Wiedźmy z savannah t.2 źródło

„Nad Savannah nastał świt, niebo nabrało barwy krwi...”

Jakiś czas temu w recenzji „Rodu” J.D. Horna wspomniałam, że mam wrażenie, iż ta książka to prolog do znacznie żywszej i sporo ciekawszej historii, i wiecie co? „Źródło”, niecierpliwie przeze mnie wyczekiwany drugi tom cyklu o wiedźmach z Savannah, potwierdził moje przypuszczenia. Ba! Nawet je przerósł!

Po pierwsze – odpuście sobie czytanie opisów na okładkach (nie ważne, czy pierwszego, czy też drugiego tomu). Te informacje są zbędne, wręcz przeszkadzają, bowiem jedną z wielu magicznych mocy J.D. Horna jest umiejętność zaskakiwania czytelnika. Nie umiem wskazać innego autora, który z taką lekkością wprowadzałby do historii z magią w tle tyle nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Życie Mercy to bowiem mieszanina sekretów, kłamstw i oszust. Zaledwie w najlepszym przypadku półprawd, a i te potrafią nieźle namieszać. Przyjaciele okazują się wrogami, wrogowie przyjaciółmi i tak na zmianę tylko po to, by na sam koniec ledwie pamiętać od czego się zaczęło. Od miłości? Od nienawiści? Prawdy czy kłamstwa? Komu ufać? Można w ogóle komuś zaufać?

„...uderzyła mnie myśl, że dom, w którym dorastałam, jest niczym innym jak sceną. Teatr kłamstw. Może i był zbudowany z drewna i cegieł, lecz wszystko inne w nim było nieprawdziwe.”

Magia granicy, zapory pomiędzy światem ludzi, a demonów, to kolejna z zagadek, które Mercy musi rozwikłać. Problem w tym, że odpowiedź na jedno pytanie automatycznie rodzi następne, a wszystko to w towarzystwie skrzącej się w powietrzu magii, upiornych stworów, morza krwi i zepsutych potworów udających ludzi. Czasem nawet przyjaciół. W Savannah nic nie jest takie, na jakie wygląda i żeby przeżyć, należy o tym pamiętać.

Wybaczcie brak bardziej rozwiniętego zarysu wydarzeń, jednak naprawdę myślę, że to jedna z tych książek, które najlepiej smakują, gdy się je bierze niemalże w ciemno. Będzie, co ma być. Gwarantuje, że i tak nie zdołacie dogonić sprytnych knowań autora, a bez większej ilości informacji ta szalona historia nabierze jeszcze mocniejszych rumieńców.

J.D Horn stworzył bohaterów, którzy nawet w najmniejszym stopniu nie są idealni i już za to należy mu się uznanie. Pomijając już te ich tajemnice (a wierzcie mi, wszyscy je mają), każdy ma wady czy słabości. Mercy chorobliwie pragnie uwagi i gdy ją dostaje nie bardzo wie jak na nią zareagować, by w rezultacie nie stracić tego, co dla niej najcenniejsze. Ellen ma problem z alkoholem, Iris z powrotem do siebie sprzed jej zdradliwego męża, natomiast „wrodzony” czar Olivera nie zawsze dobrze mu służy w kontaktach z jedyną prawdziwą miłością w jego życiu... Och, jest jeszcze Peter o heterohromicznym spojrzeniu i tajemniczym pochodzeniu oraz Emmet – ożywiony golem, który zdaje się odczuwać więcej ludzkich emocji, niż by pewnie chciał. Nie wspominając już nawet o cudownej Matce Jilo – szalonej ciemnoskórej staruszce mówiącej o sobie w trzeciej osobie... Każdy z nich ma w sobie coś, co sprawia, że pragnie się ich poznać bliżej niezależnie od historii jaka właśnie się toczy.

I jako, że staram się zawsze odrobinę pokręcić nosem, co by nikogo nie zasłodzić...

