Wieczny Dwór. Rycerze Pożyczonego Mroku. Tom 2

Denizm po wydarzeniach z końcówki pierwszego tomu dostaje oficjalne zaproszenie od Bezkresnego Króla, a to nigdy nie oznacza nic dobrego. Rycerze mają się spotkać ze swoim największym wrogiem. Wydarzenia z sierocińca to nic do tego co czeka go teraz. Wszystko się komplikuje, a wrogowie nie próżnują. Czego chce Bezkresny Król? Jakie niebezpieczeństwa czekają na bohaterów?

Długo zbierałam się na przeczytanie tej książki, przez co nie wszystko pamiętałam. Na szczęście autor chyba to przewidział, bo często przypominał poprzednie wydarzenia i łatwo dało się wszystko ogarnąć (na moje szczęście!).

Książka od razu przechodzi do akcji. Bohaterowie zaczynają ćwiczyć, a Denizm próbuje zrozumieć swoje nowe umiejętności i je uporządkować. Nie jest to proste, bo jego umiejętności przekraczały zdolności wszystkich innych. Nic nie staje się prostsze, ponieważ nie ma zbyt wiele czasu.

Bohaterowie zdecydowanie się zmienili, ponieważ w pierwszym tomie jakoś szczególnie mi nie przypadli do gustu. Teraz lekko dorośli i podejmowali lepsze decyzje. Denizm chyba najbardziej się zmienił. Poznanie kilku osób w podobnym do jego wieku i poznanie matki, bardzo go zmieniły. Zaczyna zmieniać swoje podejście i bardzo spodobało mi się to, że nie dał wpoić sobie kilku zasad, które mają Rycerze. Dzięki temu miał bardziej otwarty umysł i gotowy na alternatywne rozwiązania.

Książkę czytało się o wiele lepiej niż poprzedni tom. Styl stał się lżejszy i bardziej angażujący. Bardzo szybko wciągnęłam się w fabułę i trudno było się od niej oderwać. Tutaj zdecydowanie widać poprawę w stylu i lekkości w powieści. Liczę na to, że kolejny tom będzie jeszcze lepszy.

Podsumowując ta książka jest o wiele lepsza, na szczęście nie mamy tutaj "klątwy drugiego tomu". To powieść, która Was wciągnie, zaskoczy i zmusi do myślenia. Mamy tutaj zalążek trudnych problemów rodzinnych, problemy ze stereotypami i próbę pójścia do przodu. Dlatego jeżeli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z tą historią to dajcie jej szansę, ponieważ im dalej tym lepiej!

Wieczny Dwór Dave Rudden jest to drugi tom cyklu Rycerzy Pożyczonego Mroku.

Od ostatnich wydarzeń mija pół roku. Denizen powoli przyzwyczają się do mocy, którą otrzymał od Mercy. Moc ta niestety nie jest tylko błogosławieństwem, ale czasami też i ciężarem. Pozostali bohaterowie poznani w Rycerzach pożyczonego mroku powoli zaczynają akceptować to co się stało pół roku wcześniej. Jedni z lepszym skutkiem inni z gorszym. Wszyscy bohaterowie muszą przygotować się do wyzwań, które czekają ich w najbliższej przyszłości, ponieważ dostają oni zaproszenie od samego Bezkresnego Króla. Spotkanie to może okazać się dobrym krokiem w kierunku poprawienia stosunków, ale może to też być i pułapka.

Książka podzielona jest na dwie historie, które mają miejsce w tym samym czasie. Pierwsza to oczywiście historia Denizena i jego przyjaciół, druga to historia bliźniąt Uriel i Ambrel, którzy pojawiają się po raz pierwszy w tym tomie. Są oni wychowywani bardzo rygorystycznie, ponieważ przygotowują się do powrotu Wybawicielki za którą trzeba będzie walczyć. Pod koniec losy wszystkich bohaterów zostaną połączone. Co z tego wyniknie? O tym trzeba przekonać się samemu.

Ten tom z początku czytało mi się ciężko. Jakoś nie mogłam się do niego przekonać. Sama nie wiem czemu, bo został napisany w tym samym stylu co tom pierwszy, który mi się podobał. Na szczęście po początkowych zwątpieniach wciągnęłam się w całą historię i zarwałam z nią noc. Zdecydowanie zakończenie wzmaga zainteresowanie o tym co też będzie się działo w kolejnych częściach.

Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to jakość wydania. Przyzwyczaiłam się do książek w twardych okładkach lub ze skrzydełkami. Tutaj mamy niestety tylko „zwykłą” okładkę, bez żadnych usztywnień. Ich brak niestety spowodował to, że książka szybko się podniszczyła.

