Ważka. Agata Górska i Sławek Tomczyk. Tom 3

„ Ważka „ jest moim trzecim spotkaniem z sympatyczną parą Agatą i Sławkiem. Chronologia ma tu znaczącą rolę, ponieważ elementy fabuły się nierozerwalnie wiążą i stanowią ciąg dalszy. Można czytać bez znajomości poprzednich części, ale moim zdaniem trochę się na tym straci, zwłaszcza, że autorka zdradza, co nieco na temat fabuły „ Dobrej matki „. „ Ważka „ jest nie tylko oddzielną i domkniętą historią kryminalną, ale także dokończeniem śledztwa z poprzedniej części.

Agata Górska dochodzi do siebie po napadzie i rozpoczyna prywatne śledztwo w sprawie zabójstwa koleżanki Leny Dobosz, pomimo, że powinna odpoczywać. Śledztwo toczy się mozolnie, bo trudno Agacie znaleźć punkt zaczepienia. Jedynym tropem jest piękna broszka w kształcie ważki. Sławek Tomczyk natomiast z ekipą policjantów usiłuje odnaleźć zbójcę kontrowersyjnego dziennikarza internetowego, który z upodobaniem niszczył życie innym ludziom. Miał wielu wrogów, którzy życzyli mu śmierci. Podejrzanych jest spore grono, więc poszukiwania mordercy nie będą takie proste. Sprawa się komplikuje, gdy zostaną odnalezione kolejne zwłoki.

„ Ważka „ jest powieścią bardzo misternie skonstruowaną. Autorka myliła tropy, rozszerzała ciągle krąg podejrzanych o nowe osoby, tak skutecznie, że bardzo łatwo można było pogubić się w gąszczu domysłów. Ciekawym zabiegiem jest także napisanie książki… w książce. Odczytywanie powieści napisanej przez jednego z bohaterów będzie miało bezpośredni związek ze śledztwem. Uważnie czytająca Górska, zaczyna dostrzegać, że nie jest to do końca fikcja literacka i ma odniesienie do rzeczywistości. Małgorzata Rogala zadbała jak zwykle o wątki obyczajowe. Możemy obserwować rozwijające się uczucie dwójki głównych bohaterów, a ich relacja jest miłym dodatkiem do wątku kryminalnego. W poprzednich częściach Agata i Sławek byli w związkach, mniej lub bardziej poważnych, ale czuć było chemię pomiędzy nimi i od samego początku oczekiwałam, że tych dwoje połączy coś więcej niż praca. Z wielkim zaangażowaniem śledziłam ich coraz bliższe relacje. Ta para wyjątkowo przypadła mi do gustu, razem stanowią znakomity tandem. Uwielbiam ich specyficzny humor, zabawne dialogi obfitujące w żartobliwe docinki i riposty.

Małgorzata Rogala trzyma poziom, chociaż tym razem wątek kryminalny trochę stracił na rzecz rozbudowanej fabuły obyczajowej. „ Dobra matka „ wydaje mi się, że była bardziej dopracowana i wciągająca. Sama intryga także była bardziej interesująca, może, dlatego dużo lepiej mi się ją czytało. Nie mniej jednak cieszę się, że wątek z poprzedniej części był kontynuowany, bo skończył się tajemniczo i nie otrzymaliśmy żadnych wskazówek, kto pozbawił życia Lenę Dobosz. Zgrabnie zapętlona intryga kryminalna prowadzi przez szeroką skalę powiązań, tajemnic i sekretów z przeszłości. Początkowo można sądzić, że są to dwie odrębne sprawy, ale w miarę odkrywania faktów okazuje się, że jest wspólny mianownik łączący wszystkie morderstwa. Śmierć Leny miała wiele wspólnego z tym, co działo się w „ Ważce „. Książkę czyta się szybko i lekko, postacie są dopracowane, całość napisana prostym, lecz plastycznym językiem, bez zbędnych opisów. Dzięki czemu akcja nie zwalnia ani na moment, a co charakterystyczne dla autorki jak zwykle porusza dylematy moralne, konsekwencje uczynków, nawet tych z przeszłości. Małgorzata Rogala napisała kolejny świetny kryminał z tłem obyczajowym.

„ Podobno każdy z nas ma w sobie instynkt zabójcy, który może zadziałać w sprzyjających okolicznościach. Nikt nie jest wyjątkiem. „

[Adres usunięty]

(...)"Ważka" już od pierwszych stron wciągnęła mnie w wir wydarzeń, których uczestnikami są Agata Górska i Sławek Tomczyk. Młodzi policjanci podczas prowadzonego śledztwa odkrywają, że tropy zaczynają prowadzić ich do osób, o których możemy przeczytać w "Dobrej matce". Jednakże osoby, które nie miały jeszcze możliwości przeczytania poprzedniego tomu, szybko zorientują się w wydarzeniach, gdyż autorka bardzo umiejętnie wplotła wspomnienia z poprzedniego śledztwa. Jestem pod wrażeniem jak Pani Małgorzata wodzi czytelnika za nos. Wielowątkowość powieści sprawia, że gdy już jesteśmy przekonani, że odgadliśmy kto jest zabójcą, dostajemy prztyczka w nos i po chwili przekonujemy się, że to był fałszywy trop.

