zagubionego chłopca staje się przywódcą i jak wpływa na życie innych. Pokazuje, jak wielki wpływ ma rodzic na postrzeganie się dziecka i jego pewność siebie. Mówi, że rodzinę możemy wybrać sobie sami, nawet jeśli wymyka się ona tradycyjnemu podejściu.

To, co mnie oczarowało to sposób, wręcz liryczny, w jaki autor „opowiada” uczucia – mówi o pustce, przyjaźni, miłości, stracie, poczuciu przynależności, zaufaniu, porzuceniu. Znajdziecie tu zarówno wiele ciepła, jak i bólu, humoru i mądrych słów. Ostatecznie wszystko zaś sprowadza się do kwestii wyborów, ich akceptacji i zaufaniu samemu sobie.

Jest to jednak książka, która nie przypadnie wszystkim do gustu, a wręcz podzieli czytelników. Czemu? Bo pomiędzy tymi wszystkimi pięknymi słowami znajdują się wulgaryzmy i chamskie dialogi, kontrowersyjne treści, które wyrwane z kontekstu całości wypadają niesmacznie i oburzają. Ale pamiętajcie – akcja rozgrywa się wśród watahy wilkołaków, głównie samców, którzy są drapieżnikami, a nie pieszczochami do drapania za uszkiem. To nie jest powtórka ze „Zmierzchu”.

Książka nie posiada TW, więc zanim po nią sięgniecie, zorientujcie się, czy jest dla Was. Obok bohaterów LGBT i znanych motywów: slow burn, friends to lovers, age gap, znajdziecie tu przemoc, tortury, prześladowania czy romans mm ze spice sceną.

W ,,Wilczej pieśni" kreacje bohaterów są dość słabo zarysowane. Zazwyczaj sprowadzają się do określonych ról w stadzie i postaw, które tym samym reprezentują. Elizabeth jest matką, Carter i Kelly starszym rodzeństwem Joego. Drugoplanowe postacie przedstawiane są dość stereotypowo. Wypadają dobrze jako odwzorowanie znanych archetypów, ale nie mają osobowości. Na tle ich wszystkich z pewnością pozytywnie wyróżniają się: Thomas i Gordo, choć i im w pewnym momencie ciążą klisze gatunkowe.

,,Wilcza pieśń" TJ Klune ma kilka świetnych momentów, ale jako całość na tle dwóch pozostałych książek autora wypada słabo. Zawodzi tam, gdzie wcześniej błyszczały poprzednie dwie powieści. Pewnie dlatego, że ,,Wilcza pieśń" ukazała się w oryginale, kilka lat przed wydaniem ,,Domu nad błękitnym morze" i ,,Pod szepczącymi drzwiami". Na przykładzie tej książki wyraźnie widać, jak od tego czasu autor znacząco rozwinął swój warsztat. Mimo tego, że nie jest to moja ulubiona książka autorka, jestem ciekawa, w jaką stronę pójdzie ta seria

Odkąd przeczytałam Dom nad błękitnym morzem jestem oczarowana twórczością TJ Klune. Jego książki przepełnione są miłością, taką od której robi się po prostu ciepło na serduszku. Z Wilczą pieśnią nie było wcale inaczej.

▪️Opis▪️

Oxnard już od najmłodszych lat miał w swoim życiu nieco pod górkę. Jego ojciec, najpierw przekazał mu informację, że chłopak nie jest niczego wart i że będzie mu ciężko, a następnie spakował walizki i odszedł na dobre. Pozostawiło to na duszy chłopaka ziejącą ranę, która przez dłuższy czas nie chciała się zagoić. Wszystko zmieniło się w momencie, w którym poznał Joe Benneta. Młodego chłopca z ogromną tajemnicą.

▪️Opinia▪️

Jest to kolejna przepiękna książka, która pokazuje czytelnikowi, że rodzina nie zawsze musi być ze sobą spokrewniona. Możemy znaleźć wspaniałych ludzi wokół siebie, którzy będą okazywać nam szacunek i dadzą nam ogrom miłości zupełnie bezinteresownie. I to w tej książce podobało mi się najbardziej.

