Wierna. Niezgodna. Tom 3

Veronica Roth jest autorką powieści młodzieżowych. Jej najbardziej znaną serią jest Niezgodna. Trzeci tom serii to Wierna, którą tak jak poprzednie części wydało wydawnictwo Amber.

System frakcyjny upadł. Miastem rządzą bezfrakcyjni. Jednak nie każdy zgadza się z ich rządami. Wśród mieszkańców zawiązuje się grupa Wiernych, którzy chcą sprawdzić, co kryje się za ogrodzeniem. Tris dołącza do nich wraz z Tobiasem. Jednak nowe rządy to nie jedyne zmartwienie dziewczyny. Matka jej chłopaka za nią nie przepada, a jej brat siedzi w więzieniu. Tobias ratuje Caleba i razem wyruszają w drogę za płot. Po drodze jednak napada na nich grupa bezfrakcyjnych. Evelyn nie chce, by ktokolwiek sprawdzał, czy wiadomość od założycieli miasta jest prawdziwa. Grupie udaje się uciec, ale nie są pewni, co ich dalej czeka. Po drodze widzą całkiem nowy świat – reklamy po dawnych społecznościach, zapadłe budynki, zniszczenia. Są jednak zdeterminowani – chcą sprawdzić, czy ktoś jeszcze żyje poza miastem i co ma wspólnego z ich życiem.

Narratorów jest dwoje – Tris i Tobias opowiadają to, co im się przytrafia. Oboje używają czasu teraźniejszego, co jest dość nietypowym zabiegiem. Mało która książka posługuje się tym czasem w narracji.

Ta część ma sporo akcji, ale jest też dużo rozmów i przemyśleń. Trzeba zdecydować, komu zaufać i której grupy się trzymać. Zerwanie lub sprzymierzenie się z którąkolwiek oznacza niebezpieczeństwo z drugiej strony. Para podejmuje decyzję – chce zobaczyć, czy wiadomość, którą z takim poświęceniem zdobyła dziewczyna, jest prawdziwa. Mimo że są razem, nie zawsze się ze sobą zgadzają. Każde z nich jest silne i niezależne, oboje kierują się intuicją, której ufają i przez to wybuchają między nimi konflikty.

Rozmowy i przemyślenia dotyczą nie tylko tego, komu zaufać. Bohaterowie zastanawiają się też nad swoją przyszłością, szukają rozwiązań na nowe konflikty. Starają się odnaleźć w nowym świecie, ale porzucenie dotychczasowego życia jest niemożliwe. Postacie w książce szukają swojej tożsamości w tej nowej rzeczywistości. Nie każdy umie sobie poradzić z nową sytuacją, demony przeszłości ścigają ich nawet poza murem.

Ta część zawiera też wiele zaskakujących momentów. Nowe miejsce, do którego trafiają bohaterowie, nie jest idealne. Okazuje się, że nawet za murem dosięga ich cierpienie, postawieni są przed trudnymi wyborami. Pod koniec książki czytelnik może mocno się zdziwić wydarzeniami, które rozgrywają się w powieści.

Uważam, że trzecia część była niezła. Była akcja, trudne wybory i niebezpieczeństwo, czyli to wszystko, co znaleźliśmy w poprzednich tomach. Narracja zaskakuje, niektóre momenty także. Tris trochę się uspokaja, nie ma już wyrzutów sumienia, które pchają ją do samobójstwa. Tym razem podejmuje decyzje z zimną krwią, często narażając na niebezpieczeństwo siebie i innych. Jest silna i zdeterminowana.

Ogólnie książka jest ciekawa, trzyma w napięciu i zaskakuje. Osobiście mam jednak z nią problem – przeczytałam okropny spojler, którym ktoś życzliwy postanowił podzielić się w sieci, nie informując nikogo, że zamierza to zrobić. Odebrało mi to radość z lektury i sprawiło, że emocje związane z zakończeniem były dla mnie zdecydowanie mniejsze niż te, które towarzyszyły moim koleżankom.

Polecam tym, którzy czytali poprzednie części. To dobre zakończenie trylogii. Na pewno warto zapoznać się z tym tomem, bo niedługo ma się pojawić jego filmowy odpowiednik. A wiadomo – najpierw książka, potem film.

