Wieczerza

Gotowi na odrobinę psychopatii?

Dawid jest na pozór normalnym człowiekiem. Pracuje jako ginekolog i bardzo dba o swoje pacjentki. Zwłaszcza, gdy spodziewają się one dziecka i wkrótce mają obdarzyć świat nowym istnieniem. Potrafi posunąć się do niewiarygodnych rzeczy, aby zadbać o dobro swojej pacjentki. W czym więc tkwi problem? W tym, że pacjentki niekoniecznie uznają to za „dobro”. W końcu ginekolog będący zarazem socjopatą i neurotykiem… no tak, to nie zwiastuje normalności.

Yasmine nie jest jej prawdziwym imieniem, jest tylko przykrywką, która ma pomóc dziewczynie zapomnieć o przeszłości. Pracuje jako tancerka w klubie gogo i dorabia jako prostytutka. Aż dziw bierze, że poszła w tą stronę biorąc pod uwagę koszmary młodości. Koszmary, które w jej umyśle odcisnęły piętno. Koszmary, o których nie może zapomnieć. Koszmary, które pociągną ją w objęcia zemsty…

„Wieczerza” to dwie osobne historie, które w punkcie końcowym znajdują wspólne powiązanie. Zarówno w historii Dawida jak i Yasmine widoczna jest ich mroczna i ciemna strona, ale również ta jasna i wrażliwa, która stara się przyćmić tą pierwszą. Jest to książka, która daje jasny obraz tego, jak wydarzenia z dzieciństwa mogą głęboko wejść w naszą psychikę i już nigdy z niej nie wyjść. Zagnieżdżają się w najciemniejszych zakamarkach naszego umysłu i popychają do czynów nieodpowiednich, psychodelicznych i obsesyjnych. Tak jak Dawida i Yasmine, którzy w swoim działaniu nie widzą wad. Dawid widzi w sobie troskliwego człowieka, natomiast Yasmine po prostu chce pozbyć się swojego bólu.

Książka ta jest thrillerem psychologicznym i na tym koncie nie mam zbyt dużych osiągnięć, jednak jest to gatunek, który mnie pociąga i fascynuje. Uwielbiam portrety psychologiczne z zaburzeniami osobowości, których czyny są przerażające, bulwersujące i kontrowersyjne. W „Wieczerzy” przeplata się chora namiętność, fascynacja seksualna, fanatyzm religijny, ale co najważniejsze – doskonale widoczny wpływ przeszłości na teraźniejszość. Historię bohaterów poznajemy stopniowo i dzięki temu klaruje nam się obraz całej sytuacji – dlaczego i po co. Czy ich ofiary znalazły się po prostu w złym miejscu i o złym czasie? Czy może jednak kryje się za tym coś więcej?

Tatiana Jachyra nie szczędzi konkretnych opisów działań bohaterów. Są one dokładne i nad wyraz rzeczywiste, dzięki czemu wyobraźnia czytelnika przeskakuje na wyższy poziom. Jednakże, nie każdy człowiek jest sobie w stanie poradzić z psychopatycznymi scenami, które w tak wyraźny sposób wędrują przed naszymi oczami. Trzeba mieć mocne nerwy i być przygotowanym na wszystko, zwłaszcza na tragiczny koniec. Ta książka jest napisana w znakomity sposób, który jeszcze bardziej przenosi czytelnika to tego mrocznego, niepewnego i okrutnego świata. Obsesja bohaterów jest doskonale przedstawiona, podobnie jak ich psychika. Zaburzona psychika.

