Wakacje wśród duchów. Antologia grozy

Wiktoriański świat duchów

Opowieści o duchach w zaskakujący sposób zawsze są na czasie i lubimy po nie sięgać. Nie inaczej jest z kolejną antologią od wydawnictwa Zysk, która tym razem przedstawia wiktoriańskie opowiadania o duchach.

W zbiorze tym odnajdziemy same perełki, w tym dwa opowiadania Margaret Oliphant, która dołożyła swoją cegiełkę do rozwoju tego gatunku literackiego, jakim jest opowiadanie grozy.

Opowiadania ponownie są zróżnicowane, dostajemy tu historie pełne niesamowitości, niepokoju, ale także odrobiny humoru, czy mądrej lekcji, cennych wskazówek czy przestrogi. I tak czytelnik może w antologii przeczytać historie pióra Oscara Wilde'a, Charlesa Dickensa czy Williama Butlera Yeatsa. Przyznam, że nie wszystkie opowiadania skradły moje serce, ale tych, które mi się podobały jest na całe szczęście więcej.

Urzekło mnie opowiadanie Wilde'a o duchu Canterville, którego nikt się nie bał, a on był tym faktem załamany, jak i drugie opowiadanie autora, Zbrodnia lorda Arthura Savile'a, które przywołało mi w pamięci jeden odcinek serialu Miodowe lata, a mianowicie ten o wizycie głównego bohatera u wróżki, która przepowiedziała mu coś strasznego. Podobnie jest w tym opowiadaniu, z tą różnicą, że bohaterowi chiromanta przepowiada coś strasznego, a rozwiązanie fabuły tej historii jest doprawdy zaskakujące i dość przewrotne.

Opowiadania z motywem fantastycznym bardziej niźli z pozagrobowym, to na pewno Pallinghurst Barrow, o pewnym kurhanie i jego mieszkańcach, Co to było?, o tajemniczym niewidzialnym ktosiu złapanym w łóżku, który zagrażał życiu narratora tej historii, Leśne kobiety, pełne magii i czaru lasu, opowiadanie o wojnie toczonej od lat między drzewami a ludźmi z jednej rodziny.

Wzruszyło mnie opowiadanie Dwie rączki, a także Biblioteczne okno, natomiast najdłuższe z opowiadań tej antologii, mianowicie, Podnieść martwych z grobu Margaret Oliphant mimo pięknego i ważnego przesłania, strasznie mi się dłużyło i gdyby było trochę krótsze, myślę, że lepiej by je się czytało. Ciekawym opowiadaniem jest Dróżnik Dickensa, spodoba się ono tym czytelnikom, którzy lubią opowiadania Stefana Grabińskiego.

Każde z opowiadań jest na swój sposób ciekawe i co innego w nim zachwyca i przyciąga uwagę czytelnika, wszystkie zaś czyta się bardzo dobrze, mimo że powstały w epoce wiktoriańskiej, język jest przystępny, dzięki czemu przez opowiadania się płynie, duży wpływ ma na to zapewne doskonałe tłumaczenie Jerzego Łozińskiego (prawie wszystkie opowiadania tej antologii są jego tłumaczenia) i Janusza Ochaba, który tłumaczył Podnieść martwych z grobu.

Zachwyca również wydanie tego zbioru, które idealnie oddaje klimat i nastrój zebranych w nim opowiadań. Idealnie pasuje ono także do poprzednich antologii wydanych przez wydawnictwo, pięknie prezentują się razem na półce. Jest piękne, co tu dużo mówić.

Podsumowując, polecam Wam gorąco lekturę tego zbioru opowiadań, bo skrywa on w sobie perełki literatury grozy i fani gatunku będą nim zachwyceni. Ale fani krótkiej formy także tu się odnajdą i ci, którzy nie mieli jeszcze styczności z opowieściami o duchach, a chcieliby zacząć z nimi przygodę, to Wakacje wśród duchów będą dobrym początkiem. Ja bawiłam się wyśmienicie, polecam !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S -ka.

Mamy grudzień, a ja przychodzę do Was z antologią „Wakacje wśród duchów", podczas gdy na półce czeka zeszłoroczne „Z duchami przy wigilijnym stole", a z wystaw księgarń patrzy z wyrzutem najnowsza „Gwiazdka z duchami", ale czasami to nie my wybieramy lekturę, a lektura wybiera nas.