Znając już styl pisarski autorki wiedziałam, że oprócz wątku kryminalnego spotkam się też z wątkiem obyczajowym. I nie zawiodłam się. Możemy śledzić życie prywatne bohaterów, przyglądać się ich rozterkom oraz sukcesom.

W książce został poruszony temat dziennikarstwa sensacyjnego, którego przedstawicielem był Daniel Woźnicki - dziennikarz prowadzący gazetę internetową. Ów mężczyzna lubował się w publikowaniu artykułów mających na celu niszczenie ludzi, o których pisał. Nie liczył się z ich zdaniem ani emocjami. Jego artykuły były agresywne, a zarazem pisane tak, że trudno było mu udowodnić nierzetelność. Pisał je tylko ze swojego punktu widzenia, korzystając z usług informatorów, jednak nie sprawdzając informacji czy są prawdziwe.

I w tym momencie zachodzi pytanie czy to jest jeszcze dziennikarstwo śledcze czy już tania sensacja, która nabija licznik odsłon witryny internetowej? Jak należy w takim razie oceniać komentatorów tychże artykułów, którzy z lubością piszą obraźliwe i negatywne komentarze? Niestety żyjemy w dziwnych czasach, w których wyznacznikiem naszego dobrego samopoczucia jest ilość polubień naszych wpisów czy też zniszczenie drugiego człowieka poprzez komentarz zamieszczony w internecie (...)

Do tej pory twórczość autorki nie była mi znana. I przyznaję, że gdyby nie intrygujący opis powieści, pewnie dalej przechodziłabym obok tej serii obojętnie. Wiadomo - nie wszystko jesteśmy w stanie przeczytać i siłą rzeczy trzeba zrobić selekcję. Cieszę się jednak, że tym razem skusiłam się na powieść autorki (choć znowu rozpoczęłam cykl w środku, bez znajomości wcześniejszych tomów), bo jak się okazało, autorka potrafi naprawdę zainteresować czytelnika.

Bałam się, że bez wiedzy dwóch wcześniejszych tomów pogubię się trochę w fabule, ale właściwie nie odczułam tego jakoś szczególnie. Fakt faktem, seria opiera się na duecie Agata Górska i Sławek Tomczyk, którzy wypracowali już jakąś wspólną przeszłość, ale nie jest to na tyle istotne, by bez znajomości wcześniejszych tomów nie móc zacząć czytać gdzieś od środka. To dla mnie bardzo istotne, bo chociaż pilnuję się z rozpoczynaniem serii od pierwszej części, nie zawsze jest to dla mnie możliwe, a jak widzicie, może przejść przez to koło nosa całkiem ciekawa lektura.

Małgorzata Rogala wprowadziła mnie do fabuły mieszającej ze sobą kilka gatunków. Motywem przewodnim jest oczywiście morderstwo i prowadzone w tej sprawie śledztwo, więc przede wszystkim skupiamy się tutaj na kryminale, ale nie obeszło się bez wątku obyczajowego stanowiącego dobre tło dla rozgrywanej akcji czy nawet motywu społecznego, nawiązującego do aktualnych, istotnych wydarzeń. To ważna umiejętność, jeśli chce się zatrzymać czytelnika przy swojej powieści na dłużej, a autorce się to udało - skusiła mnie ciekawą historią a zatrzymała mnóstwem wątków, od których nie dało się oderwać. Choć w końcowym rezultacie i tak okazało się, że wszystkie moje przypuszczenia nie miały znaczenia w finale.

Dobrą zabawę w trakcie czytania gwarantuje duet Agata kontra Sławek. To sympatyczni bohaterowie, którzy lubią zagłębiać się w prowadzone sprawy bardziej niż wymaga tego śledztwo, przez co raz za razem pojawiają się intrygujące fakty niezbędne do rozwiązania danej zagadki. I choć ich przygoda na początku lektury nie wydaje się mieć wspólnego zakończenia, bo Agata bez zgody przełożonego próbuje rozwiązać zagadkę śmierci swojej przyjaciółki a Sławek angażuje się w sprawę morderstwa dziennikarza, to w końcu ich drogi zaczynają się łączyć. Po Lenie, przyjaciółce Agaty zostaje tylko tajemnicza broszka w kształcie ważki, jak się okazuje - istotna dla śledztwa. Z kolei śmierć dziennikarza to nieustanna wędrówka od jednego podejrzanego do drugiego, bo Woźnicki nie wahał się wyciągać wszelkie możliwe brudy na światło dzienne. Co w takim razie wspólnego z jego śmiercią ma Lena? Czy śmierć tej dwójki to tylko nieoczekiwany zbieg okoliczności?

