Whistleblower

Laurel to studentka jakich wiele, między wykładami i balowaniem skrobie do uczelnianej gazetki i zajada przysmaki w latynoskiej knajpie, czego więcej chcieć? Jednak gdy pisząc artykuł o ulubieńcu uczelni – trenerze futbolistów trafia na ślady licznych przestępstw nie potrafi przejść obok nich obojętnie.

Bodie St. James to facet o złotym sercu i stalowych mięśniach. Jest sportową dumą uniwersytetu i wszystko to zawdzięcza trenerowi, jak mógłby uwierzyć, że ten gość jest zły?

Whistleblower to powieść z gatunku Young adult i nie zrozumcie mnie źle, ale mimo że bohaterowie to już studenci to jednak sama opowieść jest raczej dla znacznie młodszego czytelnika. Od czego by tu zacząć…

Mówi się czasem operacja się udała tylko pacjent nie przeżył i z książkami jest bardzo podobnie, czasem jest tak że zamysł jest świetny tylko w trakcie pisania coś się wykolebie i gdy nadchodzi finał fajerwerków brak.

Może gdybym czytała te książkę 10 lat temu potrafiłbym się wczuć w emocje jej bohaterów i historię, którą stworzyła autorka i moja ocena byłaby wyższa. Jednak ja już dawno okrzepłam z młodzieńczej naiwności i przeświadczenia o tym, że to właśnie ja jedna zmienię świat, i łatwiej mi dostrzec wszystkie schematy, szufladki i etykietki, pod które autorka podpięła wszystkich swoich bohaterów.

Z czym ja tak w zasadzie mam problem? Już mówię :D Po pierwsze autorka w swoją powieść wplata chyba wszystkie możliwe „głośne” wątki. Nadmiar tych niezwykle modnych w dzisiejszych czasach tematów, stanowiących zarzewia społecznych konfliktów i licznych dyskusji powoduje, że książka, która w zamyśle (chyba) miała opowiadać o silnych, niezależnych kobietach, które nie tylko dbają o siebie nawzajem ale z dumą biorą na klatę wszystkie przeciwności losu i walczą o swoje, kończy jako mokry sen poprawności politycznej.

Bo czego tam nie ma! Trudne dziennikarskie śledztwo, które musi być prowadzone w tajemnicy, nieustępliwa studentka, bardzo młoda i pełną wiary że zmieni świat złych starych dziadów – oczywiście zapomniałbym dodać, że wszyscy Ci złole są starzy, heteroseksualni i biali, zaś główna bohaterka dla kontrastu jest w połowie meksykanką. Mamy też niesłabnącą fascynację amerykańskim futbolem, związki queerowe, świat dragqueen, gwałt, molestowanie, szowinizm, rasizm oraz feministyczną walkę o prawa kobiet.

I niby to jasne, że wszystko to co zostało wymienione jest ważne i nienależny na te tematy milczeć, jednak wrzucenie tego do jednego worka i potrząśnięcie z entuzjazmem 13 latka daje efekt groch z kapustą zamiast poważnego podejścia do trudnych tematów.

A jak wisienka na torcie, na samym szczycie dochodzi nam wątek domniemania niewinności. Nie ulega wątpliwości, że trener nie był bez winy, jednak całe śledztwo rozpoczyna się od plotek trzech znudzonych paniuś siedzących nad winem. Jednak główna bohaterka, jej przełożona i koleżanki traktują to jako pewnik i nie mają żadnych głębszych przemyśleń, że powielając takie opinie mogą zniszczyć komuś życie. Kate Marchant chyba zapomniała, że winę najpierw należy uwodnić a historia zwłaszcza ta współczesna zna dziesiątki przypadków, gdy fałszywe pomówienie zniszczyło komuś reputacje na zawsze. Bo mimo tego co zapisano w książce i tego jaką narrację prowadzą dzisiejsze media i niektóre ugrupowania feministyczne, kobiety nie są aniołami i również potrafią kłamać żeby zniszczyć komuś życie.