„Wieczerzę” przeczytałam w tempie ekspresowym. Ta książka potrafi pochłonąć i sprawić, że nie patrzy się na zegarek, a odłożenie na półkę następuje dopiero po przeczytaniu epilogu. Byłam naprawdę mile zaskoczona twórczością pani Jachyry, a momentami nie wierzyłam w to, co się dzieje. To powieść o mocnym i konkretnym wyrazie, z głębokim przesłaniem i „niesamowitymi” bohaterami. Być może każdy odbierze ją na swój sposób, ale jestem przekonana, że jej główny wydźwięk i skandaliczne momenty, które autorka postanowiła tutaj wpleść poruszą każdego. Jest to książka godna uwagi i myślę, że warto po nią sięgnąć i przekonać się, do czego Dawid i Yasmine są w stanie się posunąć…

Książka opowiada o ludziach, których życie zmieniły traumatyczne przeżycia z dzieciństwa. Następstwa tych przeżyć są głębokie, zaburzają one rozwój wielu obszarów osobowości i funkcjonowania naszych bohaterów. Poznajemy doktora Dawida Czestera - ginekologa, którego zewnętrzna fasada jest tak idealna, że nigdy w życiu nikt nie spodziewałby się po nim takiej brutalności. Poznajemy też Jasmine vel Magdalenę, która pod maską tancerki go-go i prostytutki ukrywa swoją życiową tragedię. Co łączy tych bohaterów? Czy ich czyny da się wytłumaczyć wydarzeniami z przeszłości? To musicie ocenić sami.

Czytając inne recenzje mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać. Przygotowałam się więc na najgorszą makabrę. I dostałam ją, aczkolwiek nie jestem aż tak bardzo zbulwersowana. Więcej tekstu poświęcono niewątpliwie scenom seksualnym. Gwałty, seks, przemoc - te sceny znajdziecie w książce Pani Jachyry. Krew, makabra, barbarzyństwo, okropieństwa i potworności również tam są i mogą razić wielu z Was. Mnie akurat, aż tak to nie dotknęło, choć spodziewałam się kompletnego zniszczenia psychicznego. Myślę, że wynika to z tego, iż lubuję się w masakrze, thrillerze, horrorze. Taki typ literatury po prostu zawsze uwielbiałam i dlatego książkę "połknęłam" w dwa wieczory. Po "Dziewczynie z sąsiedztwa" J. Ketchuma chyba nic już nie jest w stanie mnie zaskoczyć i zszokować. Może ewentualnie troszkę zniesmaczyć, gdyż sceny seksu to do siebie mają, że gdy jest ich zbyt dużo człowiek jakoś tak zaczyna czuć się zdegustowany. To zależy jaki kto ma próg wytrzymałości psychicznej. Jeżeli macie wysoki to serdecznie polecam! Akcja toczy się szybko, bez zbędnych ceregieli, książka jest dość cienka, więc przeczytacie "raz dwa". Oczywiście tylko dla pełnoletnich czytelników!

Jeśli chodzi o minusy to niewątpliwie są nimi zbyt krótkie zdania na początku książki, które ciężko się czyta. Na szczęście, w którymś momencie autorka coraz bardziej je wydłuża. Otwarte zakończenie zmusza czytelnika do zastanowienia się nad losami bohaterów i to może wywołać w nas mieszane uczucia. Z bohaterami się nie zżyłam, bo nie byli jacyś specjalnie fascynujący. Denerwowało mnie też nazwisko głównego bohatera "Czester" - dziwne nazwisko. Uważam, że jakoś nie pasuje do postaci.

Mimo tych małych wad książkę polecam. Uważam ją za udany debiut. Myślę, że trudno jest napisać dobry thriller, żeby zachować proporcje, zawsze czegoś będzie za dużo, albo za mało. Wielu czytelników nie lubi bohaterów z dużym ładunkiem emocjonalnym i nie jest w stanie wytłumaczyć sobie logicznie ich czynów. Mordercy, gwałciciele, psychopaci nigdy nie zdobędą naszych serc. To logiczne, że wolimy walecznych, dobrych i "milusińskich" bohaterów, ale ci źli również istnieją i musimy się z tym pogodzić. Cieszę się, że autorka postanowiła wniknąć głębiej w psychikę tego gorszego sortu bohaterów. Ja czasem potrzebuję czegoś "mocniejszego" i to dostałam. Polecam ;)