Wdowa

Mega podoba mi się połączenie kolorystyczne jak i sama grafika na okładce, wygląda ciekawie i zdecydowanie współgra z tytułem (to tak żeby nie było, że tylko narzekam).

*

Jednak, jeżeli chodzi o historię samą w sobie to spodziewałam się kompletnie czego innego niż dostałam. Nie wiem jak wy, ale gdy czytam, że Wdowa może przedstawić swoją wersje wydarzeń to spodziewam się jakiś mrocznych i wstrząsających historii, że wyjawi nam, że słyszałam dziwne dźwięki z piwnicy/strychu, albo znajdowała dziwne/podejrzane rzeczy, albo jakiekolwiek obciążające brudy Glena. Tego wszystkiego nie ma za to dostajemy sterroryzowaną i zmanipulowaną żonę, która nie bardzo wie co się dzieje i jej męża, który wręcz idealnie wie jak z nią pogrywać. Całość wydarzeń jest straszliwieee wydłużona w czasie i na spokojnie można było ją skrócić bo niekiedy miałam wrażenie, że czytam to samo przez co zwyczajnie się nudziłam.

*

Ciekawym elementem było przedstawienie współpracy między ludźmi w celu rozwiązania tej zagadki, ale próba „wodzenia nas za nos” moim zdaniem kompletnie nie wyszła bo nie czułam jakiegoś zaintrygowania częściej były myśli „niech się coś wydarzy, albo chociaż skończy”. Bardzo realistycznie jest też przedstawiona toksyczna relacja między Jean oraz Glenem dzięki czemu możemy zrozumieć postępowanie kobiety. Najprościej można to podsumować porównując całość do rzucania piłeczki z „jesteś winny” do „to jakaś pomyłka nic nie zrobiłem”.

Pierwsza książka z repartuaru Fiony Barton mogła mnie zaskoczyć, mogła być świetnym debiutem albo pokazać, że rozwój autorki jest na dobrej drodze. Padło na to ostatnie, ale to nie oznacza, że to była zła powieść. Ale już tłumaczę dlaczego tak sądzę.

"Wdowa" należy do kategorii thriller psychologiczny, jednak raczej bym wpasowała tę powieść w dramat obyczajowy lub obyczajówkę z wątkiem psychologicznym. Przedstawiona sytuacja jest dla mnie czymś nowym, bo poznajemy wydarzenia z perspektywy żony potencjalnego mordercy i pedofila. Autorka trochę mąci, trochę miesza i mocno wzbudziła moją ciekawość. Wydarzenia nie są podane na tacy, musimy się wczytać i powoli (i trochę mozolnie) odkryć powiązania. Jest to przede wszystkim zapis dochodzenia, które umiera w martwym punkcie, sprawa zaginięcia małej dziewczynki zaczyna zbierać kurz, a porywacz pozostaje nieodnaleziony. Końcówka mogła zaskoczyć, jednak trochę zabrakło pędu i rozmachu, żeby to mogło nas uderzyć. Jest to powieść stateczna, jak na thriller zbyt wyciszona. Nadrabia natomiast świetnym stylem autorki i warstwą psychologiczną.

Książka trochę przeciętna, bez większych emocji, ale bardzo dobrze się ją czyta, a sam pomysł jest ciekawy. Może fani mocnych thrillerów nie będą usatysfakcjonowani, ale już sympatycy dramatów obyczajowych - jak najbardziej. Ja na pewno sięgnę jeszcze po twórczość autorki, bo polubiłam jej przedstawienie świata i lekkie, absorbujące pióro.

"Ludzie chcę wierzyć, że zło można wyczuć z daleka... jest nieuchwytne, ujawnia się tylko od czasu do czasu i to czyni je... przerażającym."

