Więzy krwi. Dioniza Remańska. Tom 2

"Więzy krwi" Hanny Greń to drugi tom cyklu o byłej policjantce Dionizie Remańskiej. Tak jak w pierwszym tomie, taki i tu dobrze oddana jest społeczność zamieszkująca małą wioskę, ich zależności i skrywane tajemnice. Akcja jest ciekawa i zaskakująca, ale wydaje mi się, że ten tom jest jakby poważniejszy – porusza kilka konkretnych tematów jak pracę w policji od wewnątrz, sposób w jaki jej machina działa czy tytułowe więzy krwi poruszane od wielu różnych stron. Inka, bohaterka pomagająca Dionizie w śledztwie, również jest dosyć frapującą postacią, warto przyjrzeć jej się dokładniej. Mimo że humoru było tu trochę mniej, to styl dalej jest przyjemny, prosty i lekki. Jestem z lektury zadowolona i czekam na tom trzeci, bo już się trochę do bohaterów przywiązałam – chcę poznać ich dalsze losy!

Małe wioski są urocze. Charakteryzuje je niezwykły klimat, a więź pomiędzy mieszkańcami sprawia, że wszyscy wydają się wszystko o sobie wiedzieć i być jedną wielka ą rodziną. Ten obraz ma jednak drugą, nieco mniej korzystną stronę. To, co maluje się jako zaleta, jest jednocześnie największą z wad. Znajomość cudzych sekretów, świadomość, że sąsiad wie o sąsiedzie wszystko, nie zawsze niesie pociechę. W takim środowisku można się bowiem poczuć niczym w klatce, na dodatek być zmuszonym do uczestniczenia w zmowie milczenia w stosunku do osób z zewnątrz.

Czy właśnie z taką zmową ma do czynienia Dioniza Remańska oraz policja z pobliskiego Jodłowca? Przekonamy się o tym dzięki książce Hanny Greń pt. „Więzy krwi”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona powieść to kolejny już tom serii z Dionizą w głównej roli. Teraz, kiedy kobieta po wystąpieniu z szeregów policji znalazła pracę na strzelnicy wydawałoby się, że nie będzie miała już sposobności, by prowadzić jakiekolwiek śledztwo czy odkrywać czyjeś tajemnice. Nic bardziej mylnego, bowiem jej ojczym właśnie zakłada biuro detektywistyczne i proponuje jej współpracę, a na dodatek, jeszcze przed uzyskaniem licencji, Dioniza otrzymuje propozycje od swojego kolegi, pełniącego funkcję p.o. komendanta w Jodłowcu, Marcina Lipskiego.

Propozycja, a właściwie prośba o pomoc, dotyczy sprawy, którą policja bezskutecznie próbuje rozwiązać. Otóż w Świercznicy zostało popełnione morderstwo. Młoda dziewczyna, Wioletta Kamińska została zgwałcona i uduszona, a pomimo śladów biologicznych pobranych z jej ciała nie udało się ustalić sprawcy. Nie wiadomo również, co po co Kamińska przyjechała z drugiego końca Polski do małej górskiej wioski. Próby ustalenia czegokolwiek przez funkcjonariuszy policji okazały się bezskuteczne, miejscowi bowiem nabrali wody w usta.

Czy Dioniza osiągnie to, czego nie udało się osiągnąć policji? Wraz z młodsza aspirantką, o równie oryginalnym imieniu, Jeminą Dorycką, Kobieta wyrusza do Świercznicy i już wkrótce przekonuje się, że wokół sprawy Kamińskiej rzeczywiście jest coś dziwnego. Pytani o nią mieszkańcy wioski zmieniają temat lub nieudolnie kłamią, a poza miejscem zamieszkania zamordowanej dziewczyny, trudno jest zdobyć o niej jakąkolwiek informację. Czy w takiej sytuacji Dioniza się podda?