Książka jest dosyć powolna, czasami miałam wrażenie że niewiele się dzieje. Jednak brak akcji nadrabiają relacje międzyludzkie, a może właśnie międzygatunkowe? Bo w tej historii chodzi przecież o wilkołaki. O ich relacje między sobą, oraz o relacje z osobami z zewnątrz. Brakowało mi tylko trochę scen w których bardziej skupialibyśmy się na codziennym życiu wilka, jego zachowaniach po przemianie w naturalnym otoczeniu.

Akty zbliżeń jakie autor nam tu zaserwował, był dla mnie kompletnym zaskoczeniem. Jakoś nie pasują mi takie sceny do stylu autora. Raczej wolałabym, żeby było to niedopowiedziane, zasugerowane bardziej niż opisane i to tak dokładnie 😅

Były momenty w których się śmiałam, nawet uroniłam parę łez, więc książka z pewnością jest porządnie napakowana emocjami co jest ogromnym plusem, bo właśnie tego oczekuje od dobrej książki.

Myślę, że wiek bohaterów dla wielu osób może być nieco kontrowersyjny. Różnica pomiędzy chłopcami w momencie ich poznania się jest dosyć duża i tak naprawdę zaciera się ona dopiero pod koniec książki. Mi osobiście wydawało się to trochę dziwne, bo ja kochałabym taką osobę raczej jak brata niż partnera na całe życie. No ale ja nigdy nie związałam się z wilkołakiem 😅

Polecam!

„Czasem ludzie są smutni. A ja nie wiem, jak ten smutek odgonić. Tylko tego zawsze pragnąłem. Sprawić, by zniknął”.

„Wilcza pieśń” to historia, w której zakochałam się już od pierwszych stron. Nie wiem jak autor to robi, ale udaje mu się poruszyć we mnie najczulsze struny i sprawić, że podczas czytania jego książek moje serce wypełnia ciepło, a wszystkie problemy odchodzą na bok. Jest to historia o miłości, rodzinie i przyjaźni. Momentami bolesna i skomplikowana, ale z całą pewnością piękna.

TJ Klune ma swój specyficzny styl do którego niektórzy muszą przywyknąć, a mnie on kupił już przy okazji czytania „Domu nad błękitnym morzem”. Od Autora bije swego rodzaju prostota jeżeli chodzi o słowa, ale każda z książek ma swoją duszę, a pomiędzy wierszami można w nich odnaleźć wiele niesamowitych przekazów. I właśnie to co kryje się między wierszami jest w „Wilczej pieśni” najpiękniejsze.

Podoba mi się, że to nie tempo akcji, czy niesamowite zwroty są tutaj najważniejsze. Najważniejszą rolę odgrywają tutaj relacje pomiędzy bohaterami. Dawno nie spotkałam się z tak głębokimi więzami, które byłyby tak realistycznie przedstawione. Uczucie tęsknoty, niesamowite relacje miłosne, niezrozumienie, ból stanowią o sile tej opowieści. Wszystkie uczucia są namacalne i sprawiają, że książka staje się niezwykle uczuciowa, ale i ważna dla serca czytelnika.

Zaskoczeniem były dla mnie natomiast sceny łóżkowe do których mam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony nie są one dla mnie czymś niezwykłym, jednakże uważam, że w przypadku tej książki odbiegały one od jej ogólnego klimatu. Język był zbyt wulgarny i nie pasował mi on do reszty. Być może jest to kwestia tłumaczenia, ale ewidentnie nie było mi z tymi scenami po drodze.