Nastał czas na zakończenie serii o Niezgodnej. Gdy teraz tak się zastanawiam nad całą trylogią z perspektywy czasu, to jest ona przeciętna. Nie wiem dlaczego, ale pomimo, że uwielbiam takie klimaty, to uważam, że coś mi w niej nie pasowało. Zakończenie trylogii nawet mnie nie usatysfakcjonowało. Mogę śmiało stwierdzić, że cieszę się, iż serię mam za sobą.

Tris wraz z przyjaciółmi wyrusza poza granice ich miasta. Dzięki pomocy Wiernym starają się poznać prawdę. Jednak wszystko sprowadza się do tego, że tu również nie brakuje intryg, dążenia do władzy, opatrzonych ogromną dawką kłamstw.

Trzeci tom mogę opatrzyć łatką znużenia. Po prostu mnie nie wciągnęła i męczyłam ją dłuższy czas. Nie jestem w stanie powiedzieć, dlaczego nie dałam się ponieść temu tematowi. W moim przypadku odniosłam wrażenie, że pierwszy tom był najlepszy, a potem było tylko gorzej. Sądzę, że wiele osób ma takie same odczucia. Pokochaliśmy Niezgodną za frakcje, podziały i intrygi. W kolejnym zaczynamy rebelię, a w ostatnim szukamy odpowiedzi.

Wierna wydała mi się odrobinę przegadana, więc mniej więcej można by powiedzieć, że jest momentami nudna. Chociaż z drugiej strony akcja pędzi tak, że musiałam się czasem zatrzymać. To spowodowało, że wiele pobocznych wątków nie zostało wyjaśnionych. Autorka naprawdę miała plan na tę serię, ale niezbyt dobrze go wykonała. Właśnie te braki bolą mnie najbardziej. Czasem wydawało mi się, że Autorka biegnie sprintem do finału, by tylko skończyć tę serię. A przecież tak nie można.

Pomimo iż Tris dorasta, widać to w szczególności w ostatnim tomie, to jednak i tak kreacja jej, jak i innych bohaterów pozostawia wiele do życzenia. Z żadną, dosłownie żadną postacią, nie poczułam „tego” przyciągania. Nie powinniśmy zapominać, że to też ważna sprawa.

Mogę stwierdzić, że po Wierną sięgnęłam z czystej ciekawości, jak historia się zakończy. Jednak po całym rozrachunku zastanawiam się, czy warto w ogóle było poznawać całą serię? Są inne trylogie, które powinny zaprzątnąć moim umysłem i uczuciami. Jeżeli więc jeszcze nie sięgnęliście po pierwszy tom, to dwa razy, a nawet trzy razy zastanówcie się, czy chcecie tracić czas na tę trylogię.

Chyba jednak pozostanę przy kibicowaniu ekranizacji, bo pierwsza część bardzo mi się podobała. Sądzę, że scenarzysta i reżyser, wyciągnie z tej serii jak najwięcej i stworzy coś nietuzinkowego. Słowa same cisną się na usta, że ekranizacja wydaje się lepsza od książki. Niestety.

Ogólnie kocham tą serie, jest świetna i po przeczytaniu 2 tomów nigdy w życiu nie spodziewałam się tego co się będzie działo w 3 części.

Frakcje nie istnieją, trwa wojna, Tris i Tobias wyruszają w podróż poza granice miasta. To co tam znajdują daje im szanse na to by uzyskali odpowiedź na wszystkie pytania.

Poznają historie ich miasta, jak to wszystko powstało, co tak naprawdę oznacza bycie "Niezgodnym"

Książka mnie zachwyciła, zaciekawiła i zaszokowała. Pomimo tego, że tempo akcji było moim zdaniem troszeczkę zbyt szybkie to w sumie to sprawiło, że nie mogłam oderwać się od tej książki. Pomimo tego, że kocham tą książkę, to moim zdaniem autorka zbyt bardzo zagmatwała fabułę, zbyt wiele się działo i bolały mnie te ciągłe kłótnie Tris i Tobiasa. Jednakże muszę przyznać, że pomysł na podzielenie narracji, czyli że w jednym rozdziale narratorem jest Tris a w drugim Tobias było naprawdę doskonałym pomysłem, bo przez to możemy dostrzec uczucia każdego z nich. Ale zakończenie było ciosem w serce. Spłakałam się jak na filmie.

