Widmo Brockenu. Seria z komisarzem Forstem. Tom 8

Komisarz Wiktor Frost powraca i to w wielkim stylu.

„Istnieją pożary, których ugasić się nie da”

Wiktor po ostatnich wydarzeniach na Zawracie zmuszony był do odpuszczenia sobie Tatr i osiadł w Krakowie razem z Dominiką i jej dziećmi. Życie toczyło się swoim rytmem jednak natury nie da się oszukać. Pojawienie się Osicy wraz z prokuratorem nie zapowiada nic dobrego, jedynie kłopoty. Komisarz wraca do Zakopane oraz w Tatry rozwiązać zagadkę morderstw jak również oczyścić swoje imię bo na razie to on jest podejrzanym i są na to twarde dowody. O obronę prosi Chyłkę, która przyjeżdża wraz z Zordonem do Zakopanego.

Czy uda się dorwać morderce? Kto za tym stoi? I czy ujrzenie widma brockenu przyniesie śmierć ? Na te pytania odpowiedzi szukajcie w książce.

To już kolejne spotkanie z komisarzem i moimi ukochanymi Tatrami. Na początku książka mnie trochę irytowała ze względu na Chyłkę jakoś mi to połączenie nie pasowało. Ona ogień, a komisarz woda. Jednak im dalej tym bardziej czułam, że to jest ten komisarz i ta seria, którą tak bardzo lubię. Kocham góry i wędrówki po nich, także chętnie wybrałam się na wędrówkę do piątki. Komisarz jak zawsze nie do podrobienia i w swoim żywiole. Dialogi między Chyłką i Osicą genialne i to jest duży plus tej książki. Sprawca, który stał za całym tym zamieszaniem to szok, tego się nie spodziewałam, nigdy bym na ta osobę nie postawiła. Kolejny raz los okrutnie doświadczył komisarza, ale cóż może to początek na coś nowego.

Po dłuższej przerwie powróciłam do książki R.Mroza i żałuję ,że tak długo "Widmo Brockenu"przeleżało na moim stosie hańby.

Książka jak dla mnie rewelacyjna ,mogłabym się pokusić o stwierdzenie,że seria z komisarzem Forstem jest ciut lepsza od Chyłki i Zordona...Co to była za historia!Już myślałam,że po siedmiu tomach autor niczym spektakularnym mnie nie zaskoczy ,a tu proszę,odpala niesamowitą torpedę.

Komisarz Forst znów zostaje uwikłany w kolejne morderstwo,gdzie wiele wskazuje na jego udział.Znając Forsta,komisarz próbuje oczyścić się z zarzutów i znaleźć sprawcę ale musi znów wspiąć się na szlak górski.I tym razem góry pokarzą swoja majestatyczność i moc.

Ten tom jest inny od poprzednich,bowiem autor sprowadził do gór parę Chyłki i Zordona,którzy swym ciętym językiem(szczególnie Chyłka) rozbawili mnie momentami,a na cel wzięli sobie biednego Osice,który miał ich powyżej uszu czasami.

W tej części jest cała paleta emocji,przez śmiech ,strach aż po łzy..To czyta się jednym tchem.Jest tu mocna,dynamiczna akcja,bez żadnych udziwnień,przerysowań,bez efektów specjalnych .Tu się wszystko trzyma idealnie a dialogi sprawiają,że przez książkę płynie się niesamowicie i chce się więcej i więcej..

A zakończenie?Jak zawsze Remigiusz Mróz sprawia,że szczękę można zbierać z ziemi i czekać tylko aż pojawi się kontynuacja..

Jak zwykle się nie zawiodłem, od samego początku do samego końca, powoli wsiąkałem w historię moich ulubionych bohaterów. Teraz, już po ukończeniu lektury, czuję zapach gór i żyje nadzieją na kontynuację.

Ostatnio zwolniłam z nadrabianiem twórczości Remigiusza Mroza, więc wciąż do wyzerowania licznika nadal brakuje mi pięciu pozycji z początków jego kariery, ale po premiery sięgam na bieżąco, nie mam też zaległości w tych ciągle wydawanych seriach, dlatego na tę najnowszą powieść wręcz czekałam, choć miałam swoje obawy.

