Widoki. Czas na zmiany. Tom 2

„Lista marzeń niczym się nie różni od listy zakupów - odpowiedziała. Jeśli nie zapiszesz, zapomnisz kupić. Albo zapomnisz spełnić marzenie."

Dziesięć lat temu pojechali na wakacje na Wyspy Karaibskie, nie znali się, patrzyli na siebie z przymrużeniem oka i krytyką. Dzisiaj są najlepszymi przyjaciółmi, a ich życie bardzo się zmieniło. Przez te lata pielęgnowali swoją przyjaźń, wspierali się i zawsze mogli na siebie liczyć. Julita i Zbyszek niezmiennie się kochają, ona odważyła się otworzyć własny biznes i idzie jej rewelacyjnie, wychowują jego córki. Agata i Darek, ona prężnie rozwija ich firmę, on walczy o awans. Łucja w dalszym ciągu jest sama, ale nie samotna. Sandra jest zakochana ze wzajemnością w Piotrze. Patrycja jest już nastolatką, niezmiennie przysparza matce trosk. Kacper ożenił się z Sylwią, mają córeczkę Zosię i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie apodyktyczna, wtrącająca się we wszystko teściowa. I kim jest tajemniczy, niepokojący On?

Z ogromną ciekawością ponownie przeniosłam się do świata wykreowanego przez Autorkę. Powieść tchnie szczerością i realizmem, jej akcja toczy się w Warszawie. Wyraźnie nakreślone portrety psychologiczne bohaterów. To zwykli ludzie jakich mijamy w naszej codzienności – ich losy przykuwają uwagę. Mamy kilka perspektyw co daje nam szersze, wnikliwe spojrzenie na rozwój wydarzeń. Doskonale widzimy co im w duszy gra, z czym się zmagają, przed czym uciekają, o czym marzą. Prawie do wszystkich poczułam sympatię, każdy z nich mierzy się z trudną codziennością, przeciwnościami jakie niesie życie. Tajemniczy narrator, jego budzące niepokój zapiski, mroczne zakamarki chorego umysłu – intrygował i wzbudzał niepokój.

Autorka niezmiennie czaruje słowem, dotyka bolesnych i trudnych problemów, które mogą stać się udziałem każdego z nas. Przez powieść się płynie. Marzenia, które zweryfikowało zwykłe życie, trudna codzienność, pogoń za pieniędzmi, kłótnie. Teściowa, która chce dyrygować młodymi, manipuluje, szydzi, we wszystkim widzi błędy, nie pozwala żyć po swojemu – okropna, toksyczna osoba. Umiejętność wysłuchania, bez zbędnej krytyki czy moralizatorstwa, prawdziwa przyjaźń. Trudne decyzje i ich konsekwencje. Przekonanie o istniejący fatum. Miłość, która przetrwa wszystko.

Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, to gra on istotną, choć drugoplanową rolę w całej opowieści. To jak przez lata się zmieniał, ciekawostki z czasów budowy, ofiary, które pochłonął. I taką wisienką na torcie są liczne fragmenty z „Małego księcia”.

Porwała mnie ta emocjonująca, nieoczywista, zaskakująca, lekko ironiczna opowieść. Blaski i cienie życia w całej okazałości. Czyta się szybko i przyjemnie, ogromnie się cieszę, że mam trzeci tom. Serdecznie polecam!, Tatiasza i jej książki :)

Wakacje na Wyspach Kanaryjskich, które miały miejsce dziesięć lat temu wiele zmieniły w ich życiu. Kacper stara się ratować swoje małżeństwo, Dariusz walczy o awans, zaś Sandra usiłuje dogadać się z nastoletnią córką. Ich ścieżki poraz kolejny się przecinają. Co czego posuną się bohaterowie żeby odnaleźć szczęście? Czy miłość jest w stanie wszystko przezwyciężyć?

Książka "Widoki" jest drugim tomem serii #czasnazmiany i zarazem kontynuacją książki "Pocztówki", dlatego też książki należy czytać w odpowiedniej kolejności. Autorka ma przyjemne i lekki pióro, dlatego też poraz kolejny książkę przeczytałam w oka mgnieniu. Byłam ogromnie ciekawa jak potoczą się dalej losy bohaterów, którzy poznali się dziesięć lat temu w trakcie wakacji na Wyspach Kanaryjskich. Tym razem akcja powieści toczy się w Warszawie, a w tle Pałac Kultury i Nauki. Autorka ma niesamowity dar przelewania emocji na papier, również w tej książce owych emocji nie zabraknie, tego możecie być pewni. Pani Agnieszka skupia się tutaj głównie na codziennych problemach bohaterów, pokazuje z czym mierzą każdego dnia, jak zmienili się w przeciągu tych lat. Bardzo lubię kiedy w książkach poruszane są takie przyziemne problemy, staje się ona przez to niezwykle realna i dużo łatwiej czytelnikowi utożsamić się z bohaterami oraz ich zrozumieć. Cieszę się, że mam pod ręką kolejny tom tej serii, bo będę mogła czym prędzej poznać dalsze losy bohaterów, a podskórnie czuję, że jeszcze nie jednym mnie zaskoczą. Moja ocena to 8/10.