Podsumowując: Nie zamierzam powiedzieć, że ta książka powinna zostać na Wattpadzie, gdzie ją odkryto. Wręcz przeciwnie, myślę że wśród młodszych czytelników znajdzie ona mnóstwo fanów, choćby za płynny styl i tło wydarzeń, które stanowi uczelniane życie. Jednak ja już swoje w życiu przeczytałam i zwyczajnie widzę jak blado wypada Whistleblower na tle innych książek o podobnej tematyce. Dlatego tym razem 5/10 nie była to tragedia ale niestety poziom naiwności i hurraoptymizmu bohaterów powieście mnie pokonał, nie potrafiłam odnaleźć się również w wykreowanym przez autorkę świecie, ponieważ wydawał mi się sztuczny i plastikowy, do bólu wypełniony „trudnymi tematami” jakby Kate Marchant pisząc odhaczała listę wszystkich newralgicznych wątków, które budzą zainteresowanie i szum medialny.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Insignis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Laurel Cates jest studentką dziennikarstwa i pracuje dla uniwersyteckiej gazety. Nie wyróżnia się z tłumu i wcale tego nie chce, ma wąskie grono przyjaciół i to jej wystarcza. Gdy podczas pisania kolejnego artykułu o szkolnej drużynie, trafia na kolejne, powtarzające się schematy nadużyć, wie że będzie musiała zająć się tą sprawą. Po przeciwnej stronie barykady stoi trener gwiazd i jedna z nich Bodie - chlopak, który traktuje trenera jak ojca i nie dopuszcza do siebie, że mogł zrobić coś złego.

Kiedy Laurel i Bodie będą robić wszystko by udowodnić, że to drugie jest w błędzie, zacznie ich łączyć uczucie, co tylko utrudni dziennikarskie śledztwo i relacje między nimi. Oboje będą musieli dokonać wyboru, który dla żadnego z nich nie będzie latwy.

Kiedy sięgałam po tę książkę myślałam, że przeczytam lekkie romansidło, które pozwoli mi na przełamanie długotrwałego kryzysu czytelniczego, stało się jednak inaczej. Przeczytałam książkę, która oczywiście jest o studentach i o zauroczeniu, ale przede wszystkim traktuje o dokonywaniu trudnych wyborów. O tym, że czasem nawet po latach podjęcie decyzji może być tak samo istotne jak i trudne. Czy to lekka lektura? W pewnych kwestiach tak, ale pod płaszczykiem romansu dostajemy coś, co zmusza nas do zastanowienia się, po której stronie barykady byśmy stanęli. Nie dziwię się, że ta pozycja zrobiła taka furorę na wattpadzie. Poświęciłam jej dużo czasu, ale było warto.

Laurel jest studentką dziennikarstwa, która wpada na trop mogący zatrząść całym uniwersytetem. Oto szanowany trener drużyny futbolowej zdaje się zamieszany w oszustwa i wykorzystywanie seksualne studentek. Rozgrywający drużyny, Bodie nie jest w stanie uwierzyć, że człowiek, który jest dla niego wzorem mógł zrobić coś takiego. Oboje starają się udowodnić swoje racje.

Oczywiście między Laurel a Bodiem nawiązuje się uczucie. Jednak ta relacja rozwijała się w sposób bardzo naturalny. Nie przykrywa ona też głównej historii. Książka pozostała skupiona na śledztwie i cenie jaką za nie musi ponieść Laurel. Bo to jest historia o wyborem między pozostaniem w strefie komfortu a walczeniem o swoje racje i przekonania.

Początkowo Whistleblower był publikowany na Wattpadzie. Miałam okazję czytać kilka książek, które pochodziły z tej platformy i moje doświadczenia były różne. Jednak tutaj muszę przyznać, że styl pisania był naprawdę dobry.

Autorce udało się wyważyć wiele elementów i stworzyć równowagę. Bo znajdziemy tutaj i sympatycznych bohaterów, zabawne dialogi, wzruszające sceny i mocny przekaz. Książki poruszające temat wykorzystania seksualnego zawsze są trudne. W tym wypadku wiele ważnych momentów zostało złagodzonych, dostosowanych do wieku odbiorcy.

Na pewno nie pożałujecie lektury tej książki.