Po powieść sięgnąć mogą zarówno wielbiciele twórczości Hanny Greń, jak i osoby, które cenią sobie dobrze skonstruowane powieści i skomplikowane zagadki o zaskakującym rozwiązaniu. Sam klimat wykreowany przez autorkę przyciąga, spotkamy tu też sporo osób poznanych w poprzednich tomach, jak choćby Mirabelkę, czyli Mirosławę Belkę oraz Leszka Hardego, który przedstawi Dionizie niecodzienną propozycję.

Fabuła książki nie jest zbyt złożona, ale niezwykle wciągająca, zaś wydarzenia, mimo iż toczą się swoim tempem, to przykuwają nasza uwagę i skłaniają do rozwiązywania sprawy wraz z Dionizą. Równie istotny jak watek kryminalny, jest wątek społeczny, autorka doskonale ukazuje ludzkie zachowania i procesy zachodzące w małej społeczności. To wszystko sprawia, że książkę pochłania się w kilka godzin, a odkładając lekturę już czekamy na kolejny tom…

Justyna Gul

Qultura słowa

Jakiś czas temu poznałam główną bohaterkę Dionizę i pomimo niezbyt wciągającego początku znajomości, postanowiłam dać jej szansę i poznać kolejne sprawy, którymi się zajmie. Jak było w tym przypadku?

'Tajemnice mają to do siebie, że lubią wychodzić na wierzch w najmniej spodziewanych i jeszcze mniej stosownych momentach.'

W Świercznicy przy drodze odnalezione zostaje ciało młodej kobiety. Została ona zgwałcona i uduszona, jednak sprawca do tej pory nie został złapany. Do śledztwa zostaje zaangażowana Diona, która pomimo odejścia z policji ma wprawę w tego typu sprawach. Szczególnie jeśli rzecz dzieje się w małej wsi, a tajemnica goni tajemnicę. Czy Dionizie uda się odnaleźć i zatrzymać sprawcę?

Na samym początku dzieje się sporo i historia wciąga. Jesteśmy świadkami walki o życie i ostatecznie morderstwa młodej kobiety, Wioletty Kamińskiej. Następuje skok w czasie i jednocześnie tempo akcji diametralnie zwalnia. Towarzyszymy Dionie w poszukiwaniu sprawcy. Nie jest to jednak działanie pełne zwrotów akcji i z szybkim tempem. Wręcz przeciwnie. Osobiście wolę historie, gdzie ze strony na stronę otrzymujemy coraz więcej niewiadomych, a tutaj po prostu przyglądamy się podejrzanym i każdego po kolei eliminujemy. Samo zakończenie jest zaskakujące i dorównuje początkowym stronom, jednak całe rozwinięcie jak dla mnie było przeciętne.

'Nie znosiła czekania tak samo mocno jak tego, że ktoś mówił jej, co musi zrobić. To ostatnie było jedną z przyczyn, dla której nie żałowała swojego odejścia z policji.'

Jeśli ktoś tak jak ja przywiązuje się do serii i bohaterów, którzy w nich występują to sięgnięcie po lekturę jest praktycznie obowiązkowe. Nie trzeba jednak znać poprzedniej historii, aby sięgnąć po tę. Jeśli jednak oczekujecie szybkiej akcji i trzymania w napięciu to tutaj tego nie znajdziecie.

'Doszła do wniosku, że problemy są niczym myszy: mnożą się bez opamiętania.'

„Więzy krwi” to druga część cyklu z Dionizą Remańską. Główna bohaterka do imienia nie miała szczęścia, choć młoda aspirantka, z którą przyjdzie jej tym razem działać w duecie, Jemina Dorycka, może powiedzieć o sobie to samo.

Dioniza wraca do Strzygomia, gdzie jako początkująca pani detektyw próbuje ustalić cel przyjazdu i motyw zabójstwa kobiety, której ciało odnaleziono przed trzema miesiącami w pobliskiej miejscowości. Kobieta została zgwałcona i uduszona, jednak zebrane ślady nie pozawalają ustalić sprawcy. Czy Dionie uda się wyciągnąć od mieszkańców więcej informacji, niż byli skłonni przekazać stróżowi prawa?