Ponad dwa lata temu miałam okazję zapoznać się z "Dzieckiem" Fiony Barton, chociaż nie oceniłam książki bardzo wysoko, tylko na dobrym poziomie, to byłam pod wrażeniem doskonale odmalowanej dramaturgii. Teraz, po cofnięciu się do pierwszego tomu serii o Kate Waters widzę, że zdolność autorki do wyjątkowo zgrabnego tworzenia napięcia w przebiegu wydarzeń stała się czynnikiem wyróżniającym jej twórczość. "Wdowa" nie zapewnia mega spektakularnych akcji, dynamicznie pędzącego rytmu, efektownych zwrotów, jednakże wcale tego nie potrzebuje, aby przyciągnąć i podtrzymać uwagę czytelnika. Prawdę, kryjącą się w mrocznych tajemnicach, odkrywamy małymi krokami, nie potrząsamy gwałtownie obrazami wyobraźni, a delikatnie je szkicujemy, by dostrzec istotę każdego szczegółu. Wypowiedź po wypowiedzi, kumulując drobne czyny i postawy, budujemy przypuszczenia odnośnie tego, co się stało z zaginioną dwulatką.

Barton delikatnie, z uwzględnieniem różnych perspektyw ludzkiej psychiki, nawija nie tyle nici, co niteczki, w kłębek frapującej intrygi. Niektóre elementy da się przewidzieć, ale trudność sprawia już usytuowanie ich w odpowiednim kontekście ludzkich uczuć. Wydawało się, że wiem, dokąd wszystko zmierza, ale moje przypuszczenia nie znalazły potwierdzenia. Długo wahałam się ze wskazaniem czarnego charakteru, dopiero zakończenie dostarczyło wyczekiwanych odpowiedzi. Warto podkreślić wyraziste i przekonujące wykreowanie postaci, one naprawdę żyją na łamach stron, nie są odkształcone i wyidealizowane, świetnie bronią swoich portretów realnymi czynami i słowami. Thriller zasługuje na uznanie w kontekście ciekawej psychologicznej rozrywki.

Od siedemnastu lat Jean jest żoną Glena. Pierwsza wielka miłość zakończyła się dość szybkim zawarciem małżeństwa, dziewiętnastolatka podejmuje tę ważną życiową decyzję jeszcze nie znając w pełni własnej tożsamości, a co dopiero ukochanego partnera. A jak wiadomo, gdzie wiele niewiadomych, może kryć się wiele niespodzianek, nie zawsze przyjemnych. Aby podtrzymać w oczach innych i swoich idealny obraz związku, Jean wychodzi na przeciw wszelkim oczekiwaniom męża, mężczyzna z kolei stara się udowodnić jej na każdym kroku, jak wielką darzy ją miłością. Punktem zwrotnym w relacjach między Jean a Glenem okazuje się zaginięcie dwuletniej Belli, zupełnie obcej im dziewczynki, ale w pewien sposób dotykającej ich bezpośrednio. Śledzimy akcję z perspektywy przeszłości i teraźniejszości, różnica zaledwie czterech lat, a jednak tak wiele w ciągu nich się wydarzyło. Im bliżej końca powieści, tym ciaśniej zazębiają się wątki.

Ciekawie odmalowany bezduszny świat dziennikarstwa, przemianę, jakiej uległ w momencie upowszechnienia internetu i dominacji social mediów. Znakomicie ukazano to poprzez kluczową postać serii, dziennikarkę poczytnego londyńskiego dziennika. Kate Waters w podążaniu za wywiadem na wyłączność jest w stanie zrobić niemal wszystko, obiecać i podarować wiele, ale czy dotrzymuje deklaracji i zobowiązań? Przemówił do mnie naturalny sposób zachowania detektywa Boba Sparkesa, nie przybierającego sztucznych póz, nie wpadającego w uzależnienia, może z wyjątkiem pracy, mającego pod górkę, ale nie rezygnującego z dociekań w dochodzeniu.

[Adres usunięty]

Jean od lat żyje z Glenem. Nie mają dzieci, choć o nich marzą. Któregoś dnia odwiedza ich policja. Glen oskarżony jest o porwanie dwuletniej Belli. Policja próbuje ustalić, w jaki sposób dochodzi do porwania. Nie mają innych podejrzanych. Sąd jednak uniewinnia Glena z braku dowodów. Dopiero po jego śmierci śledztwo zostaje wznowione pełną parą. Wszyscy chcą poznać prawdę i dowiedzieć się, czy Jean wie coś o zaginięciu dziewczynki.