Kończą tą recenzje, muszę przyznać pomimo mojej miłości do tej książki, że "Wierna" jest najgorszą ze wszystkich części, ale i tak ją kocham

Trwa wojna, frakcje już nie istnieją, Tris i Tobiasa czeka podróż w nieznane. Wyruszają poza granice miasta. To co tam odnajdą, po raz kolejny zmieni ich światopogląd.

"Wierna" to trzecia i zarazem ostatnia część trylogii "Niezgodna". W tomie tym wyjaśnia się wiele nurtujących, zapewne nie tylko mnie, kwestii. Bohaterowie odkrywają przeszłość swojego miasta i jego znaczenie, a także co to naprawdę oznacza, bycie "Niezgodnym".

Po zakończeniu lektury, siostra spytała mnie co myślę o trylogii. Szczerze, sama nie wiedziałam co o tym myśleć. Zapowiadana, wyczekiwana i tak polecana trylogia, która miała być godnym następcą "Igrzysk Śmierci", powoli, acz systematycznie, strona po stronie, chyliła się ku upadkowi.

Ostatnia część była gwoździem do trumny. Tempo wydarzeń było nieprzemyślane, momentami trudno było nadążyć, w całej reszcie nuda sączyła się ze stron i usypiała czytelnika.

Trudno odszukać pozytywy w tej masie, głównym wątkiem przebijającym się przez pryzmat wojny i cierpienia wokoło, jest ciągły konflikt Tris i Tobiasa. Kochali się, a mimo nie potrafili sobie zaufać. Nie mówili sobie prawdy, zatajali przed sobą co tylko się dało, by później mieć do siebie o to pretensje. Tobias znajdował się w trudnej sytuacji przez zagmatwane relacje rodzinne i nowe fakty o jego tożsamości, a Beatrice nie pomagała mu się z tego podnieść. Jednak po raz kolejny, autorka zwróciła uwagę na siłę więzów krwi oraz fakt, że jak się kogoś naprawdę kocha, to można mu przebaczyć najgorsze czyny.

Samo zakończenie fabuły, było prawdziwym ciosem prosto w serce i kręcenie ostrzem w ranie, by bardziej bolało. Tak głębokiego rozczarowania, nie przeżyłam już dawno przy lekturze książki, a już szczególnie przy tytule przeznaczonym dla młodzieży.

Podsumowując całą trylogię - gdyby wszystkie tomy utrzymały poziom pierwszego, to mogłaby być jedna z lepszych serii dla młodzieży. Jednak autorka po pierwszym BUM!!! i ciasteczkach maślanych z czekoladą pod postacią "Niezgodnej" uraczyła nas czerstwym, spleśniałym chlebem o nazwie "Wierna". Szkoda, mogło być dużo, dużo lepiej.

Informacja ukrywana przez tyle lat nareszcie została ujawniona. Teraz tysiące ludzi zna prawdę, która przez wiele pokoleń była ukrywana. Jednak niestety prowadzi to tylko do większego rozłamu. Niektórzy chcą pozostawić system frakcyjny, inni chcą zniszczyć frakcje i zataić istnienie innego świata poza ich miastem. Dlatego właśnie powstaje ugrupowanie, które zwie się Wiernymi. Pragną oni przywrócić frakcje i poznać świat za płotem. Po wielu kłótniach i planach siódemka osób z różnych frakcji udaje się za granice miasta. Co ich tam czeka? Czy cała prawda została ujawniona w nagraniu? O co toczy się wojna?

Dobre wspomnienia mam wyłącznie po "Niezgodnej". "Zbuntowana" nie podbiła mojego serca, jednakże bardzo dobrze mi się ją czytało. Nie wiedziałam, czego się spodziewać po "Wiernej". Czy znowu poczuję klimat tak dobrze utrzymywany w "Niezgodnej", a może pojawi się naiwność ze "Zbuntowanej"? Miałam wiele obaw co do zakończenia serii. Niestety okazały się one całkowicie uzasadnione.