Whistleblower to książka, której akcja dzieje się właśnie na studiach. Autorka doskonale oddała rzeczywisty klimat uczelni i spraw, z jakimi musieli mierzyć się studenci. Laurel Cates uwielbia pisać, dlatego studiuje dziennikarstwo i pisze artykuły do uniwersyteckiej gazetki. To naprawdę miła, spokojna dziewczyna, która dla wielu jest niewidzialna. Muszę przyznać, że jej postać, została wspaniałe wykreowana. Laurel była naturalna i prawdziwa we wszystkim, co robiła. Zdecydowała się poruszyć trudny i bolesny tamat nadużyć – jakich dopuścił się trener drużyny fotbulowej, ale w tym wszystkim cały czas czuła obawę przed tym, co ją czeka. Były momenty, gdy zastanawiała się nad swoimi wyborami, jednak ani razu nie żałowała zaczęcia tematu, bo wiedziała, że ofiary po raz pierwszy zostały wysłuchane, właśnie przez nią.

Temat przemocy i wykorzystywania seksualnego to niezwykle ważne tematy i uważam, że autorka świetnie poradziła sobie z przeprowadzeniem czytelnika przez tak poruszające i mroczne ścieżki. Gdy myślę o tej książce, go głowy przychodzi mi słowo „prawdziwa”, ponieważ Laurel nie stała się bohaterką, której uwierzył każdy. Dziewczyna straciła wszystko, co było dla niej ważne, ponieważ uwierzyła ofiarom. Jej trud, zaangażowanie i ciężka praca były wspaniałe i poruszające. Było mi jej ogromnie żal, jednak cały czas towarzyszyłam jej podczas odkrywania kolejnych tajemnic oraz konfrontacji z całą uniwersytecką społecznością.

Wątek romantyczny jest tłem w tej historii i uważam, że Kate Marchant idealnie poradziła sobie z połączeniem tego łagodnego i młodzieżowego tematu, z tym, co mroczne i bolesne. Dzięki temu jeszcze bardziej zaangażowałam się w akcje i miałam momenty, które pozwoliły mi wziąć oddech. Naprawdę nie mogłam oderwać się od tej książki, będąc niesamowicie ciekawa, jak skoczy się ta trudna przeprawa. I muszę przyznać, że jestem ogromnie zadowolona. Książka była lustrzanym odbiciem naszej rzeczywistości, bez zbędnej idealizacji. Lektura pokazała, jak kluczowe są pieniądze i pozycja - ważniejsze od ludzi i ich uczuć.

Nikt nie chciał słuchać Laurel, jednak ona wysłuchała wszystkich, którzy tego potrzebowali. Laurel jest głosem tych, którzy boją się mówić. I ogromnie polecam wam tę książkę, ponieważ jest ona niesamowicie ważna i inspirująca. Pokazuje każdemu, że warto bronić swoich przekonań i potwierdza, że każdy z nas może mieć wpływ na otaczającą nas rzeczywistość.

„Chyba jej ulżyło. To tego rodzaju uczucie, kiedy jakieś odkrycie nie daje człowiekowi spokoju, a gdy wreszcie podzieli się swoim problemem z innymi, słyszy, że miał całkowitą rację, bo sprawa jest śmierdząca.

Ulga, którą się czuje, kiedy uświadamiasz sobie, że masz kogoś po swojej stronie”.

Ciekawie było bawić się w detektywa razem z bohaterami. Chociaż sedno sprawy poruszało bardzo wrażliwe tematy, bohaterowie swoją determinacją sprawili, że problem, którym się zajmowali zyskał rozgłos i pociągnął za sobą multum konsekwencji.

„Whistleblower” to powieść, która miesza ze sobą delikatny romans wraz z nieobliczalną zagadką. Lubię książki, które mieszają w swojej fabule pogranicza różnych gatunków. Sprawia to, że powieść jest o wiele, wiele ciekawsza.

Kłamstwa, które zacierają ślady mogące pogrążyć autorytet uczelni zaczynają wychodzić na jaw. Pytanie tylko, kto uwierzy w domniemaną prawdę?

Fabuła skonstruowana jest w sposób, w którym czytelnik nie chce oderwać się od lektury dopóki nie pozna jej zakończenia. Bohaterowie są wyraziści i charakterni – mają swoje cechy, które ich wyróżniają. I chociaż najbardziej zaimponowała mi Laurel, która od początku trzymała się własnego zdania i pogrążyła się w odkrycie prawdy, to postać Bodiego wprowadziła w całość niezły zamęt. I może moja początkowa sympatia bywała mieszana, to jednak Bodie ma całkiem słodką, uroczą, ale też twardą stronę, która potrafi wzbudzić swoje zainteresowanie.