______________________________________

Thriller "Wdowa" miał ciekawą fabułę. Bardzo chciałam wiedzieć, co stało się z Bellą. Oczywiście po przeczytaniu książki już wiem i te zakończenie kompletnie mnie nie zadowala. Jest mocno okrojone w moim odczuciu, mało emocjonalne. Co więcej, od samego początku do samego końca wydarzenia są mocno chaotyczne. Czasem musiałam przeczytać jeszcze raz dany fragment, żeby nie zgubić wątku. Ciągła zmiana osób, wydarzeń, ram czasowych i wtrącanie retrospekcji w teraźniejszość sprawiały, że szybko się męczyłam i potrzebowałam chwili odpoczynku. Wszystkiego było dla mnie po prostu za dużo na raz. Jednocześnie odniosłam wrażenie, że rozdziały dotyczące prowadzonego śledztwa bardzo przypominają stylem formę reportażu, co dodatkowo zaburzało mi odbiór przy przeskoku z osoby na osobę. Więc mimo ciekawej intrygi jestem zmuszona przyznać, że wykonanie jest średnie. Ta pozycja zniechęciła mnie do sięgnięcie po inne pozycje autorki.

Jean młodo wyszła za mąż, jednak nie dane jej było długo cieszyć się szczęściem. Jej mąż ginie w nieszczęśliwym wypadku, a dom oblegany jest przez dziennikarzy, którzy za wszeklą cenę próbują dowiedzieć się, czy młoda kobieta wie jakie tajemnice skrywał jej mąż.

To moje drugie podejście do książęk autorki i powiem wam, że jestem na tak. "Wdowa" to bardzo wciągający thriller psychologiczny, który kilkakrotnie wprowadził mnie w osłupienie i ogromne zaskoczenie. Autorka wie doskonale jak poprowadzić akcję tak, aby czytelnik nie mógł się oderwać od jej książęk. Ta powieść to niezwykle emocjonalny rollercoaster, który polecam każdemu. Według mnie naprawdę warto dać szansę tej autorce i jej książkom, a szczególnie "Wdowie". Nie będziecie zawiedzeni.

Jean wyszła za mąż w bardzo młodym wieku i całym światem stał się jej ukochany Glen. Wspierała go we wszystkich planach i pomagała zrealizować marzenia. Trwała wiernie i solidarnie nawet w tak bardzo ciężkim i trudnym okresie, jakim było oskarżenie Glena o porwanie małej dziewczynki. Gdy mąż zginął w wypadku samochodowym wdowa milczy i zamyka się w swoim domu przed natarczywymi dziennikarzami, którzy koniecznie chcą się dowiedzieć, jaka jest jej wersja wydarzeń, czy znała dobrze swojego męża, czy go kryła, czy mu pomagała. Chcą wiedzieć wszystko byle by tylko zdobyć nośny temat. A może cała historia ma drugie dno?

Książka ma podział na krótkie rozdziały relacjonujące, co się dzieje w życiu wdowy, matki zaginionej dziewczynki, reporterki, Kate Waters i detektywa w latach 2006-2010. Thriller ukazuje z jednej strony żmudną, trudną i wręcz nudą pracę detektywa Boba Sparksa i jego zespołu. Namacalny jest stres związany z niemożnością szybkiego odnalezienia zaginionej dziewczynki oraz frustracja, gdy nowe, obiecujące tropy wyprowadzały ich w pole. Jednak dowiadujemy się też o zwykłej nieudolności, (jeśli nawet nie niekompetencji) organów ścigania.

Z drugiej strony ukazane jest dokładnie życie tytułowej wdowy. Jej odczucia, rozważania, przemyślenia. A przede wszystkim zmaganie się z faktem, iż jej dotychczasowe, spokojne, przewidywalne życie rozpadło się z dnia na dzień jak domek z kart. Jak można się poczuć, gdy mąż, najbliższa osoba, z którą się codziennie egzystuje, okazuje się bardziej obca niż nieznajomy, którego mija się w przelocie na ulicy? Gdy traci się pracę, znajomych, bo mężczyzna życia podejrzewany jest o porwanie i nadużywanie stron z pornografią dziecięcą. Aż wreszcie, gdy pod domem czatuje horda krwiożerczych dziennikarzy uniemożliwiających wykonywanie prostych, codziennych czynności jak spokojne wyjście do sklepu.

