Wieczny powrót Clary Hart

Jeszcze jedna młodzieżówka? Fakt, „Wieczny powrót Clary Hunt” ma nastoletnich bohaterów, a ci starsi odgrywają role drugoplanowe. Jednak to książka uniwersalna, bez względu na liczbę lat czytelników, gdyż porusza kwestie istotne dla wszystkich. Oczywiście wydźwięk przy młodszych postaciach zdaje się być mocniejszy, ale tak naprawdę ma na to wpływ również pierwszoplanowa narracja. Dwadzieścia cztery godziny. Niby mało, bo to tylko jeden dzień, lecz czasem to aż zanadto czasu. A gdyby jeden dzień powtarzał się w kółko? Nie ważne, co byłoby zrobione, ktoś przeżywa go od nowa. Chociaż może to bardzo ważne, co jest naszym udziałem. Jaki jest klucz do tego, co ma miejsce po raz kolejny? To próbujemy odkryć wraz z głównym bohaterem i jednocześnie poznajemy coraz więcej szczegółów. Tak jak zmienia się jego punkt widzenia, tak i nasze spojrzenie na poszczególne osoby ulega przeobrażeniom. To, co na pierwszy rzut oka albo raczej w pierwszym dniu wydawało się jasne z każdym powtórzeniem staje pod znakiem zapytania. Czytający wraz z postacią z pierwszego planu zaczyna zadawać pytania, poddaje refleksji to, co już się wydarzyło i jaki jest wpływ na przyszłość. Czy da się zmienić tę ostatnią? Od czego zależy ciąg wydarzeń? A może trzeba spojrzeć na powtórne przeżywania tego samego dnia z całkiem innej strony? „Wieczny powrót Clary Hunt” to lektura z rodzaju tych, jakie zaskakują pozytywnie i nie pozostawiają go obojętnym na poznawaną fabułę. Przyjaźń, rodzina, relacje z tymi, którzy wydawali się rozumieć, co się dzieje z bohaterem oraz jego wpływ na innych skupiają się jak w soczewce jednym dniu. Od tej konkretnej daty wiele zaczyna się i niejedno kończy, lecz początek tkwi gdzie indziej. Gdzie, odpowiedź kryje się w książce Louise Finch.

Alternatywne linie czasu to motyw, który dawno temu skradł moje serce, dlatego z wielkim entuzjazmem sięgnęłam po „Wieczny powrót Clary Hart”. Pętla czasowa to zjawisko w filmach oraz literaturze, w którym postacie ponownie doświadczają okresu czasu, jaki powtarza się więcej niż raz, z pewną nadzieją na wyrwanie się z tego męczącego i niezrozumiałego cyklu powtórzeń. Nadzieją, która z czasem, po ogromnej ilości prób, powoli gaśnie. Odnalezienie rozwiązania, prawdziwego klucza jest bowiem zadaniem wyjątkowo skomplikowanym, wymagającym poważnej refleksji, spojrzenia w głąb problemu. Czy naszemu bohaterowi uda się rozgryźć tak wyrafinowaną, a zarazem przerażającą łamigłówkę i uratuje koleżankę od śmierci? Co zrobi Spence, gdy dzień rocznicy utraty mamy okaże się początkiem miażdżącej psychicznie pułapki, która poprzez owe zapętlenie, nie tylko ujawnia najbardziej skrywane emocje, ale i prawdziwe oblicze najbliższych?

Kocham książki, które nie tylko trzymają w niesamowitym napięciu, ale też silnie mącą w głowie, ściągają na czytelnika otumaniającą podejrzliwość, niepokój, paranoję. Louise Finch nakreśliła wyjątkowo odurzającą młodzieżową powieść, jaka zdecydowanie wpisuje się w kanon tych nieobliczalnych, uzależniający pozycji. Autorka w mistrzowski sposób poprowadziła fabułę, zabawiła się z bohaterami i czytelnikiem w kotka i myszkę, umiejętnie zwodząc i manipulując, czyniąc w ten sposób z naszkicowanej historii nadzwyczaj angażujące doświadczenie, jakie porywa bez reszty i nie wypuści, nim nie dotrzemy do jakże zaskakującego i w pełni satysfakcjonującego finału.