Ta książka przerywa milczenie, ale jest napisana w taki sposób, że aż chcę się ja czytać. Lekkość miesza się z frustracją, a całościowo ma w sobie wszystko to, czego wymaga dobra lektura. Odrobinę humoru razem z mądrym przesłaniem. Polecam.

"Whistleblower" to książka skupiająca się na historii Laurel i Bodiego. Laurel Cates wcale nie zależy na tym, by być w centrum uwagi. Studiuje dziennikarstwo na Uniwersytecie Garland i cieszy się z każdego zgrabnie napisanego tekstu do studenckiej gazetki. Ale kiedy podczas pisania artykułu o trenerze futbolu, ulubieńcu uczelni, odkrywa powtarzający się schemat nadużyć i trafia na ślad zacieranych kłamstw, wie, że musi ujawnić prawdę. Bodie St. James, zawodnik uczelnianej drużyny, a przy tym chłopak o złotym sercu, którego kariera wisi teraz na wosku, będzie robił wszystko, by ją przekonać, że to niemożliwe. Trener, który jest dla niego jak ojciec, na pewno nie może być złoczyńcą, za którego uważa go Laurel.

Wow ta książka była świetna! Przyjemna i poruszająca ważne tematy jednocześnie. Pochłaniająca i z przekazem. Gdy przeczytałam opis "Whistleblower" czułam, że to będzie dobra historia bo tak się zapowiadała. I faktycznie taka była. Zostałam pochłonięta w ten studencki świat od pierwszej strony i coraz większym zaintrygowaniem śledziłam ich losy. Ta książka pokazuje jak ważne jest dążenie do ujawnienia prawdy, nawet jeśli jest ona nie wygodna i może nam zaszkodzić. Mimo wszystko ta prawda musi ujrzeć światło dzienne. Laurel zadba o to, żeby tak się stało. Fabuła książki skupia się głównie właśnie na dążeniu do ujawnienia prawdy dotyczącej trenera oraz w późniejszym czasie na relacji głównych bohaterów. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i uważam je za udane. Autorka w bardzo ciekawy i pochłaniający sposób poprowadziła fabułę za co należy się jej ogromny plus. Między wierszami poruszyła dość ciężkie tematy, które tylko dodały autentyczności i takiego przekazu tej książce. Dodatkowo ten studencki klimat idealnie się wpasował w tą historię. Bohaterowie również zostali świetnie wykreowani. Bodie od raz skradł moje serce i nic na to nie mogę poradzić. Tak jak jest w opisie - to chłopak o złotym sercu. Laurel natomiast to bardzo zdeterminowana dziewczyna, która zrobi wszystko by osiągnąć to czego chce. Połączenie tej dwójki, która wspólnie zaczyna działać w tej kwestii to bardzo ciekawe połączenie. A gdy między tą dwójką zaczyna dziać się coś więcej niż tylko znajomość robi się jeszcze ciekawiej uwierzcie! Bardzo przyjemnie spędziłam czas przy "Whistleblower" więc jeśli szukacie pochłaniającej historii z przekazem, przy której stracicie poczucie czasu to polecam wam historię Bodiego i Laurel!

Recenzja przedpremierowa ‼️

⭐️⭐️⭐️⭐️

"Whistleblower" autorstwa Kate Marchant to nie tylko powieść obyczajowa, ale przede wszystkim złożona opowieść o poszukiwaniu prawdy, dylematach moralnych i konsekwencjach, jakie niesie ze sobą odwaga w ujawnianiu nieprawidłowości.

⭐️Autorka stworzyła intrygujący świat akademicki, w którym idealizm młodości zderza się z trudnymi wyborami dorosłości.