Jeśli ktoś lubi powolne tempo, to jest to książka w sam raz dla niego. Akcja nie pędzi jak kolejka górska w wesołym miasteczku, ale też za bardzo nie nudzi. Wręcz przeciwnie ciekawi i wciąga. Wszystkie działania bohaterów, ich uczucia i stany emocjonalne są rozkładane na czynniki pierwsze. Książkę czytało się przyjemnie i mimo gabarytów (451 stron) całkiem szybko. Debiut uważam za udany. Bohaterowie dość wyraziści, bowiem wzbudzali zarówno gniew, smutek, niedowierzanie. Czasem aż chciałoby się włosy z głowy rwać na naiwność i głupotę niektórych bohaterów. Toksyczność związku, sieć kłamstw, niedojrzałość do macierzyństwa, pedofilia, nieudolność policji to główne problemy przedstawione we „Wdowie”. Dodatkowo historia skłania do refleksji i stawia przed czytelnikiem pytanie: na ile dobrze znamy osobę, z którą mieszkamy pod jednym dachem, jadamy wspólne posiłki i dzielimy nie tylko sypialnię, ale też plany i marzenia? Ile byśmy byli w stanie poświęcić by ratować ukochanego/ ukochaną, gdy wpadnie w tarapaty? Ja zdecydowanie nie chce znaleźć się w takiej sytuacji, która zmusiłaby mnie do poznania odpowiedzi na powyższe pytania…

Ciekawy i trzymający w napięciu thriller. Podobał mi się sposób "przeskakiwania" między teraźniejszością a przeszłością. Przed długi czas snułam kilka teorii odnośnie porwania, próbowałam się domyślić kto tak naprawdę tego dokonał, analizowałam słowa i zachowania, ale co chwilę zmieniałam swoją teorię, a dzięki temu wręcz nie mogłam oderwać się od książki, byłam ciekawa co się wydarzy dalej, czego nowego się dowiem. Książkę oceniam na 4, gdyż jestem trochę rozczarowana zakończeniem, brakuje mi w nim czegoś. Mam nadzieję, że będzie kolejna część tej powieści, bo jestem naprawdę zainteresowana dalszym losem tytułowej "Wdowy". Polecam! :)

Fiona Barton pracowała jako dziennikarka w „Daily Mail”, „Daily Telegraph”, „Mail ON Sunday”, gdzie wygrała prestiżową nagrodę dla reportera roku British Press Awards. Wdowa jest jej pierwszą powieścią. Mieszka we Francji.*

Często wydaje się ludziom, że bardzo dobrze znają swoją drugą połówkę. Ufają ukochanej osobie bezgranicznie. Lektura tej książki na pewno zmieni zdanie wielu osób.

Jean w bardzo młodym wieku wyszła za Glena. Jest bardzo wierną żoną, ponieważ wesprzeć w naprawdę trudnych chwilach. Jedną z nich było oskarżenie go o morderstwo dziewczynki. Glen zginął, a jego żona codziennie musi zmagać się z wieloma dziennikarzami, którzy chcą znać prawdę. Co zrobi Jean?

Akcja utworu dzieje się w różnych miejscach oraz czasach. Zgrabnie przeplatają się starsze wydarzenia z tymi nowszymi.

W większości kryminałów czy thrillerów mordercy albo osoby podejrzane o zabójstwo były najważniejsze. Autorzy skupiali się przede wszystkim na ich psychice, postępowaniu itp. Fiona Barton złamała ten schemat (i dobrze!), bo świetnie pokazuje nam psychikę Jean. Mamy okazję wejść do jej umysłu, poznać część jej sekretów oraz tajemnic i przekonać się, iż ta na pierwszy rzut oka cicha, uległa i spokojna kobieta może zaskoczyć.

Autorka pokazuje jak ogromny wpływ może mieć jedna osoba na drugą. Ktoś bliski może tak mocno manipulować swoją drugą połówką, że nadal ciężko jest mi to wszystko pojąć.

