Widok ze wzgórza odciętych głów

Dzięki uprzejmości autorki miałam możliwość przeczytać "Widok ze wzgórza odciętych głów". Jaka to była dobra książka!

Zostajemy wprowadzeni do świata niebezpiecznego, chaotycznego, który mimo to jest uznawany za raj. Do czasu. Gdy przybywa nowa Siewczyni Sprawiedliwości zaczynają dziać się rzeczy, które nie mieszczą się w głowie. Ainika ma się stać taka jak reszta kraju. Podporządkowana. Betonowe golemy oraz złowrogi bluszcz to tylko niektóre z narzędzi. Jak poradzą sobie z tym bohaterzy?

Na początku bardzo trudno było mi się wgryźć w fabułę. Musiałam się bardzo skupiać na czytaniu zanim ogarnęłam nazwy miejsc oraz imiona bohaterów. Jak już przebrnęłam przez trudny początek było na szczęście tylko lepiej. Wciągnął mnie świat wykreowany przez autorkę. Z wielką uwagą śledziłam losy Siranuka i byłam ogromnie ciekawa czy wyjdzie z opresji cało. Idea golemów była zatrważająca. To naprawdę okrutne narzędzie by podporządkować ludzi. Po przeczytaniu całej książki poczułam niedosyt. Chciałabym wiedzieć jakie są dalsze losy bohaterów. Zdecydowanie tutaj widzę potencjał na kolejne części. Muszę zwrócić uwagę na warsztat autorki, który jest wyśmienity. Naprawdę dobrze się to czytało, a przy fantastyce nie jest to takie oczywiste. Ta książka zaintrygowała mnie na tyle, że mam ochotę sięgnąć po inne powieści pisarki. Mam nadzieję, że będą co najmniej tak dobre jak "Widok ze wzgórza odciętych głów"

RECENZJA

🌿"WIDOK ZE WZGÓRZA ODCIĘTYCH GŁÓW"🌿

AUTOR:

Agnieszka Osikowicz-Chwaja - Autorka

Wydawnictwo Stara Szkoła

"Powoli, zdradliwe zaczął się w nią wsączać strach, a jego ukrywanie pożerało większość sił Mariki. Nauczyła się nakładać maski, miała ich na podorędziu sporo. Zima, kpiąca, drapieżna, obojętna, pełna obrzydzenia, gniewna. Lecz bała się, że zaczną pękać, a przez coraz szersze szczeliny w najbardziej niekorzystnym momencie wyjdą jej prawdziwe emocje."

Widok ze wzgórza odciętych głów to książka z kategorii fantasy.

Powieść wielowątkowa, którą cechuje spora zawiłość, gdzie układ polityczny jest szeroko zarysowany. Pokazane jest społeczeństwo, które jest pozbawiane głosu, stłamszone, władza mówi, co mają myśleć, robić, a każdy rodzaj buntu, jest od razu pacyfikowany

Poprzez rytuał, skazańcy ponoszą karę gorszą niż piekło. Władza zmusza ich do robienia rzeczy, z powodu których zaczynają nienawidzić samych siebie.

Jest to książka, którą przeczytałam się z ciekawością i ogromną przyjemnością. Ciekawa byłam, jak autorka rozwinie fabułę.

Autorka miała naprawdę ciekawy pomysł na fabułę książki, który wciąga.

Na pewno trzeba czytać uważnie, aby coś nam nie umknęło.

Autorka stworzyła świat, który stał się dla mnie ucieczką od świata rzeczywistości. Zostałam zabrana w ciekawą podróż do malowniczej krainy, pełnej magi i w której bohaterowie będą musieli wolność okupić, cierpieniem, bólem.

Staną przed trudnymi wyborami i nie wiadomo czy wróg tak naprawdę nie okaże się przyjacielem.

Agnieszka Osikowicz-Chwaja ma bogatą wyobraźnię, lekkie pióro i obrazowe, opisy plastyczne.

Książka jest pełna przeróżnych wątków i bohaterów, którzy odgrywają kluczową rolę w tej historii.

Historia przepełniona emocjami, tajemnicami, intrygami, walką o wolność, posiada również magiczne wątki, nadzieję.

Ciekawe były wątki rytuału tworzenia golemów i służebnych. Budził delikatnie grozą.

Bohaterowie świetnie scharakteryzowani, wielowymiarowi, są skomplikowani. Postać, która wydaję się zła, potrafi mieć i drugą twarz.

Mamy postacie złe do szpiku kości, dobre, zagubione. Postacie, które zapadną w pamięć.