⭐️Laurel Cates jest postacią, która na pierwszy rzut oka może wydawać się typową studentką dziennikarstwa, jednak w miarę rozwoju fabuły odkrywamy, że pod jej skromnym wyglądem kryje się niesamowita determinacja, odwaga i poczucie sprawiedliwości. Jej walka o ujawnienie prawdy o ulubieńcu uczelni, trenerze futbolu, nabiera tempa, a każdy kolejny rozdział prowadzi czytelnika przez zawirowania, intrygi, zaskakujące zwroty akcji i nieprzewidywalne konsekwencje jej decyzji.

⭐️Z kolei postać Bodie St. Jamesa dodaje do całości jeszcze więcej głębi. Jego relacja z trenerem, będącym dla niego jak ojciec, oraz rozwijające się uczucie do Laurel sprawiają, że książka nabiera również wymiaru psychologicznego. Konflikt między wiernością wobec mentora a rosnącymi wątpliwościami co do jego uczciwości dodaje powieści warstwy emocjonalnej, której nie można pominąć.

⭐️Jestem zdania, że ta pozycja przedstawia głęboki portret moralności, odwagi i skomplikowanych relacji, które budują się na fundamencie zaufania lub jego braku.

⭐️Autorka przedstawia czytelnikowi nie tylko świat akademii, ale przede wszystkim wewnętrzne konflikty młodej dziewczyny, która musi dokonać wyboru między własnym sumieniem a spokojem swojego życia.

⭐️Książka ta z pewnością zostanie doceniona przez czytelników, którzy cenią sobie głębokie, wielowymiarowe opowieści z przemyślanymi postaciami.

Polecam.

✔️Współpraca reklamowa z @insignis_media ❤️

Whistleblower to książka która opowiada o pięknie zapakowanym kłamstwie które odbija się na wielu płaszczyznach. A przy tym zostawia nam margines na własne przemyślenia. Autorka w sprytny sposób wplata w fabułę inne sprawy, które zawsze wydawały się nie znaczące a po tej książce nabrały zupełnie innego znaczenia.

"Czułam się niczym kostka domina w szeregu".

Laurel jest dziennikarką, a przynajmniej stara się nią być. Nieoczekiwanie dostaje za zadanie opisać trenera futbolu którego uwielbiają wszyscy. Choć początkowo wydaje się, że sprawa nad którą pracuje zamyka się jedynie na jego wcześniejsze problemy z alkoholem to okazuje się że jego nadużycia są znacznie większe niż mogła się spodziewać. I tak rozpoczyna się śledztwo, które odkryje więcej niż można było przypuszczać...

"Straszne tajemnice potrafią zniszczyć człowieka od środka".

Książka skupia się nie tylko na tym czego ukochany trener uczelni się dopuścił ale pokazuje też ciemną stronę wywyższania sportu ponad wszystko inne. W fabule nieraz podkreślono, że futbol przynosi największe zyski więc to na nim skupia się uczelnia, zabierając innym działom fundusze. A przez to cierpią najbardziej studenci. Czyli sport choć wydaje się świetny, niesie za sobą wiele poświęceń z wielu stron, nie związanych ze sportem.

"Wspięliśmy się na wzgórze tylko po to, by z jego szczytu ujrzeć rozciągający się przed nami cały górski łańcuch".

Główna bohaterka jest z Meksyku. W fabule niejednokrotnie podkreślano rasizm i to jak osoby nie do końca "białe" są traktowane przez innych. W śledztwie które prowadzi Laurel pomaga jej Bodie St. James jeden z czołowych zawodników w drużynie. Choć na początku broni trenera to z czasem zauważa, że to co uważał za dobroć serca okazuje się jedynie inwestycją. Ale dzięki temu widzimy dwie strony medalu i to jak trudno czasem zmienić zdanie o kimś kogo wydaje się, że dobrze znamy.

" -Bodie, możesz powiedzieć co oznacza dla Was to zwycięstwo?

- Wszystko. Naprawdę wszystko".

Whistleblower jest książką, która wciąga od pierwszych stron ukazując nowe oblicze sportu, ludzi uważających się za lepszych przez kolor skóry a także próbę przekazania prawdy. Przez jeden artykuł życie Laurel z niewidzialnej staje się pełne różnych nieprzyjemnych zdarzeń. Ale mimo tego ma przy sobie przyjaciół, a nawet znajduje nowych. Książka stawia na rozwiązanie problemów, które często są zamiatane pod dywan dla większych zysków i próbuje pokazać nam walkę o samych siebie.