Dzieło zostało napisane lekkim i prostym językiem. Na początku dowiadujemy się co było inspiracją do napisania powieści. Czasem zdarzyło się, że utwór mocno trzymał mnie w napięciu. Było tak przede wszystkim po koniec, który był dla mnie bardzo zaskakujący. Początek i środek książki czytało mi się dobrze i z ciekawością zagłębiałem się w fabułę, aczkolwiek nie towarzyszyło mi uczucie zagrożenia czy czegoś w rodzaju adrenaliny. Nie byłem, mówiąc kolokwialnie, podjarany. Krótko mówiąc, było okej, ale bez fajerwerków.

Plusem „Wdowy” jest duża czcionka, która ułatwia szybsze czytanie i sprawia, że oczy tak szybko się nie męczą, dlatego mogłem zarwać noc.

Pani Barton miała oryginalny pomysł, który wykonała prześwietnie. Fabuła rozwija się w sposób spójny i logiczny. Przebiega dość szybko. Moim zdaniem najważniejsza w tej książce jest relacja między Jean a Glenem.

W książce jest aż cztery narratorów. Są nimi Wdowa, która jest bardzo tajemniczą i wyciszoną postacią. Irytowało mnie to, że na początku tak mało o niej wiedziałem, mimo iż to tytułowa, a więc główna postać. Z każdym kolejnym rozdziałem, w którym ma ona prawo głosu, tworzył mi się pełniejszy obraz jej osobowości, choć wszystkiego i tak nie wiem. Reporterka to też ważny bohater, ponieważ dzięki niej dowiadujemy się wielu ciekawych rzeczy i o sprawie z przeszłości, i o teraźniejszości. Jako osoba z mediów ma znajomości tu i tam. Matka to złożona postać i o niej nie za dużo mogę powiedzieć. Jedno jest pewne: każdy sam musi ocenić czy to pozytywna osoba, gdyż z jednej strony ona rozpacza z powodu zniknięcia córki, ale z drugiej… Detektyw jest typowym policjantem. Pragnie szybko rozwiązać sprawę, coby media nie pogrążyły go oraz zespołu.

Jestem usatysfakcjonowany lekturą tej powieści. Dostałem kawał dobrego thrillera psychologicznego.

Podsumowując, jeśli szukasz książki, w której akcja będzie pędzić na łeb, na szyję i nie będzie chwili, aby złapać oddech, omiń tę pozycję, bo w niej najważniejsza jest psychologia postaci i relacje między bohaterami, które de facto są ciekawe. W sumie wskazuje trochę na to nazwa gatunku (thriller psychologiczny).

Za przekazanie egzemplarza do recenzji dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca.

Tytuł: „Wdowa”

Tytuł oryginału: „The Widow”

Autor: Fiona Barton

Wydawnictwo: Czarna Owca

Przełożyła: Aga Ostrowska

Korekta: Maciej Korbasiński, Piotr Królak

Projekt okładki: R. Shailer

Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka

Wydanie: I

Oprawa: miękka

Liczba stron: 451

Data wydania: 14.09.2016

ISBN: 978-83-8015-200-7

* Źródło – okładka książki.

Wdowa jest literackim debiutem Fiony Barton, która zabłysnęła i wypłynęła jako znakomita dziennikarka. Jej praca zawodowa znalazła odzwierciedlenie w powieści wydanej w naszym kraju przez wydawnictwo Czarna Owca, jednak nie tylko dlatego, że posiada już ona doświadczenie w pisaniu, ale także w kilku innych aspektach, o których napiszę za chwilę. Jej debiutancka książka została określona mianem thrillera psychologicznego, co zdecydowanie zwiększyło moje oczekiwania względem niej. W końcu od tego typu literatury można naprawdę sporo wymagać, a nie ukrywam, że należę do czytelników wymagających.