Zacznę od tego, że zmienia się narracja. Teraz nie widzimy świata wyłącznie oczami Tris. Pojawia się też narracja z punktu widzenia Tobiasa. Pewnie wiele osób z tego się ucieszy, jednak mnie ten fakt przybił. Ta postać była zawsze dla mnie wyjątkowa i tajemnicza. Uwielbiałam ją obserwować z boku i razem z Tris próbować rozszyfrować. Teraz miałam szansę ujrzeć jego uczucia i sposób myślenie. Nie urzekł mnie on, wręcz zniechęcił. W dodatku przez całą książkę musiałam walczyć z myleniem postaci. Rozdziały są krótkie i zawsze opatrzone na początku opisem "Tris" lub "Tobias". Niestety to nie pomogło mi odróżnić, o kim teraz czytam. Czasami zdarzało się, że czytałam przemyślenia Tris, a tymczasem były to rozważania Tobiasa. Bardzo mnie to denerwowało. One były tak bardzo do siebie podobne. Gdyby może jeszcze była narracja trzecioosobowa, łatwiej byłoby mi się odnaleźć w zapiskach. Na tym polu bardzo się zawiodłam.

Kolejną rzeczą jest styl autorki. Dla mnie w tej książce okazał się masakryczny. Jeśli czytaliście poprzednie części, to wiecie, że styl i język są naprawdę proste. Tutaj to była mieszanina. Wszystkie odczucia, emocje były opisywane bardzo prosto i nawet przyjemnie. Jednak gdy wchodziły sprawy naukowe, nagle wszystko się gmatwało. Często musiałam wracać, żeby przeczytać jakiś akapit, ponieważ przyzwyczajona do łatwych i prostych sformułowań, dekoncentrowałam się, czytając skomplikowane tezy. W dodatku, gdy już zrozumiałam o co chodziło autorce w tym akapicie, miałam wrażenie, że to "masło maślane" albo jedno zdanie zapisane niepotrzebnie w dziesięciu. Wyjątkowo mnie to irytowało. Nienawidzę nagłych zmian w języku. Wyznaję zasadę, że powieść powinna być cała napisana lekko lub w całości językiem literackim i barwnym. A tutaj wystąpiła kompletna mieszanka.

Niestety nie wciągnęłam się też w fabułę. Czasami miałam ochotę odłożyć książkę i już nigdy po nią nie sięgać. Zajęło mi dużo czasu jej przeczytanie. Gdy ją nareszcie odłożyłam przeczytaną, poczułam ulgę. Bardzo nad tym ubolewam, bo w powieści było wiele wzruszających i przerażających chwil, a ja nie umiałam ich docenić. Bohaterowie ginęli, a ja przyjmowałam tą wiadomość, jakby to nic nie znaczyło, było całkowicie normalne. Jednak to mogę zrzucić na znajomość niektórych wydarzeń. Moje koleżanki zadbały o to, żebym przed przeczytaniem książki dobrze znała koniec.

Tak naprawdę jedyną pozytywną cechą, jaką umiem znaleźć, jest znaczenie tej książki. Pod wszystkimi wadami kryją się rzeczy, które często są niedostrzegane. Cała powieść sprawiła, że bardziej zaczęłam obserwować swoje społeczeństwo. Te wszystkie straszne wydarzenia, które zdarzyły się w tym miejscu, skłoniły mnie do refleksji. I to naprawdę doceniam.

Cała seria "Niezgodnej" niestety nie podbiła mojego serca. Czytało się ją miło, jednak na wielu polach czułam się zawiedziona. Nie będę jej polecać, choć odradzać też nie. W ostatnim czasie do księgarni weszła książka "Cztery", która opowiada o życiu Tobiasa przed dołączeniem do Nieustraszoności. Większość z Was zna moje podejście do tego typu dodatków. Raczej uważam, że są one tworzone tylko w celach finansowych. Jednak mimo mojego zdania i raczej niechęci do tej nowej powieści, mam zamiar ją przeczytać. Jak pisałam wcześniej, Tobias od początku mnie fascynował. Wracając do "Wiernej", uważam, że jeśli czytaliście dwie pierwsze części powinniście dokończy tę trylogię. Może nie zachwyci ona Was, jednak da nowy wizerunek na wcześniejsze wydarzenia.