A gdzie można dowiedzieć się więcej niż w miejscowym sklepie spożywczym? W przeciwieństwie do innych mieszkańców, Pani Pelagia okazuje się być bardzo pomocna. Po co Wioletta przyjechała? Kogo szukała? Czy zginęła dlatego, że znalazła się zbyt blisko prawdy? Jakie sekrety tym razem skrywają mieszkańcy tej małej społeczności?

Ponownie zagłębiamy się w brudne tajemnice i wraz z Dionizą, i działającą nie tylko jej na nerwy pomocnicą próbujemy odkryć prawdę. Zaglądając do domów widzimy problemy, z którymi borykają się mieszkańcy i ich najgorsze instynkty. Przemoc domową, uzależnienie od oprawcy, zdradę, czy dewiację.

Jak wszystkie książki autorki i ta ujęła mnie zarówno ciekawą intrygą, poruszanymi problemami społecznymi, jak i lekkim językiem. Poszczególne wątki, które początkowo nijak nie chciały się spiąć, z czasem zaczynają tworzyć logiczną całość, zaskakując czytelnika i zmuszając do refleksji. Tym, którzy znają twórczość autorki z pewnością polecać nie trzeba, pozostałych zachęcam do poznania historii Dionizy, najlepiej od pierwszej części, czyli od „Wioski kłamców”.

Dioniza Remańska na prośbę swojego kolegi Marcina, angażuje się w tajemniczą sprawę kryminalną. W Świercznicy znaleziono ciało Wioletty Kamińskiej. Kobieta została zgwałcona i uduszona. Policji jednak nie udało się odnaleźć sprawcy. Nikt nie wie po co Wioletta przyjechała z drugiego końca Polski do małej wsi. Mieszkańcy nie chcą rozmawiać na jej temat, zgodnie twierdząc, że nic nie wiedzą. Dioniza próbuje nakłonić ich do rozmowy i wytypować podejrzanych. Nie jest to jednak łatwe zadanie. Dlaczego mieszkańcy kłamią? Co ukrywają? Czy Dioniza wraz ze swoim pomocnikiem znajdą mordercę?

"Więzy krwi", to kontynuacja przygód byłej policjantki, Dionizy Remańskiej. Pierwsza część ,"Wioska kłamców", bardzo mi się podobała. Czy tak samo było z tą książką? Tak. A nawet jeszcze lepiej. Dioniza, ze Strzygomia - wioski kłamców, trafiła do Świercznicy. Jak się okazuje, kolejnej wioski kłamców. Mieszkańcy nie chcą z nią rozmawiać i twierdzą, że nic nie wiedzą o zamordowanej. Już na pierwszy rzut oka widać, że kłamią. Autorce świetnie udało się utrzymać klimat zamkniętej społeczności. Dioniza po raz kolejny musi się zmierzyć ze zmową milczenia. Przez książkę przewija się wiele postaci i tak samo wiele tajemnic. Oprócz głównego wątku morderstwa jest też wiele wątków pobocznych. Każdy z mieszkańców ma swoją historię, którą poznajemy. Autorka porusza trudne tematy, [Adres usunięty]. przemoc, zdradę, niepełnosprawność. Wielkim plusem jest zdecydowanie dużo akcji. Mimo, że jest to lekki kryminał połączony z wątkami obyczajowymi, dzieje się tutaj bardzo dużo. Miejsca na nudę brak :) Dużym zaskoczeniem jest również wątek pomocnika Dionizy. Tak, jak w pierwszej części, znajdziemy tu elementy miejscowej legendy. Samo rozwiązanie sprawy morderstwa udało mi się odgadnąć tylko w połowie. Po raz kolejny spędziłam bardzo miło czas z Dionizą Remańską. Książkę czytało się szybko i przyjemnie. Mam nadzieję, że już niedługo spotkamy się ponownie. Jeśli nie mieliście okazji zapoznać się z nową serią o Dionizie, serdecznie polecam obie części!