Nakreślony gęsty i otumaniający, przesycony grozą, ale jakże boleśnie prawdziwy klimat, dopełniony mistrzowskimi, przemawiającymi kreacjami młodych bohaterów, zmagających się z okrutną codziennością, w połączeniu z porażającą tragedią, którą tak łatwo zamieść pod dywan, tworzą razem wyjątkowo mroczną, przeszywającą historię, która z każdą kolejną stroną zaciska na czytającym swe bezduszne macki, ściągając go niemal na skraj załamania! Wartościowa, bolesna, odurzająca, a zarazem niezwykła, poprzez magiczny motyw zapętlenia w czasie! Polecam całym sercem!💜

✨️'A gdyby tak któregoś dnia lub którejś nocy jakiś demon powiedział wam, że będziecie musieli powtarzać życie, które prowadzicie, ciągle od nowa? Nie będzie niczego nowego, tylko wieczna powtórka, wszystko dokładnie tak samo. Nawet obecna chwila. Co byście powiedzieli? Czy to stwierdzenie napełniłoby was szczęściem, czy przerażeniem?'

Pętla czasowa. To właśnie w niej utknął nasz główny bohater, Spence. Jeden dzień powtarzający się w kółko. Gdyby to jeszcze był jakiś dobry dzień... Niestety. Szkoła, wieczorem impreza i śmierć Clary Hart. Dlaczego Spence utknął akurat w tym dniu? Przecież nawet nie zna tej całej Clary jakoś specjalnie. Jak ma się z tego uwolnić? Co jest kluczem do zakończenia pętli?

Lubicie taką tematykę w książkach? Ja osobiście uwielbiam, ale jak dotąd dane mi było przeczytać tylko 2 takie książki 🙈 'Wieczny powrót Clary Hart' jest trzecią🔥 Napisana bardzo przyjemnym językiem, przez co przez te historię się płynie. Niby jeden powtarzający się dzień, a czytałam z ciekawością. Za każdym razem były dodane jakieś nowe fakty, więc razem z głównym bohaterem zastanawiałam się co ma zrobić, by się uwolnić😅 i dlaczego akurat Clara? Czy to przez nią utknął w pętli czy jest jakiś inny powód? Ja wam oczywiście nic nie powiem 😅 Przeczytajcie sami, z pewnością warto 🔥 Historia sama w sobie ma również bardzo ważne przesłanie, ale o tym też wam nie powiem😅😆 Nie chciałabym wam psuć zabawy😈 Tak więc chęć niespoilerowania ogranicza mi trochę pole do popisu tutaj 🙈 Ale wiecie co? Myślę, że właśnie takie książki, o których nie da się za dużo opowiedzieć innym, są najlepsze. Oznacza to, że fabuła jest bardziej skomplikowana niż sugerowałby to opis. Mnóstwo wątków, odkrywanych z każdą stroną przez czytelnika, coraz więcej bohaterów z każdym rozdziałem, każdy z jakas historią nakładająca się potem na całość złożonej fabuły... Książkowa magia 🪄🥰 Także nie spoileruje, odkrywajcie sami 😁

Spence przeżywa codziennie ten sam dzień. Niestety, ale to był jego najgorszy dzień w życiu. Na domówce Antoniego, jego przyjaciela, dochodzi do tragicznych wydarzeń. Ginie Clary Hart. Każdy kolejny dzień zaczyna się i kończy się tak samo. Budzi się w samochodzie i koleżanką całą i zdrową. I każdego dnia stara się ją uratować. Czy w końcu uda mu się uratować Clarę i przerwać pętle czasu.

Książka posiada mój ulubiony motyw czyli postarzenie się tego samego dnia. Tutaj dzień, w którym zginęła koleżanka ze szkoły powtarzał się aż 10 razy. W tam czasie Spence próbował zrozumieć swój błąd.

Książka jest bardzo życiowa. Pokazuje w jaki sposób chłopcy zachowują wobec koleżanek i czują się bezkarni. Bo przecież „to tylko żart”. Niestety, ale dla nich to żart, a dla dziewczyn nie koniecznie.