Z magią w teraźniejszości jest ten podstawowy problem, że czasem zbyt łatwo przesadzić z jej genezą i trafić na terytoria gdzie króluje absurd. J.D. Horn jak na razie tam nie dotarł, kroczy gdzieś na linii granicznej, sprytnie umykając mocniejszym podmuchom wiatru, który mógłby go popchnąć w niewłaściwą stronę. Biorąc jednak pod uwagę z jaką łatwością, ale i precyzją, igra z emocjami czytelnika śmiem twierdzić, że nawet ta pozycja na wspomnianej granicy jest w pełni świadoma, a może nawet zamierzona. To jednak nie zmienia faktu, że w kilku momentach lekko się krzywiłam czując zbliżającą się przesadę. Na szczęście tylko się zbliżała i mam nadzieję, że tak pozostanie.

Niepokojąca – tego słowa szukałam przez ostatnich kilka dni, kiedy to próbowałam napisać o „Źródle”. Ta seria jest specyficzna, ale i właśnie niepokojąca. To coś, z czym chyba nigdy się jeszcze nie spotkałam w fantastyce. Wielu bohaterów wywołuje u mnie sprzeczne emocje, od uwielbienia, poprzez niechęć czy irytacje, a jednak nad wszystkim dominuje proste zaintrygowanie. Ech! Wiem tylko, że wyjątkowość tej serii mnie przyciąga, a to chyba najważniejsze.

Podsumowując; „Źródło” to wyśmienita kontynuacja cyklu, który zapowiadał się bardzo dobrze, ale nie dawał pewności, że spełni wszystkie obietnice. Ku mojej radości udało się. Drugi tom powielił klimat pierwszego, jest tak samo duszno i specyficznie (och, jak mocno specyficznie), a przy tym wydarzenia spadają czytelnikowi na głowę w takim tempie, że nie ma czasu się nawet nad nimi głębiej zastanowić. Zanim coś się wymyśli, do czegoś dojdzie, autor wystawia język i odwraca wszystko do góry nogami... Więcej. Ja po prostu chcę więcej, bo cała ta pogmatwana historia to cudowna zagadka, którą pragnę jak najszybciej rozwiązać!

I Wam też polecam spróbować!

Mercy – Wiedźma z Savannah.

I znowu nastał czas na magię, prawdziwą magię. Wiedźmy z Savannah powracają z jeszcze większą ilością tajemnicy i nieprzewidywalności. Musicie przygotować się na pełną emocji powieść, w której nie jedna wiedźma może wam zajść za skórę!

„Gdy kłamiesz, by kogoś chronić, możesz próbować się usprawiedliwiać, bo jesteś pewien – albo tak ci się wydaje – że jesteś w stanie uwolnić kochaną osobę od ciężaru wiedzy.”

Mercy Taylor została kotwiczącą. Niestety nie korzysta w pełni ze swojej mocy, musi najpierw nauczyć się ją kontrolować. Do tego celu został powierzony jej Emmet – Piaskowy Ludek. W życiu Mercy wszystko wywaliło się do góry nogami, a tajemnicze pojawienie się matki, która rzekomo nie żyje, jeszcze bardziej rozwala jej, i tak już rozchwiane, życie. Ma oparcie w Peterze, ojcu dziecka, które nosi pod sercem, jednak o nim też dowiaduje się nowych, zaskakujących rzeczy. Komu Mercy może zaufać: najbliższej rodzinie, tym którzy ją wychowywali, czy matce, która przedstawia jej całkiem inną prawdę? Przed dziewczyną są naprawdę trudne wybory i decyzje, które musi podjąć jak najszybciej, by ocalić Savannah.

Po zachwycającej i pełnej emocji pierwszej części czas na kontynuację przygód wiedźm z Savannah. Tak samo jak w poprzedniej części, w tej również nie brakuje tajemnic, które napędzają cały korowód wydarzeń. Tajemnica idzie za tajemnicą, zaskoczenie za zaskoczeniem, akcja za akcją. Autor chyba bardzo lubi bawić się emocjami czytelnika. Niektóre zwroty akcji wręcz proszą się o zawał serca. Niektóre odkrywane tajemnice zatrzymują powietrze w płucach. Książka jest nieprzewidywalna, a to jej ogromny plus. Do końca nie wiemy, komu możemy zaufać, kto jest sprzymierzeńcem, a kto wrogiem. Nie mamy nawet podejrzeń, co czyha na nas na następnej stronie.