Poznałam już mniej więcej styl autora oraz zasady rządzące jego wykreowanym światem, dlatego momentalnie wkręciłam się w całą historię. "Wieczny Dwór" pod wieloma względami podobał mi się bardziej od "Rycerzy...". Rudden ciekawie pokierował wątkami bohaterów, bardziej się na nich skupił, ale również wprowadził nowe, kluczowe postacie. I chociaż tak jak poprzednio mam kilka małych zastrzeżeń, to ogólnie jestem bardzo zadowolona. Autor od samego początku intryguje nowym wątkiem. Już w pierwszym rozdziale poznajemy Uriela i Ambrel - rodzeństwo władające ogniem i należące do nieznanego zakonu. I to właśnie fragmenty z ich udziałem czytałam z największym zainteresowaniem. Osobowości obojga i relacja między nimi zostały wyraziście wykreowane. Czułam, jak bardzo są do siebie przywiązani oraz jak niezwykła więź ich łączy. Ponadto, skontrastowanie alternatywnej wersji o tym skąd się wziął ogień z faktem rzeczywistym, było bardzo pomysłowe, dzięki czemu czytałam z ogromną niecierpliwością i pytaniem co będzie dalej. Pisarz jeszcze bardziej zagęścił akcję, ale wszystkie wypadki nie przytłaczały. I o ile w poprzednim tomie mogłam się spokojnie domyślić większości wydarzeń, o tyle teraz autor wielokrotnie mnie zaskakiwał. Jest to niewątpliwie dużym plusem całości. Co do "starych" bohaterów. Cieszę się, że skupiło się na nich i ich emocjach jeszcze więcej uwagi. W pierwszej części tak naprawdę dopiero się poznawali i te relacje nie były tak głębokie, jak są teraz. Jednak chciałabym, aby autor jeszcze bardziej rozwinął niektóre postacie i dopełnił ich historie. Bardzo mi tego brakowało i czułam pewien niedosyt. Sam Denizen jest dojrzalszy i poznaje nowe aspekty dorastania. Z większą powagą podchodzi do wielu spraw i patrzy na nie doroślejszym okiem. Jednocześnie nie stracił swojego humoru i pogody ducha. Występuje dużo więcej dowcipów i ciętych żarcików. Atmosfera książki jest luźna nawet w tych najbardziej ponurych momentach. Podczas czytania "Wiecznego Dworu" bawiłam się przednio. Świat Rycerzy nic nie stracił ze swego uroku, magii i niezwykłości, a nawet stał się jeszcze bardziej interesujący i barwny. Na szczęście nie czułam tutaj żadnych kalek z innych opowieści. Dave Rudden w pełni wykorzystał potencjał tej przygodówki i stworzył lekturę, przy której można się zrelaksować oraz oderwać od rzeczywistości. Druga część jest o wiele lepsza od pierwszej i mam nadzieję, że trzeci tom ukaże się w Polsce jak najszybciej. Ponownie zachęcam nie tylko młodych, ale także starszych czytelników. Powieść jest mało popularna, a wielka szkoda. Czytajcie - niech wieść się niesie :)

Kilka miesięcy po wydarzeniach z pierwszego tomu. Wydaje się, że zapanował względny spokój. Jedynie Denizen boryka się z darem, otrzymanym od córki Bezkresnego Króla. Młodzieniec ma świadomość, iż jest ON zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Wkrótce, zupełnie niespodziewanie, do Rycerzy Pożyczonego Mroku trafia zaproszenie dla Denizena, od królewskiego dworu. Król chce mu podziękować za ocalenie jego córki. Owe zaproszenie jest niebywałym zaszczytem albo niebezpieczną pułapką. Jakby tego było mało, okazuje się, że jest jeszcze jeden zakon, który ma do czynienia z cienistymi Potworami. Jednak oni czczą mrok i pragną, żeby ubóstwiana ciemność zapanowała nad światem.

Dave Rudden stworzył naprawdę fajną serię młodzieżową (póki co). Udało mu się wciągnąć mnie w wykreowany przez siebie świat. Fabuła, mimo że dość schematyczna, całkowicie mnie wciągnęła i zainteresowała. Uwielbiam serię z Percym Jacksonem i nawet nie spodziewałam się, że uda się napisać tego typu historię jakiemuś innemu pisarzowi i że wyjdzie mu to tak świetnie. „Rycerze Pożyczonego Mroku” to jedna z moich najulubieńszych serii, a Denizen jest jednym z najsympatyczniejszych bohaterów, z jakimi miałam do czynienia. Został wykreowany na pełnokrwistego i przeuroczego młodzieńca, którego nie da się nie lubić. Reszta bohaterów również jest dość wyrazista i precyzyjna. W książce naprawdę dużo się dzieje. Pełno jest nieoczekiwanych zwrotów akcji, a kolejne wydarzenia przewijają się w błyskawicznym tempie. Mimo że jest skierowana do młodzieży, to jestem pewna, że ta seria zauroczy niejednego starszego czytelnika.

Rycerze pożyczonego mroku to jedna z najlepszych serii fantasy dla młodzieży z jakimi miałam do czynienia. I choć przede mną jeszcze lektura finałowego tomu przygód Denizena Hardwicka, nie wątpię, że będę nią równie zachwycona. Dawno nie spotkałam się z tak przemyślaną fabułą, wciągającym światem i bohaterami, których są tak ludzcy jak tylko mogą być bohaterowie zrodzeni na kartach powieści. Ze swoimi słabościami i zaletami, czasami irytującymi zwyczajami, które mimo wszystko potrafią ująć czytelnika za serce. Bo liczą się nawet najmniejsze szczegóły, przecież to dzięki nim nawet fantastyczne światy zdają się być tak realne. A Dave Rudden zadbał by jego książki były ich pełne.

Pełna recenzja dostępna w Koszu z Książkami!