Przyznaję - "Ważka" wciągnęła mnie do swojego świata na jeden długi wieczór. Tylko tyle wystarczyło, żebym poznała całą zagadkę i skończyła lekturę, bo czyta się ją nie tylko z wielką ochotą, ale przede wszystkim błyskawicznie. To dobra lektura dla tych, którzy szukają ciekawej zbrodni i z dużą dawką różnych motywów i ślepych zaułków. Ciekawie napisana realnie oddaje prawdę o rozgrywanych wydarzeniach, więc mimowolnie ma się ochotę sięgnąć po pozostałe książki autorki. Więc jak, dacie się namówić?

Zapoznawanie się z twórczością Małgorzaty Rogali zaczęłam od ,,Dobrej matki", czyli drugiego tomu jej kryminalnego cyklu. Następnie skusiłam się na początek, czyli ,,Zapłatę". Teraz przyszedł czas na tom trzeci - ,,Ważkę".

Ta część jest bezpośrednio związana z tomem drugim. Agata Górska i jej policyjny partner Sławek Tomczyk prowadzą śledztwo w sprawie zabójstwa znanego dziennikarza, który lubił obsmarowywać w Internecie mieszkańców miasta. Nie zostawiał na nich suchej nitki. Ktoś w końcu się zdenerwował i go zabił. Tylko kto to był?

Śledztwo toczy się dwutorowo, ale nie chcę wszystkiego zdradzać. Duża rolę w powieści oprócz tytułowej ważki odkrywa także książka, napisana przez zamordowanego. Pojawiają się także słowa ze znanych piosenek, które jeszcze bardziej uświetniają tę publikację. Prosty i plastyczny język autorki tylko dopełnia całości.

Książkę co prawdę na siłę można by czytać bez znajomości poprzednich tomów, bo sprawa dziennikarza zaczyna i kończy się w tym tomie, jednak los śledczych toczy się dalej. Z tego też powodu, jeśli chcecie dokładnie rozumieć motywy bohaterów, polecam zapoznawanie się z serią od części pierwszej.

,,Ważka" to bardzo dobrze skonstruowany kryminał, choć w pewnym momencie można się domyślić co łączy tajemniczą bohaterkę z niektórymi postaciami. Na szczęście dzieje się to dość późno i tylko nieznacznie umniejsza radość z dalszej lektury.

Ginie mężczyzna, jednak niemal nikomu nie jest go żal... Był ON bowiem dziennikarzem, który żerował na cudzym nieszczęściu i roztrząsał je (nie zawsze szczerze) na łamach swojej gazety. Nietrudno się zatem domyślić, że ludzi chcących go zamordować było naprawdę sporo...

Potencjalnych morderców jest sporo i wszyscy są tak samo podejrzani. Po jakimś czasie ginie jednak kolejna osoba i sprawa, zamiast nieco się rozjaśnić, jeszcze bardziej się komplikuje... Pojawiają się kolejne wątki, ale policjanci zupełnie nie wiedzą, jak poskładać kawałki układanki w logiczną całość.

Cieszę się, że autorka zadbała o wątki obyczajowe i możemy trochę poobserwować rodzące się uczucie między Agatą i jednym z policjantów. Ich relacja jest miłym dodatkiem do prowadzonego śledztwa, które rozwija się dosyć mozolnie. Niestety, tym razem intryga zupełnie do mnie nie przemówiła, co oczywiście nie znaczy, że Wam również się nie spodoba. Dla mnie zbyt wiele jest części wspólnych między postaciami: wszyscy się ze wszystkimi w jakiś sposób łączą, co jest zupełnie nierzeczywiste. Dodatkowo bardzo szybko domyśliłam się też, kto morduje. Prawdopodobnie wynika to z tego, że zbyt wiele czytam kryminałów i trudno mnie zaskoczyć. Mam nadzieję, że Wy nie rozwiążecie zagadki tak szybko, jak ja, bo mnie zabrało to wiele radości z czytania.

Przyznam szczerze, że Dobra matka wydaje mi się bardziej dopracowana i wciągająca. Sama intryga w tamtej książce była mi znacznie bliższa i może właśnie dlatego lepiej mi się ją czytało. Mimo wszystko jeżeli Dobra matka Wam się spodobała, to Ważka na pewno również sprawi wiele przyjemności.

Książkę czyta się szybko i dość lekko, postacie są dopracowane i budzące sympatię, a język przyjemny w odbiorze. Gdyby nie to, że wnikliwy czytelnik szybko się domyśli rozwiązania intrygi, to nie mogłabym tej książce nic zarzucić... Nadal nie wszystkie wątki zostały rozwiązane, więc nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na trzecią część przygód Górskiej.