Polecam~

Autorka na samym początku zaprasza nas do śledztwa, przez co ciężko się oderwać od lektury. Rozdziały są tak skonstruowane, że można czytać bez przerwy. Czy podejrzany nauczyciel jest tak naprawdę niewinny? Jeśli nie, to w jaki sposób zdobyć dowody obciążające bez ryzykowania swojej kariery na uczelni i bez utraty przyjaciół? Kiedy w grę wchodzi bardzo popularny i poważany mężczyzna, który trzyma w szachu wiele osób, można się spodziewać wyłącznie ciężkiej przeprawy i zwątpienia. Bo czy prawda w ogóle jest tyle warta?

Fakt, że bohaterka jest młodą studentką, a nie np. doświadczonym przez lata policjantem, sprawił, że bardzo łatwo było mi z nią sympatyzować. Autorka jednocześnie potrafi pobawić się różnymi schematami, widać, że dokładnie przemyślała swoje wybory. Czy to przypadek, że Laurel spotyka się z chłopakiem, który jej się podoba, akurat podczas wykładów na temat zdrowia seksualnego człowieka? Rozmawiają, a w tle profesor tłumaczy, jak chronić się przed chorobami wenerycznymi. Trochę to zabawne, ale też daje nam do zrozumienia, że bohaterowie są młodzi i ich hormony buzują. No i łączy ich oczywiście śledztwo w sprawie molestowań.

„Whistleblower” stoi trochę w rozkroku, osadza się na niepewności i to jest w tej książce najlepsze. Koniecznie chciałam czytać dalej, aby dowiedzieć się, jak cała sprawa się zakończy. Wypada czy nie wypada? Żart czy molestowanie? Swobodne beztroskie życie czy poruszanie bolesnych tematów? On jest moim przyjacielem czy wrogiem? Jak to w życiu, nie zawsze można czy powinno się zachować neutralność i często ciężko znaleźć złoty środek. Jednocześnie powieść czyta się szybko i łatwo jest się wczuć w studencki klimat.

Autorka w posłowiu przyznaje, że zaczęła pisać z zamiarem stworzenia lekkiej i przyjemnej powieści, która pozwoli czytelniczkom i czytelnikom na chwilę wytchnienia. Z czasem okazało się jednak, że dotknęła czubka góry lodowej. Ostatnie rozdziały były bardzo emocjonujące, wszystkie wątki pięknie się domknęły, a ja odkładałam książkę ze łzami w oczach. Polecam bardzo jako świetną, wciągającą, dostarczającą rozrywki, ale też pożyteczną lekturę.

Jakie macie podejście do tytułów w obcym języku, które nie są tłumaczone na polski? Przeszkadza Wam to, czy jednak ma swój urok? Jedni narzekają, że to problematyczne przy zakupach w księgarni, bo można przez przypadek złapać wersję w obcym języku, ale z drugiej strony czasami te tłumaczenia są nietrafione i wręcz zagraniczne lepiej oddają to, o czym jest dana książka. Dla mnie to nie ma większego znaczenia, nie przywiązuję do tego wagi.

"Whistleblower" jest zapowiedzią od Wydawnictwa Insignis, którą miałam okazję przeczytać już o wiele wcześniej, bo premiera zaplanowana jest za nieco ponad miesiąc. Jak głosi informacja na okładce jest hitem wattpada. Do tego typu historii podchodzę bardzo ostrożnie, bo mam wrażenie, że od jakiegoś czasu wydawnictwa potrafią łapać cokolwiek, co się akurat "klika" na tej platformie wiedząc, że będzie się sprzedawać, a nie jest nawet odrobinę godne wydania. To przerażające, a jednocześnie tak intrygujące, że sprawdzam takie książki dla samego sprawdzenia, czy tym razem ktoś zrobił porządną korektę i czy książka jest godna uwagi, czy jest kolejnym... szajsem krótko mówiąc mającym tylko zarobić, a nie być czymś wartym uwagi.