"Widmo Brockenu" to formalnie ósmy tom Forsta, w praktyce jednak sam autor nakręcił swoich fanów na to, że będzie to połączenie tej serii z tą o Chyłce. Mam wrażenie, że nieco na wyrost, bo w Mroźnym uniwersum bohaterowie regularnie migrują między cyklami, losy tych z dwóch najdłuższych także się już przecinały. Faktycznie Chyłka tym razem zagościła na Podhalu na dłużej niż zwykle, ale wciąż była to powieść przede wszystkim o Forście.

Nie ukrywałam nigdy tego, że Wiktora nie lubię, że tę serię w moich oczach ratuje przede wszystkim Osica i lokalizacja. Tym razem dzięki Chyłce atmosfera nie była tak smętna jak zazwyczaj, a jej dialogi z Osicą były jedną z najlepszych rzeczy, jakie czytałam w ostatnim czasie. Mogliby być połączeni na stałe. Dostarczyli mi głównie sporo śmiechu, ale pod koniec też się wzruszyłam, jedno z nich bardzo pozywnie mnie zaskoczyło.

Trudno mi się odnieść do najważniejszego dla mnie zdarzenia w tej książce bez spojlerów, więc ograniczę się do napisania, że złamało mi to serce i to najgorszy pomysł Mroza ze wszystkich prawie sześćdziesięciu tytułów.

Jeśli chodzi o wątki kryminalne, to miałam wrażenie, że znalazły się one jakby na drugim planie, przyćmione przez samych bohaterów. Mróz zrzucił jednak kilka bomb i muszę przyznać, że dałam się w pewnym momencie kompletnie wyprowadzić w pole, za to przy zakończeniu zaczęłam się domyślać, kto może stać za wszystkimi wydarzeniami i niestety miałam rację. Rozczarowało mnie kompletnie zachowanie Wiktora na ostatnich stronach, ale w sumie to dla niego typowe.

"Widmo Brockenu" to powieść, która wzbudziła we mnie wiele skrajnych emocji, a przecież o to właśnie chodzi w literaturze. Mimo wszystko wiem, że Remigiusza Mroza stać na więcej i potrafi pisać mniej raniące czy irytujące fabuły. Mogę marudzić, narzekać, ale jestem uzależniona od jego twórczości i czekam niecierpliwie na kolejne książki.

Moje 7/10.

"Widmo Brockenu" to ósmy tom serii z komisarzem Forstem i już wiem za co czytelnicy go kochają! Jest błyskotliwy, oddany sprawie, mądry, ale też mądry, i z czarnym poczuciem humoru. A ja to uwielbiam najbardziej!

Komisarz mieszka teraz w Krakowie i układa swoje życie prywatne, sam jest zaskoczony jak dobrze mu się teraz żyje... aż do czasu gdy zostaje oskarżony o morderstwo... początkowo brzmi jak żart.. potem jednak przedstawiane dowody nie zostawiają wątpliwości, a sam komisarz sprawia wrażenie jakby coś ukrywał...

Góry upominają się o komisarza i choć miał już tam nie wracać, wraca... i to jak.. jako podejrzany, a jednocześnie jako komisarz .. Jego przyjaciele nie wierzą w jego winę... i do sprawy zapraszają najlepszych prawników! Tak! Chyłkę i Zordona. Co z tego wyniknie? Otóż.. prawdziwy armagedon zdarzeń i emocji. Uwierzcie mi!

Jestem w szoku jak książki Autora czyta się z przyjemnością. Tworzy mocne, charakterystyczne postacie o których nie da się zapomnieć! Nie dziwi mnie wcale, że ta seria ma już tyle tomów... bo Komisarz Forst uzależnia ❤️🤫.

Mamy kolejną zagadkę, mamy nietypowego podejrzanego, jednak który coś ukrywa i prawników z piekła rodem.. o kogo tak naprawdę chodzi w tej grze?

Zakończenie było dla mnie mocno zaskakujące, nie spodziewałam się tego, i nawet zrobiło mi się smutno...

Myślę, że Autor po raz kolejny stanął na wysokości zadania! Tym razem w jednej książce łącząc kluczowe postaci swoich historii 🔥. Brakuje tylko Zaorskiego 😎🖤

Jeśli jeszcze nie czytaliście, to szalenie polecam! Dodatkowo można wiele się nauczyć o górach 🤫