„Wieczny powrót Clary Hart” to książka, która wywołuje wiele emocji. Przede wszystkim smutek, ale potrafi również wzruszyć. Przeznaczona jest dla nastolatków i napisana jest prostym językiem. Dzięki czemu czyta się ją dość szybko. Posiada jednak pewne minusy. Autorka trochę popłynęła i umieściła tutaj trochę za dużo opisów, które według mnie są trochę nudne i niepotrzebne. Początek książki nie porwał mnie i miałam ochotę ją odłożyć. Ale dałam tej historii szansę ze względu na motyw pętli czasu, który jak wspomniałam, uwielbiam. I nie żałuję, że postanowiłam przeczytać tę książkę do końca.

Dużym plusem tej historii są nawiązania do filozofii Nietzschego. I myślę, że fani wątków filozoficznych znajdą coś dla siebie w tej historii.

Może nie jest to najlepsza książka jaką czytałam, ale nie jest też najgorsza. Myślę, że każdy powinien wyrobić swoje zdanie o tej książce.

TW: śmierć / rozterki wokoło śmierci / molestowanie s.

🕟🕔 Uwielbiam historie bawiące się motywem pętli czasowej. Dzień świstaka? Śmierć nadejdzie dziś? Można by tak wymieniać w nieskończoność. Lwia część tych historii podchodzi do tego motywu raczej z przymróżeniem oka często ocierając się o bardzo czarny humor. Nic więc dziwnego, że pewną część publiczności (w tym mnie) takie koncepcje kupują — o ile mają na siebie fajny pomysł. Bo czy bohaterka złapie swojego zabójcę, zanim ten zabije ją kolejny raz na terenie akademika? Albo czy pewny prezenter telewizyjny będzie mógł w końcu przestać raz za razem relacjonować to samo święto ? A może wcześniej dostanie napadu szału? A co... co jeżeli spróbujemy właśnie tą konwencję ograć na poważnie używając za swoich bohaterów nastolatków?

🕟🕔 Spence żyje pełnią swojego młodego życia. Imprezy, jeszcze więcej imprez a po drodze ... kolejna impreza. Chłopak nie przejmuje się życiem czerpiąc z niego najwięcej beztroski i radości ile tylko się da. Podczas jednego z takich dni, który ma niewiele różnić się od poprzedniego wpada na imprezę do Anthony'ego swojego najlepszego przyjaciela. Alkohol leje się strumieniami, piękne dziewczyny uśmiechają się do niego z każdego zakrętu korytarza nie można wymagać więcej prawda? Ależ można. Bowiem życie uśmiechnie się do Spenca jeszcze bardziej. Na imprezie pokazuje się również Clara Hart — obiekt westchnień naszego głównego bohatera. W ten oto sposób, kiedy chłopak myśli że los się do niego uśmiechnął dochodzi do tragedi. Tytułowa Clara w trakcie imprezy wskutek absurdalnego zbiegu okoliczności wpada pod koła samochodu i ginie... a dzień z życia Spence'a zapętla się. Tak. Chłopak wpada w pętlę i od teraz będzie raz za razem oglądał śmierć Clary. Chyba, chyba że spróbuje coś z tym zrobić. Tylko czy nie będzie to walka z wiatrakami ?

Wieczny powrót Clary Hart to nietuzinkowa historia. Używa bowiem tropu kojarzonego raczej z zacięciem komediowym i rozgrywa go na poważnie. Zaczyna się bardzo charakterystycznie dla w/w wspomnianego tropu. Szok, niedowierzanie, podważanie własnej poczytalności. Aż płynnie przechodzimy do próby walki z rzeczywistością. Każdy rozdział kończy się ładnym, nieco zagadkowym zawieszeniem akcji. Sprawia, że chce się przerzucić kolejne kilka kartek, aby odkryć co tym razem spotka Spence'ra i Clarę. I wiecie co? To odkrywanie przynosi satysfakcję. Ich relacja płynnie się rozwija. Zbliżają się do siebie kawałek po kawałku, by za chwilę nieco się cofnąć z powodu kolejnego "resetu" - to pomaga czytelnikowi zawiesić swoją uwagę na dłużej. Naprawdę pragnie się dalej śledzić tą historię, aby w końcu odkryć zakończenie.

⠀

Książka skłania do zastanowienia się nad sobą. W końcu wszyscy byliśmy kiedyś nastolatkami. Czy powtarzane przez nas błędy mogą ostatecznie przynieść coś pozytywnego? A może brakuje nam odwagi, by przestać je popełniać? To pytania, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam. Niemniej jednak, gorąco polecam tę lekturę.