Ale do celu, bo dziś o jednej z książek, które wyglądają na pierwszy rzut oka na niesamowicie ciekawą. Poznajemy główną bohaterkę Laurel. Jest ona studentką dziennikarstwa, a przy tym dość cichą osóbką, niezabiegającą o niczyją uwagę na siłę. Nie lubi też stawiać się w centrum uwagi, a na chwilę obecną cieszy się z pisanych artykułów do studenckiej gazetki. Wpada jej jednak temat ważny i trudny, bo na temat trenera futbolu. Okazuje się, że pewne kłamstwa i nadużycia były zamiatane pod dywan. Robi się niewesoło, wpadają takie tematy jak gwałt oraz przemoc zarówno fizyczna jak i psychiczna. A w tym wszystkim pojawia się obok głównej bohaterki chłopak, Bodie, dla którego to wszystko nie jest proste, bo trener jest dla niego jak ojciec. Co z tego wyjdzie?

Jak na książkę YA jest to bardzo dojrzała i trudna opowieść. Zahacza o tematy, których absolutnie się w niej nie spodziewałam i zdziwiłam się, że może być w taki sposób napisana. To zupełnie inna opowieść niż te typowe młodzieżowe romanse i w końcu ktoś postawił na relację mającą sens i taką, która mogłaby się zdarzyć w rzeczywistości, a nie wyimaginowaną, przez którą później są źle postrzegane normalne związki.

Co podobało mi się jeszcze, to to, że Laurel jest ciekawą bohaterką. Nie jest naiwna, a przy tym ma w sobie ogrom siły by stawić się tak ważnej osobie, jaką jest trener, ulubieniec uczelni. Przynajmniej raz na jakiś czas w YA zdarzy się młoda kobieta, za którą się nie wrzeszczy, że jest durna.

Muszę przyznać, że jest to książka, którą faktycznie warto polecać i to nie tylko młodzieży, ale także dorosłym. Ważne tematy, bohaterowie z krwi i kości, a przy tym napisana przystępnym językiem. Nic tylko pokazywać jako przykład porządnej, świetnie napisanej YA.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Insignis.

Słyszeliście kiedyś określenie MIZOGINIA? Wiecie czym ona jest?

W wielkim skrócie chodzi o nienawiść, pogardę czy uprzedzenie wobec kobiet i dziewcząt. Może się ona objawiać na naprawdę wiele sposobów jak chociażby wykluczenie społeczne, dyskryminacja ze względu na płeć, wrogość, androcentryzm, patriarchat, uprzywilejowanie mężczyzn, poniżanie kobiet, pozbawianie kobiet praw obywatelskich, przemoc wobec kobiet i uprzedmiotowienie seksualne… Mizoginia była, jest i to od nas, społeczeństwa, zależy czy będzie. Dlaczego do niej nawiązałam? Ponieważ jest to jeden z wielu ciężkich wątków jakie możemy spotkać w książce Kate Marchant „Whistleblower”.

Tak jak wspomniałam fabuła nawiązuje do ciężkich wątków takich jak: napaść na tle seksualnym, gwałt, zastraszanie, przemoc fizyczna i psychiczna, czy już wcześniej wspomniana mizoginia. Jak na pozycję z Wattpada to muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem. Jest tam stosunkowo mało tak dobrych powieści, które poruszają ważną tematykę. Dlatego „Whistleblower” zdecydowanie wyróżnia się na ich tle i to oczywiście w pozytywnym znaczeniu.

Jednak nie możemy zapominać, że jest to książka z gatunku YA. W związku z tym Autorka nie pominęła typowo studenckich wątków, a i wplotła w całość kilka komediowych scen czy nawet wątek romantyczny. Pozwoliło to utrzymać swego rodzaju balans pomiędzy rozrywką, a poważnymi tematami. Podoba mi się, że książka ta pomimo tego, że daje do myślenia i opowiada o krzywdzie to nie przytłacza ona czytelnika. Całość jest napisana w taki sposób, że powieść tę można traktować bardziej jako coś lekkiego i przyjemnego do przeczytania w wakacyjny, letni wieczór.

„Whistleblower” to naprawdę bardzo dobra książka o wierze w siebie i o tym, że trzeba głośno mówić o złu, które nas otacza. Ta powieść to dla mnie troszeczkę powrót do studenckich czasów, których momentami bardzo mi brakuje :) Polecam z całego ♡ Uwierzcie, że „Whistleblower” zdecydowanie ma w sobie „to coś”.