Wanda. Matki i córki. Tom 2

Dziś o książce „Wanda” drugim tomie cyklu „Matki i córki” autorstwa Izabeli M. Krasińskiej. To przepiękna, choć smutna opowieść o kolejnym pokoleniu kobiet, zmagającymi się z trudnym życiem po wojnie w PRL-u.

Bardzo mocno kibicowałam najmłodszej córce Anieli. Wierzyłam, że dzięki marzeniom i wewnętrznej sile wyrwie się z błędnego koła przemocy i męskiej dominacji panującej od pokoleń w jej rodzinie. „Wanda panicznie bała się tego, że skończy jak matka i siostra. Na wsi, z mężem łajdakiem, w lichej chałupie, otoczona wianuszkiem wrzeszczących dzieci, z gnojem na podwórku, ryczącą krową i prosiakami kwiczącymi w chlewie. Nie, nie pozwoli, by ktoś przekreślił jej plany na przyszłość.” Jednak uciekając „od czegoś” nie musimy wcale dotrzeć do upragnionego miejsca.

To powieść o wyborach, tych małych, ale również tych, które rzutują na życie przyszłych pokoleń. Czytając tę powieść miałam przeświadczenie, że Wanda jest tak blisko upragnionego szczęścia, że wystarczy wyciągnąć rękę…

W książce jest wiele smutku, bólu, niemocy i nierównej walki o siebie… Przedstawiona spirala przemocy w rodzinie obnaża również znieczulicę społeczną i brak wsparcia dla osób potrzebujących pomocy.

Na Wandę spadają ciosy (nie tylko te fizyczne), na które zupełnie nie jest przygotowana. Serce i w tym pokoleniu okazuje się złym doradcą, a brak siły by dokonać zmiany przekreśla szansę na spokojne dzieciństwo córek Wandy. „Niepowodzenia życiowe, albo czynią nas mądrymi i doświadczonymi, albo nas pogrążają. Tylko od nas zależy, jakie wnioski wyciągniemy z danej sytuacji i jak zachowamy się w przyszłości w podobnych okolicznościach. Błędy, które popełniamy, sprawdzają naszą wytrzymałość i charakter, testują nasz system wartości i zasady moralne.”

Gorąco polecam Wam całą serię, jest ważna, potrzebna i pięknie napisana.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Czwartej Stronie.

Ohh ta Wanda. Prawie mnie krew zalała. Za to autorka po raz kolejny mnie nie zawiodła. Wiecie jak to jest czasem w cyklach. Pierwsza część rewelacyjna, a potem zaczyna brakować wartkiej akcji i emocji. Jednak tu wręcz przeciwnie. Z rozdziału na rozdział było coraz lepiej, aż w którymś momencie chciałam walnąć Wandę jakąś łopatą.

Wanda to najmłodsza córka Anieli, którą poznajemy w pierwszej części. Anieli nikt nie nauczył miłości, więc ona sama także traktowała swoje dzieci oschle. Wanda dzieciństwo spędziła przy babci, która bardzo ją kochała. Jednak i na nią przyszedł czas. Brak wsparcia matki, problemy w szkole, brak miłości... To wszystko sprawiło, że jako młoda dziewczyna szybko się zakochiwała. I tu zaczynają się jej problemy. Problemy, które miała tak naprawdę na własne życzenie. Życie zweryfikowało jej marzenia, jej romantyzm. I nie to było najgorsze. Najgorszym okazał się fakt, że przez jej wybory cierpieli inni. Porażki niewiele ją uczyły. Jej marzycielska dusza wygrywała z racjonalizmem.

Jeśli jeszcze nie znacie tej serii, to liczę na to, że w końcu po nią sięgniecie. Jak sama nazwa cyklu wskazuje, są to książki, które z pewnością najbardziej polubią matki. Jako rodzicielki najlepiej zrozumiecie i najbardziej odczujecie sytuację bohaterek. Część z was pewnie uroni nawet nad nimi łzy. Już nie mogę się doczekać aż w moje ręce wpadnie kolejna część o Urszuli. Izabela Krasińska ma świetne pióro i raz po raz zaskakuje czytelnika zwrotami akcji. Serdecznie wam polecam.