Siranuk Karyala ma winnicę i swoje tajemnice.

Bardzo tajemnicza i intrygująca postać.

Tamas Brigitt Siewca Sprawiedliwości, który, pomimo że robił, straszne rzeczy starał się utrzymać Anikę we względnej niezależności, ale na jakie pozwalały warunki. Aby ludzie ponosili jak najmniejsze ofiary. Niestety ofiary musiały być. Ta postać była intrygująca, ponieważ nie wiadomo, co myślał i co mógł zrobić w danym momencie.

"Wierzył w to, że Anikę należy poskromić, porzucić na kolana, że rozkazy Pierwszego Obrońcy i Siewczyni Sprawiedliwości należy wypełniać co do joty. Gdyby to było możliwe, drżałby z podekscytowania i sam wskazywałby dodatkową inicjatywę."

Trafiamy, do Aniki regionu gdzie rządzi pozorna wolność, pogrążona w chaosie, zbyt chaotyczna, przeżarta rozpustą, kolorowa i hałaśliwa. Anika miała dostarczać rządzącym dobrobyt, który słynęła, zielone perły, małże, wino, tkaniny, kawior, tych rzeczy pożądano i były oficjalnie zakazane wszędzie poza nią i wśród najwyższych przedstawicieli prorewolucyjnej władzy.

Z zamordowanego zdrajcy Hakoba Tiigrana zrobiono bohatera, który został ożywiony.

Tylko to zwiastowało nowe czasy, nowe rządy, które nadchodziły nieuniknione. Wraz z nową Siewczyni Sprawiedliwości nadchodziły nowe niekoniecznie dobre. Strach padł na mieszkańców. Anikę chciano poskromić ją i rzucić na kolana.

Władza również potrzebowała ofiar.

W Tarbagarze Rytuał miał być przestrogą, dla wszystkich, którzy chcieli się buntować. Polityczni wichrzyciele za swój bunt głupotę zamykano do betonowych pułapek.

Czy Anika zmieni się w grobowiec, betonowych golemów?

Jaką rolę odegra Birgitt.

Kim okaże się Siranuka Karyala?

Czy uratują Siranuka z łap władzy?

Polecam fanom klimatów fantasy .

Znalazłam książkę, której nie chciałam kończyć, bo czas z nią spędzony, był wyjątkowy. Znalazłam powieść, do której będę powracać, bo zżyłam się z jej bohaterami i bardzo chciałabym ujrzeć jej kontynuację. O jakiej książce mowa? Jej tytuł jest dość tajemniczy i jeszcze bez znajomości treści można pokusić się o wymyślenie, co tutaj czeka na czytelnika. Agnieszka Osikowicz-Chwaja po raz kolejny zachwyca swoją dojrzałą twórczością a „Widok ze wzgórza odciętych głów” jest pozycją wręcz wyjątkową. Dlaczego? Odpowiedź dam Wam poniżej, ale znaczenie tego tytułu niech zostanie dla Was zagadką do odkrycia. Nie będziecie żałować!

Znajdziemy się w Ainice, która, choć nie jest idealnym miejscem do zamieszkania, to jednak w porównaniu do reszty kraju jest swego rodzaju rajem. Każdy ma w nim swoje miejsce, swoje pragnienia i marzenia. Siranuk ma np. swoją winnicę i kilka sekretów, których mocno strzeże. Kira chce być dobrym lekarzem, Tamas zaś pragnie korzystać z władzy. Jednak ich stabilne życie zmieni się, gdy do miasta ze stolicy nadciągnie Siewczyni Sprawiedliwości Marika. Nie będzie sama, bo wraz z nią przybędzie armia betonowych golemów i złowrogi bluszcz. Tak – ta trująca roślina okaże się niezwykle niebezpieczna, nawet sobie nie wyobrażacie, w jaki sposób można nią walczyć! Siewczyni ma zadanie – zmienić Ainikę w miasto szare, milczące i zamknięte. Pytanie, czy jej się to uda? Może to będzie krwawa Rewolucja?

