Wiatr

Bardzo ciekawa książka , polecam jeśli ktoś lubi takie emocje i tajemnice.

Troje przyjaciół. Księgowy, policjant i ratowniczka medyczna. Jedno z nich znajduje kamerę samochodową. Nagranie budzi wiele pytań, natomiast nikt nie potrafił udzieli na nie odpowiedzi. Rozpoczynają małe, prywatne śledztwo, które prowadzi do kolejnych wątpliwości. Jak na prostym odcinku drogi może dochodzić di tak wielu wypadków w dość niejanych koliczniscuach, żeby nie napisać z niewyjaśnionych przyczyn. Co ma z tym wspólnego stara kobieta w czerni i halny wiatr?

Macie ochotę poznać odpowiedzi na te pytania i wybrać się w wycieczkę wprost ze Słowacji do polskich Tatr?

Jeśli szukanie lektury pełen grozy, takiej po której bedzievie będziecie bali ciemności i takiej ktora budzi pierwotny lek, to sięgnijcie po książki tego autora. Nie wiem do końca jak to sie dzieje, ale manipulacja emocjami czytelnika jest tutaj na wysokim poziomie. Można je poczuć każdą komórką ciała, rezonują, wywołują lawinę myśli i wszschograniajacy strach pomieszany z paniką. Za to właśnie ubóstwiam książki pana Karika. Potrafi on powoli rozkręcać akcję, podnosić dosłownie ciśnienie, tak żeby w punkcie kulimacyjnym stworzyć obraz apogeum. Atmosfera w tej powieści jest tak gęstą, że można powiesić siekierę, która notabene od samego początku niejako wisi nad głowami głównych bohaterów. Z biegiem wydarzeń, pętla strachu zaciska się na ich szyjach. Huk i pęd wiatru można dosłownie poczuć na własnej skórze. Co mogę jeszcze powiedzieć, to male ostrzeżenie... mianowicie nie polecam przed wakacjami w górach. Halny potrafi namieszać, a jeśli nie wierzycie mi na słowo, sięgnijcie po tę książkę.

Zawsze lubiłam wiatr. Gdy się zrywał, szumiał w koronach drzew, poganiał po niebie chmury, mój umysł i dusze ogarniał nostalgiczny nastrój. Odkąd przeczytałam tę książkę Jozefa Kariki, za każdym razem gdy będzie zaczynało wiać będę się rozglądała za Wietrznicą. A raczej rozglądała się tak, aby jej uniknąć. Świetnie napisana książka. Kolejna pozycja Kariki, która sprawiała, że się bałam i nie byłam w stanie czytać jej tu przed snem.

Nudny wyjazd służbowy i krótki postój na przydrożnym parkingu. Niby nic nadzwyczajnego, a jednak to był początek szaleńczej jazdy prosto do Polski.

Karika nie zawodzi. Mam wrażenie, że „Wiatr” jest składową jego pozostałych tytułów. Każdy tutaj znajdzie coś dla siebie, bo jest i dreszczyk, i trochę filozofii, i trochę słowiańskich legend.

To co zawsze mnie cieszy w książkach autora, znalazłam i tutaj - strach przed TYM. Nie wiadomo do końca co to jest ‚TO’, czego tak się boję, ale naprawdę nie sposób się nie wystraszyć. Oczywiście, że autor opowiada konkretną historię, ale z drugiej strony jest ona na tyle niekonkretna, że można sobie zinterpretować ją na swój sposób, co wręcz lęk potęguje. Niby mowa o halnym, niby mowa o Tatrach, a ja siedząc w Norwegii, patrząc na szczyty za oknem, modlę się w duchu, żeby nie zaczęło wiać z gór.

Polecam, szczególnie w wietrzny, jesienny wieczór.

"Wiatr" Jozefa Kariki.

Jozef Karika to jeden z moich ulubionych pisarzy bezkrwawej grozy. „Szczelina” i „Ciemność” to dla mnie numer jeden! W tych książkach jest coś, co powoduje podskórnie wyczuwalny niepokój, narastający i wybuchający w finale.

Czy „Wiatr” dał mi to czego oczekiwałam?

I tak i nie...

Zaczyna się bardzo tajemniczo, jak to u Kariki.

Na opuszczonym parkingu całkiem przypadkiem zatrzymuje się mężczyzna o dość poukładanym i nudnym życiu. Księgowy... bardzo porządny, grzeczny, nie wyłamujący się z ogólnie przyjętych ram.

Znajduje porzuconą kamerę-rejestrator nagrań. Miota się czy ją wziąć, a może lepiej zostawić i mieć święty spokój? Ale ciekawość zwycięża.

Nagranie jest dość niezrozumiałe – chaotyczna ucieczka nieznanego kierowcy i bardzo niepokojące zachowania, których jesteśmy świadkami.

To wszystko jest takie dziwne, a niepozorny księgowy wikła się w rozwiązanie tej zagadki. Wraz z przyjaciółmi doszukuje się ciekawych powiązań między pewnym odcinkiem drogi a wiatrem, podczas którego dzieją się niewytłumaczalne historie.

Czy będzie chciał sam sprawdzić co wtedy się dzieje? Czy jego przyjaciele będą tam razem z nim?

Książka mimowolnie niesie nam wiele informacji o słowiańskich zabobonach, o niszczycielskim wpływie wiatru halnego na ludzką psychikę. Autor wprowadza nas w nadprzyrodzony świat, który według trójki przyjaciół realnie stąpających po ziemi nie istnieje. Chcą udowodnić, że nie ma żadnej Wietrznicy, złych duchów czy demonów. Czy zwykła staruszka w czerni idąca poboczem drogi w czasie halnego może siać taki postrach? Może nieść strach i śmierć? To jakaś totalna bzdura...

No więc jadą tam w wietrzny dzień... I… wszystko przepadło...

Karika od tego momentu funduje nam emocjonalny rollercoaster. Historia nabiera tempa, a czytelnik siedzi wraz z trójką przyjaciół w małym samochodzie, szarpie się i próbuje uciec z tej niecodziennej, wręcz niewiarygodnej sytuacji. Lęk narasta, emocje sięgają zenitu. Oglądają się za siebie... Gdzie ona jest? Idzie? Goni nas? Mrok otacza nas z każdej strony, wpływa przez zamknięte okna samochodu. Czujemy to zagrożenie, które czeka na nas tuż za plecami.

Prawie do końca wszystko grało. Było to, czego się spodziewałam. Jednak finał był zbyt filozoficzny, naukowy, nafaszerowany informacjami o naszej świadomości, podświadomości, światach równoległych. Jest to tematyka zupełnie poza moimi zainteresowaniami, być może dlatego mnie to nie przekonało. Przyzwyczajona byłam z wcześniejszych książek, że stanie się tu coś co mnie dobije, a zamiast mocnego zakończenia całe budowane napięcie uleciało.

Prócz tej końcówki oceniam książkę na wysokim poziomie. Jeśli dodatkowo lubicie tematy „rozgryzania” ludzkiego umysłu to na pewno nie pożałujecie czasu spędzonego z tą książką.

A! I jeszcze jedna rada podczas wyjazdu w góry! Nie zaglądajcie w oczy staruszce w czerni wędrującej poboczem ;)

Ktoś da się namówić na tę podróż w góry w wietrzną pogodę?