Główną bohaterką powieści jest owdowiała Jean. Jej mąż zginął w nieszczęśliwym wypadku, co na pozór zdarzyć się może każdemu, jednak dom wdowy oblegają dziennikarze. Wszystko wiąże się ze sprawą zaginionej dziewczynki, której sprawę ogromnie nagłośniono. Glen, mąż Jean, stał się nie tylko jednym z podejrzanych, ale społeczeństwo i media okrzyknęły go mordercą i pedofilem. Mimo wszystko Jean zawsze stała u jego boku, zawsze go wspierała, zawsze mu wierzyła. Przekonanie o tym, że jej mąż jest bez skazy, że jest chodzącym ideałem, tak głęboko zakorzeniło się w jej umyśle, że nawet po jego śmierci ciężko było się go wyzbyć. Jednak Jean wie, że najwyższa pora zamknąć ten rozdział swojego życia. Wie, że musi komuś opowiedzieć całą swoją historię...

Rozpocznę od wrócenia do tego, co pisałam w pierwszym akapicie, czyli pracy zawodowej autorki i jej odzwierciedlenia w powieści. Narracja prowadzona jest z kilku różnych punktów widzenia, w tym oczywiście z perspektywy Jean, ale również dziennikarki, której kobieta postanowiła zaufać. I właśnie tutaj pięknie przelewają się dziennikarskie umiejętności Fiony Barton. W bardzo wyrazisty i dosadny sposób przedstawiła pracę Kate Waters, która jest doskonała w swoim fachu. Podejrzewam, że autorka nawet nie częściowo, ale w dużej mierze czerpała inspirację ze swojego zawodu i ciekawa jestem, czy Kate stanowi jej alter ego, bo trzeba przyznać, że to naprawdę sprytna sztuka. Doskonale wiedziała, w jaki sposób podejść do Jean, aby ta zechciała współpracować. Dodatkowo z łatwością można było zauważyć, że uwielbia pracę, którą wykonuje.

Jednak nie tylko ta perspektywa jest odpowiednio zaprezentowana, bowiem ta z punktu widzenia Jean depcze jej po piętach, podobnie jak perspektywa detektywa prowadzącego dochodzenie w sprawie zaginięcia małej Belli. Jean to bardzo ciekawa i złożona postać, którą ciężko rozgryźć. Potrafi momentalnie popaść z radosnej euforii w furię, a piętno, które wywarł na niej toksyczny związek z Glenem jest widoczne już od pierwszych stron. To kobieta, która musi się uwolnić, ale pozostawienie za sobą prawie 20 lat swojego życia nie jest łatwym zadaniem. Ich małżeństwa nie można nazwać udanym, bowiem osobiście uważam, że było to życie w kłamstwie, co w pewnym momencie staje się nie tylko męczące, ale szkodliwe. Natomiast prowadzone śledztwo nie do końca mi się spodobało… Trwało ono 4 lata i cała prawda wyszła na jaw dopiero wtedy, kiedy Kate wydobyła sedno z głównej bohaterki. Praca policji była w moim odczuciu nieco nieudolna, chociaż nie mogę napisać, że całość mimo wszystko nie wypadła logicznie.

Akcja powieści raczej nie charakteryzuje się szybkim tempem, ale też nie jest to ten typ thrillera, w którym byłoby to konieczne. W tym przypadku chodzi o stopniowe rozwiązanie tajemnicy i przełamanie lęku Jean, która wciąż próbuje pozostać wierna mężowi, a jednak wie, że powinna wyznać prawdę. Tak na dobrą sprawę do samego końca nie mamy pewności, kto porwał Bellę – czy faktycznie był to Glen, czy może jednak Jean? A może to matka dziewczynki upozorowała to zdarzenie? A może to zupełnie przypadkowa osoba, na którą wcześniej nikt nie zwrócił uwagi? W mojej głowie rozgrywało się wiele potencjalnych scenariuszy, choć z czasem połączyłam ze sobą wszystkie fakty i udało mi się odkryć prawdę. I to zgodną z tym, co zaprezentowała autorka.