„Wilcza pieśń” to powieść, która na długo pozostanie w moim sercu. Cudownie napisana, pełna emocji, szczypty magii i ukrytych przekazów. Bez wątpienia jest to jeden z najlepszych tytułów jaki czytałam w ostatni czasie, a z całą pewnością najlepszy w kategorii fantastyki ♡

Mieliście kiedyś problem z ubraniem w słowa swoich wrażeń po książce? A może zdarzyło się wam kiedyś, że równocześnie podobała się wam książka i zarazem byliście nią zdegustowani? Mnie się tak zdarzyło przy książce “Wilcza pieśń” TJ Klune. Uwielbiam twórczość autora, jego książki, są jak ciepła kołderka, która otula duszę, mimo że nie jestem wielką fanką wątków LGBT, to podczas lektury książek autora nie odczuwa się nachalności tego wątku. Płynie się wraz z nim, czy to jest związek hetero, czy jakikolwiek inny. Darzyłam autora wielkim szacunkiem i brałam jego książki w ciemno, przy każdej się świetnie bawiłam, jedynie odrobinę narzekając na liczne wewnętrzne monologi, które się mi odrobinę dłużyły. Jednak podczas lektury “Wilczej pieśni” biłam się z myślami, dawno nie komentowałam tak książki znajomym, ponieważ sama nie wiedziałam, jak ubrać w słowa to, co odczuwam podczas lektury. Czułam pióro autora, do którego mnie przyzwyczaił, jednocześnie czując, że coś jest nie tak, coś mi nie pasuje, coś idzie nie w tę stronę, co powinno. A może właśnie tak miało być?

Oxnard Matheson, nastolatek, którego poznajemy w chwili, gdy jego ojciec odchodzi od niego. Zostawia go samego z matką, zakorzeniając w nim poczucie, że do niczego się nie nadaje i nikomu nie będzie potrzebny. Jego życie się zmienia, gdy na jego drodze, dosłownie, bo na drodze do domu, staje mały, ledwie jedenastoletni chłopak, który zachowuje się jak małe tornado. To właśnie to spotkanie wywraca do góry nogami całe życie Oxa.

Przekleństwa w książkach są dla was akceptowalne? W większość przypadków są dla mnie nie odczuwalne, jak zdarzy się jednemu, czy drugiemu bohaterowi rzucić soczyste słowo na K…

Jednak w tej książce, liczne przekleństwa mnie irytowały. Według mnie były niepotrzebne i psuły odbiór historii. Co do samej historii, to była ona magiczna. Uwielbiam historie o wilkołakach, może nie tak bardzo jak o wampirach, jednak czuje do nich sentyment. Rozumiem zachowanie wilkołaków, ich nadopiekuńczość, silną potrzebę kontroli i fakt, że jak już kogoś wcielą do swojej watahy, to zrobią wszystko, by taka osoba była bezpieczna i kochana. Za to cenię sobie tę książkę, jednak przeklinanie i scena erotyczna, która tak bardzo mi nie pasowała do pióra autora, tworzą zgrzyt w odbiorze książki. Byłam przyzwyczajona do tego, że autor takie sceny przedstawiał czytelnikowi w dość specyficzny sposób, a tu się bardzo zdziwiłam, gdy dostałam tak brutalną i dość szczegółową scenę.

Kończąc swoje wywody i nie chcąc nic zaspoilerować, nadmienię tylko, że nie przeszkadzają mi związki z różnicą wieku, jednak obecny związek głównego bohatera z 6 lat młodszym chłopakiem, którego jeszcze nie tak dawno uważał za swojego brata, bardzo mnie zniesmaczył.

Jak widzicie, mam kilka zastrzeżeń do tego tytułu, jednak ogólnie podobała mi się ta historia i z przyjemnością sięgnę po kontynuację, której nie mogę się doczekać. Dlatego mam taki problem z odbiorem tej historii, równie mocno mi się podoba jak równie mocno mi się nie podoba. Nie spotkałam się chyba jeszcze z takim zjawiskiem, a już kilka setek różnych historii za mną. Mam nadzieję, że moje zastrzeżenia do tego tytułu są spowodowane faktem, że pierwszy raz była wydana w 2016 roku, czyli przed czasem, w którym autor zaczarował mnie swoim piórem. Dziękuję bardzo wydawnictwu Muza (Akurat) za książkę do recenzji.