Takiej książki z gatunku fantasy jeszcze nie czytałam i cieszę się ogromnie, że mogłam dostrzec zupełnie nowe oblicze twórczości autorki! W „Widoku ze wzgórza odciętych głów” czytelnik nigdzie nie będzie się spieszył, akcja rozgrywać się będzie powoli i wręcz spokojnie. To nie znaczy, że tutaj zupełnie nic nie będzie się działo, bo trzeba pamiętać, że w mieście niespodziewanie zjawi się niebezpieczeństwo w postaci Siewczyni Sprawiedliwości. Na mieszkańców, w tym Siranuka i Kirę, padnie blady strach, a żadne z nich nie chciałoby zmierzyć się z betonowym golemem. Autorka miała ciekawy pomysł na osadzenie w roli „tych złych i strasznych” właśnie golemów! Zdradzę Wam, że z tymi postaciami związany będzie pewien rytuał i gdy autorka wyjaśniła całą koncepcję na te postaci – na mojej twarzy przemknął grymas bólu i przerażenia. Nie wiem dlaczego, ale najbardziej zaciekawiła mnie Siewczyni Sprawiedliwości – Marika. Ta bohaterka przyjeżdża ze stolicy, by zniszczyć miasto. Wyplenić wszelką radość, sprawić, żeby wszystko było szare! Tutaj nawet książki mogą być zagrożeniem! Marika posługuje się pewną rodzaju magią, która wiąże się ściśle z trującym bluszczem. I ponownie autorka zapunktowała właśnie w tym momencie, bo ta roślina zostanie wykorzystana do inwigilowania ludzi. W jaki sposób? Tego musicie dowiedzieć się już sami. Elementy świata fantasy nie są tutaj nachalne, elementy magiczne w subtelny sposób pojawiają się w tej powieści i dosłownie niczym ten bluszcz – oplatają czytelnika. Na czym polega wyjątkowość tej książki? Przede wszystkim wiąże się z wykreowaniem interesujących bohaterów. Narracja prowadzona jest naprzemiennie przez kilku ważnych bohaterów i właściwie to każdy z nich zasługuje na książkę ze swoją własną historię. Siranuk ma swoją przeszłość, Kira chce leczyć, Marika niszczyć. Wśród tych bohaterów znajdą się i takie postaci, które nie zawahają się chwycić za broń i walczyć o wolność. Autorka nakreśliła mocne portrety kobiet i to właśnie te bohaterki podobały mi się najbardziej. W powieści znajdzie się także i miejsce na delikatny wątek romantyczny i wątek związany z walką. Lecz czyja krew zostanie przelana i czy Marika zrealizuje swój plan? Z każdym rozdziałem będzie coraz mroczniej i ciekawiej! Zakończenie zostawiło mnie z ogromnym niedosytem, bo ja chciałabym jeszcze więcej, spotkanie z tymi bohaterami nigdy mi się nie znudzi! Jest to jednak swego rodzaju szansa dla samego czytelnika, by puścić wodze fantazji i wymyślić swój ciąg dalszy. A może kiedyś autorka jeszcze nas zaskoczy i powróci do tego świata?

Ainika w porównaniu z resztą kraju jest rajem.

Ma tu swoją winnicę Sinaruk, Kira leczy ludzi, a Tomas korzysta z władzy ile może.

Wszyscy wiodą przyjemne życie pełne możliwości.

Do czasu...

Do miasta ze stolicy przybywa nowa Siewczyni Sprawiedliwości, a razem z nią armia golemów i bluszcz, który oplata miasto odzierając je ze wszystkich sekretów.

Od tej pory Ainika ma stać się taka, jak reszta kraju.

Szara, milcząca i zamknięta.

Nie wszyscy chcą się z tym pogodzić, dlatego podejmują walkę.

Nie tylko z nową siewczynią, ale też własną przeszłością i tajemnicami.

Agnieszka po raz kolejny snuje przed nami niezwykle plastyczną opowieść, która jak bluszcz oplecie nasze umysły i przeniesie nas w świat magii i wielkiej polityki.

W tym świecie każdy coś ukrywa, a odkrycie kart może zmienić czyjś los.

Czy tak będzie?

Zobaczycie.

Na pewno po drodze spotkacie kobiety.

Silne i charakterne.

Nie będą się owijać wokół mężczyzn, ale kiedy trzeba będzie, bez mrugnięcia okiem sięgną po broń.

Bardzo mi się to podoba!

W ogóle pióro Agnieszki niezmiennie wprowadza mnie w zachwyt.

U niej zawsze jest konkretnie i bez zbędnego pitu-pitu.

Wszystko w książce układa się tak, jak być powinno.

Wszystko jest na swoim miejscu, a zdarzenia jedno prowadzi do drugiego.

Bez problemów wchodzimy w ten, wykreowany przez autorkę, świat.

Żywy, inteligentny i waleczny.

Dlatego jeżeli macie ochotę na fantastykę najwyższej klasy, to sięgnijcie po ,,Wzgórze.."

Zaręczam że będziecie zachwyceni!