Wdowa to powieść ciekawa, jednak nie idealna. Biorąc pod uwagę iż jest to debiut, to wypada naprawdę dobrze i konkretnie. Do perfekcji jej trochę brakuje, ale mimo wszystko da się z nią spędzić przyjemne chwile. Fiona Barton ma bardzo lekkie i przyjazne pióro, a przedstawiona przez nią historia logiczna i życiowa. Chociaż chwilami można się nieco pogubić w chronologii, to pomocne będą tutaj daty umieszczone na początku każdego rozdziału. Książkę czyta się szybko i samemu ma się ochotę rozwikłać tajemnicę Jean, Glena, Belli i pozostałych bohaterów. Choć w pewnym momencie staje się oczywiste, co tak naprawdę się wydarzyło, to nie nazwałabym tej pozycji przewidywalną. Dobrze oddaje sedno pracy dziennikarskiej i toksycznego związku oraz problematykę pedofilii. Jest to powieść godna uwagi.

[Adres usunięty]

Tematyka Wdowy jest bardzo dobra, choć nie nowatorska, pomysł na książkę niezły, konstrukcja też niczego sobie. Jednak nie ukrywam, spodziewałam się czegoś dużo lepszego. Najprawdopodobniej zawiniła w tym momencie rozbuchana promocja i porównanie Wdowy do bez małą literackiego objawienia.

Wielokrotnie już pisałam, iż takimi porównaniami spece od marketingu robią książce, autorowi niedźwiedzią przysługę. Nadal tę opinię podtrzymuję.

Główną bohaterką jest Jean żona męźczyzny oskarżonego o straszną zbrodnię. Barton przedstawiła ją na tyle ciekawie, niejednoznacznie, iż do końca nie wiadomo, czy kobieta była/ nadal jest ofiarą swojego męża, która nieświadomie żyła u jego boku, czy może niezwykle sprytną manipulatorką, bez mała współsprawczynią. Z jednej strony Jean to kobieta przeciętna, fryzjerka, bez ambicji, chcąca poznać tego jednego, jedynego ukochanego człowieka i przy jego boku spędzić całe życie.

Z drugiej jednak strony.... Do końca nie wiadomo kto tak naprawdę kim manipuluje, kto jest prawdziwą ofiarą.

Pisarka cały czas daje nam do zrozumienia, iż gdzieś tam głębiej znajduje się szereg rzeczy, intryg, dowodów, spraw, o których nic na razie nie wiemy, a które mogą być przełomowe dla całej sprawy.

Ciekawym jest ukazanie sprawy pedofilii i porwania dziewczynki z różnych punktów widzenia. Historię poznajemy z punktu wodzenia w/w bohaterki, żony oskarżonego, ale także z punktu widzenia reporterki oraz z punktu widzenia detektywa prowadzącego śledztwo. Każda z tych postaci widzi pewne aspekty inaczej, każda wniesie do treści książki coś nowego.

Barton mocno gra na uczuciach. Z jednej strony mamy ciemiężoną psychicznie żonę, ofiarę okrutnego męża, a z drugiej strony krzywdę dziecka, na którą większość czytelników zawsze jest wrażliwa.

Jak wspomniałam, do końca nie wiadomo kto jest kim- kto ofiara, kto przysłowiowym katem, jaka jest prawda. Fiona Barton próbuje dać nam wiele tropów, informacji, żebyśmy sami zrekonstruowali prawdę. Ja to zrobiłam. jednak moja rekonstrukcja okazała się odrobinę inna od tej ukazanej w finale książki.Lekkie zaskoczenie zapisuję na plus Wdowy.

Na minus z kolei poczytuję fakt, iż to jedyne zaskoczeni w treści książki...może po za tym, iż nie jest to taki hit, jak obiecywano.

Na początku napisałam, iż oczekiwałam czegoś lepszego. To fakt. Liczyłam na wielkie bum, powieść, która mnie wręcz wbije fotel. Tego nie dostałam. Wdowa jest dobrym thrillerem psychologicznym (choć trąci trochę reportażem) z elementami powieści obyczajowo-społecznej. Czyta się nieźle, choć nie ukrywam, mocno porusza kwestia krzywdy wyrządzonej dziecku. Jednak nie jest to książka zwalająca z przysłowiowych nóg czy zbytnio zaskakująca. Jeżeli będziecie o tym pamiętać, nie będziecie sugerować się marketingowymi zabiegami, a dodatkowo lubicie thrillery psychologiczne z ciekawie nakreślonymi sylwetkami, to lektura będzie dla was sporą przyjemności.