W książce mamy do czynienia z bohaterami, których poznaliśmy w poprzedniej części, jednak widać po nich, że są inni. Ewoluowali razem z książką. Nie są wierną kopią tych samych postaci z poprzedniej części. W książce nie brakuje również nowych postaci, chociażby matki Mercy. Kobieta zjawia się po tylu latach wywracając życie Mercy oraz rodziny Taylorów do góry nogami. Wszyscy myśleli, że umarła przy porodzie, jednak ona przebiegle wszystkich oszukała. Co teraz zamierza i po czyjej jest stronie, tego dowiecie się z lektury.

„Źródło” zostało napisane bardzo miłym i przyjemnym językiem, dlatego książkę czyta się z zachwycającą lekkością. Zdarzały się momenty, przynajmniej w moim odczuciu, które trochę za bardzo się „dłużyły”. Było ich niewiele, jednak dlatego ocena spadła o oczko niżej, w stosunku do pierwszej części. Jednakże książka jest warta przeczytania. Szczególnie polecam ją fanom magii. „Wiedźmy z Savannah” zostawią ślad w magicznej literaturze fantasy, tego jestem pewna. Takiej żywej, pędzącej do przodu fabuły nie znajdziecie, w każdej książce. Autor zadbał o to byśmy się nie nudzili. Jedna tajemnica przeradza się w drugą i kolejną i tak aż do końca, który też zaskakuje z ogromną siłą. Aż boję się jak zakończy się ta przygoda z Savannah.

Wiedźmy z Savannah znowu powracają i to z jakim ochoczym krokiem! Każdy z nas czasem marzy o magii, takiej prawdziwej, która pozwoliłaby na spełnienie naszych najskrytszych marzeń. I chociaż nasłuchaliśmy się tyle historii o tym, jak zaklęcia miłosne tak naprawdę nie działają, to jednak gdzieś tam w głowie mamy czasem przebłysk, by nasz obiekt westchnień zwrócił wreszcie na nas uwagę. Ale magia nie jest tak prosta, jakby się mogła wydawać. Właśnie w swojej trylogii J. D. Horn ukazuje, że nic nie jest tak piękne i kolorowe.

Długo szukałam serii o wiedźmach z prawdziwego zdarzenia, które pozwoliłyby mi zakochać się w ich świecie. Nie wiem jakim cudem Panu Horn udało się mnie przekonać, że magia w dość mocnych posadach, może zatrząść i moim światem. Chyba zacznę wierzyć w to, że niektórzy posiadają w sobie iskierkę, która powoduje, że niezależnie od przedstawienia danej historii, z którą może i się nie zgadzamy, to jednak pałamy do niej miłością i oddaniem.

W serii o wiedźmach z Savannah nie ma czasu na nudę, Autor zdecydowanie nie pozwala, by akcja powoli zataczała swoje kręgi, tylko mocnymi falami podtapia czytelnika. Może pomyślicie, że słowo podtapia, jest zbyt mocnym słowem, ale inaczej nie potrafię uzewnętrznić swojego uczucia, które jest spowodowane wydarzeniami znajdującymi się w tej pozycji. Mercy, jako kotwicząca swojego rodu, musi zmierzyć się z wieloma decyzjami, a jak się okazuje, nie każda jest słuszna. Ciągłe tajemnice, które się tutaj przewijają, są wręcz nie do zniesienia dla głównej bohaterki, a co dopiero dla nas. Ja osobiście chyba bym oszalała, gdybym dowiedziała się, że tak naprawdę żyję w kłamstwie. Największa trudność poznania tej pozycji polega na tym, że sami zaczynamy się zastanawiać, ile jeszcze za sprawą zżycia się z główną bohaterką, będziemy potrafili znieść i jak jej kibicować.