Nieco ponad rok temu zapoznałam się z ,,Pocztówkami" Agnieszki Lis, czyli powieścią, która miała być jednotomowa. Już teraz jednak wiemy, że powstaną co najmniej 3 tomy.

Wspólne wakacje mogą połączyć ludzi na lata i tak też się stało. Ponownie możemy dowiedzieć się, co słychać u rodziców, ich dzieci, niektórzy już są dziadkami. Co się z nimi dzieje?

Dla mnie ilość bohaterów była stanowczo za duża. Już od samego początku nie mogłam zorientować się, kto jest z kim i w jakim stopniu spokrewniony. Czytało mi się tę powieść jednak bardzo szybko. Niektóre wątki były bardzo minimalnie rozwinięte, ale może dlatego, że na pewno powstanie trzeci tom.

,,Widoki" Agnieszki Lis to książka, którą dobrze czytać po lekturze ,,Pocztówek", by lepiej orientować się w lekturze.

Dziś słów kilka o „Widokach” – drugim tomie „Pocztówek” Agnieszki Lis. Po „Pocztówki” sięgnęłam na urlopie. Podczas gdy ta ksiązka faktycznie mocno mnie zaskoczyła stylem, tym razem wiedziałam czego mniej więcej mogę się spodziewać.

„Widoki” to dalsze losy bohaterów pierwszej części, spotykamy się z nimi po 10 latach i zaglądamy do ich domów, do ich życia... Sprawdzamy, czy coś się u nich zmieniło, czy swoje postanowienia wcielili w życie. Ja byłam bardzo ciekawa co u nich się dzieje. Na uwagę zasługuje w tym tomie fakt, że autorka akcję tym razem umieściła w naszej pięknej stolicy. Swoistym bohaterem książki stał się najbardziej znany symbol komunizmu - Pałac Kultury. Przyznam szczerze, że takie wtrącenie tego „bohatera” bardzo mnie ujęło i naprawdę ciekawie było o Pałacu poczytać. Ponadto... pojawił się tajemniczy On. Fragmenty ujawniające osobowość tego człowieka epatują grozą, intrygują i niepokoją. To taki pazurek „Widoków”, który mocno mnie zaniepokoił i totalnie zaskoczył. To kolejny przykład na to, że Autorka jednak nie pisze prozy szablonowej.

————————————————

Tak jak i wcześniejsza część, „Widoki” to obraz życia prawdziwego, autorka pisze wręcz naturalistycznie, nie ubarwia. Jej bohaterzy są na wskroś prawdziwi, brzydcy ze swoimi brzydkimi cechami i zachowaniami. Te książki nie są kultowe, przesłodzone. One są bardzo realistyczne. Znów możemy zagłębić się w siebie, w psychologię człowieka. Kolejny raz powiem: Pani Agnieszka pisze prozę wymagającą. Z górnej półki. Trudną, ale bardzo dobrą. Trudną -bo to nie jest komedia romantyczna, lekka. Tu trzeba myśleć przy czytaniu. Zagłębić się w te słowa. W te sytuacje i charaktery ludzkie. I wreszcie trzeba umieć przyznać przed samym sobą, że tacy właśnie jesteśmy. Ja polecam!

Zrobiłam wielki błąd zaczynając tą książkę nie znając poprzedniej. Dopiero w trakcie, wyczytałam, że jest to kontynuacja "Pocztówki ". Ciężko mi się było w niej odnaleźć, bo za pewne w pierwszej części było wyjaśnione parę wątków, które miały teraz swoją kontynuację. Ale jedno mogę wam powiedzieć. Tutaj zderzymy się z szarą rzeczywistością, problemami które dotykają co drugą polską rodzinę np. Dorastania nastoletniej córki, kłótnie małżeńskie, rodzice - tesciowie itp. Rozdziały są podpisane imionami, czyli dany epizod przypisany danej osobie. Nie mogę tylko zrozumieć dlaczego autorka stworzyła aż tylu bohaterów, momentami nie wiedziałam już kto jest kim. A no i nie wspomnę, że toczyłam walkę sama że sobą, chodząc od pokoju do pokoju, niczym Ojciec Mateusz przemierzający Sandomierz na rowerze, kim jest "On". Dopiero na końcu książki zostało to wyjasnione, chociaż ta niewiedza była intrygująca. Czytałam co dzieje się w jego umyśle, jak w dobrym thrillerze lub kryminalne. Czuje nie dosyt, może dlatego, że nie czytałam pierwszej części? Ta pozycja jest inna, nie ma w niej dynamiki, której oczekiwałam. Brak emocji? Emocje miałam tylko przy rozdziałach "On", a tak nic po za tym. Zdecydowanie książka zalicza się na miły letni wieczór. Może zwierzę naszą stolicę? Aż wstyd, że o tak pięknych rzeczach dowiaduje się z książek.

Pasjonatka_ksiazek1