Sami bardzo często będziecie zapędzani w ślepy zaułek i nie ma możliwości byście byli w stanie rozszyfrować te tajemnice. Autor pogrywa sobie z nami i nic na to nie poradzimy, ale robi to w tak dobry sposób, że nie odciągnięcie się od drugiego tomu dopóty, dopóki nie ujrzycie ostatniej strony. On wręcz nas bombarduje informacjami na temat życia w Savannah, w szczególności podoba mi się tutaj motyw magii. Ta historia jest przedstawiona tak, że wprowadza nas w tajniki czarowania i rzucania zaklęć. Nie musimy mieć jakiejkolwiek wiedzy na ten temat, bo wraz z Mercy, poznajemy ją od podstaw.

Każdy z bohaterów, jest bohaterem z krwi i kości. Jedni są źli od podszewki, a drudzy może i działają dla dobra ogółu, ale nie są w stanie cofnąć się przed niczym, tylko by nie pozwolić granicy upaść. Ale granica ma swoje zachcianki. Chcecie wiedzieć jakie? Musicie sięgnąć po drugi tom by się o tym przekonać. A uwierzcie mi, że warto! A Riana ma nosa do patronowania dobrych serii ;)

Nie przypuszczałam, ze drugi tom może być jeszcze lepszy niż pierwszy - a jednak! Wiedźmy z Savannah bardzo mi się spodobały i z niecierpliwością czekałam na 2 tom. I nie mogłam się od niego oderwać, a już druga połowa książki jest niesamowita po prostu.

"Źródło" jest znakomitą kontynuacja "Rodu", dopracowaną i bardzo spójną. Opowieść ma specyficzny klimat, a magia i świat realny splatają się tutaj nierozerwalnie.

Maisie, po swoich niecnych dokonaniach, zniknęła i ponosi karę za swe czyny. Jednak Mercy, mimo wszystko, bardzo kocha siostrę i postanawia ją odnaleźć i sprowadzić z powrotem. Uczy się korzystać z magii, przy pomocy golema, Emmeta. Jednak cały czas uważa też na maleństwo, które rozwija się w jej łonie. Jest zaręczona z Peterem, którego kocha, ale który też ma swe tajemnice, o których nawet nie wie... Emmet chętnie zająłby jego miejsce...

Mercy ma już wiele na głowie, a inne kotwiczące wcale nie okazują jej wsparcia i życzliwości. Żeby tego było mało, niespodziewanie spotyka swoją matkę Emily, która nie umarła i ukrywa się. Kobieta mąci Mercy w głowie i dziewczyna sama już nie wie, komu ufać - rodzinie, która o nią dba i ją wychowała, czy zaginionej matce, za którą całe życie tęskniła. Przyjdzie jej wiele przejść, nim okaże się, kto jest jej wrogiem, a kto przyjacielem. Czeka ją walka, a jedyną zaufaną osobą wydaje się być tylko Matka Jilo.

Czy Mercy odnajdzie swoją siostrę? Jak poukładają się jej stosunki z matką i resztą rodziny?

Przeczytajcie sami!

"Źródło" to doskonale napisana powieść, pełna magii, miłości i nienawiści. Powieść ma swój niepowtarzalny klimat, jest pełna tajemnicy, intryguje czytelnika i aż żal ją odkładać. No, ja w każdym razie nie byłam w stanie i zarwałam noc, aby ją skończyć.

J.D.Horn okazała się bardzo oryginalną i pomysłową pisarką, która potrafi czytelnika zaskakiwać. Świetne kreacje bohaterów zwracają na siebie uwagę. Nie wiadomo, kto tutaj jest białym, a kto czarnym charakterem. Autorka skutecznie mąci nam w głowach, tak jak Mercy, i trudno odróżnić wroga od przyjaciela. Akcja mknie jak burza i porywa czytelnika w wir wydarzeń. Mamy tutaj walkę dobra ze złem, miłość, zazdrość i nienawiść. Książka aż kipi od tętniących w niej emocji. Doskonale się ją czytało, aż żal, że się już skończyła......