Do akurat tej antologii Tadeusz Zysk wybrał jedenaście opowiadań jednych z ważniejszych czy ciekawszych twórców literatury grozy, a każdy z nich miał swój pomysł na przedstawienie opowieści o duchach. Niektóre miały czytelnika zaniepokoić a niektóre wywołać uśmiech. Niektóre bawiły się klimatem a niektóre atakowały wprost. Taka mieszanka natomiast sprawia, że zbiór daje szansę każdemu do znalezienia czegoś dla siebie.

Ludzie u Oscara Wilda straszą ducha („Duch Canterville"), a człowiek słysząc przepowiednię, postanawia ją spełnić jak najszybciej, by nie żyć w lęku przed nią („Zbrodnia lorda Artura Saville'a"). Fitz James O`Brien („Co to było?") oraz Artur Quiller-Couch („Dwie rączki") bawią się opowieścią o nawiedzonym domu i robią to w zupełnie inny sposób. Pierwsza z nich ma budzić zaniepokojenie, druga zostawia z ciepłem.

Margaret Oliphant jest jedynym kobiecym głosem w zbiorze i dostała miejsce dla dwóch swoich tekstów. W jednym („Biblioteczne okno") kreśli historię o obsesji, szaleństwie i starej zemście, a w drugim („Podnieść martwych z grobu") opowieść o duchach, które opanowały miasto, by przypomnieć ludziom o tym, co ważne. Na koniec natomiast Charles Dickens przedstawia historię dróżnika („Dróżnik"), który próbuje zrozumieć, co chce przekazać mu zjawa.

Spotkamy tutaj również Granta Allena, George'a MacDonalda, Williama Butlera Yeatsa czy Abrahama Merritta.

Wybiórcze teksty podobały mi się lub nie podobały wcale, ale większość była... Neutralna. Ani dobra, ani zła. Do przeczytania i najpewniej zapomnienia, ale również do miłego spędzenia czasu. Spodziewałam się, że to Wilde i Dickens przypadną mi do gustu najbardziej (chociażby dlatego, że moja miłość do tego pierwszego rok w rok jedynie rośnie), ale uczciwie muszę przyznać, że najpiękniej do mojego serca przemówiła Margaret Oliphant i już nie mogę się doczekać kolejnych z nią spotkań. Kto nie lubi ścian tekstu, ten może się jej prozy wystraszyć, ale warto od czasu do czasu wyjść ze strefy komfortu.

Antologia została bardzo estetycznie wydana, a na okładce widnieje obraz Aleksandry Zwolankiewicz, który pięknie buduje klimat. W środku natomiast na początku kolejnych opowiadań znajdują się subtelne ozdobniki i tyle w pełni wystarczy, by lekturę umilić. Ale czego innego spodziewać się po wydawnictwie Zysk i Sk-a? Zawsze wydają swoje tytuły z dbałością o detale i nie byłabym sobą, gdybym przy niemalże każdej okazji o tym wspominała.

Ale! Teraz najważniejsze pytanie! Czy warto po zbiór sięgnąć? Chyba już wiecie, że jedyną odpowiedzią, jaką mogę udzielić jest „oczywiście". Powiedziałabym, że poziom opowiadań nie był równy, a jednak każde z nich jest częścią klasycznej grozy, o której pamięć cenię i którą systematycznie staram się poznawać.

przekł. Jerzy Łoziński, Janusz Ochab

Wyjątkowy zbiór klasycznych opowieści o nawiedzonych domach, mściwych duchach i upiornych ostrzeżeniach gwarantować miał dobrą rozrywkę i wgląd w realia XIX wieku. Coś jednak poszło nie tak, bo owe opowiadania wcale pomysłowo nie łączą grozy, melancholii i humoru! (może ewentualnie to ostatnie, bo w trakcie czytania nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać). Byłam naprawdę cierpliwa i długo czekałam na, chociażby jedną falę dreszczy, zaskoczenia albo lęku przed pójściem spać. Cóż, najwidoczniej literatura dziewiętnastowieczna nie jest dla wszystkich. Tak czy siak, może akurat was zainteresują utwory pisarzy takich jak Oscar Wilde, Charles Dickens Czy Wiliam Butler Yeats.

Gdy zapada zmrok, co powiesz na przerażające i pełne grozy opowieści? Rozsiądź się wygodnie, nie zważaj na dziwne odgłosy w piwnicy, skrzypienie desek podłogowych czy przerażające wycie psa. Niech cię nie strwoży migające światło, podążający za tobą cień czy rysy postaci w otchłani ciemności. Coś się poruszyło? Dotknęło zimną dłonią twojej ręki? Zachowaj spokój. Oto gromadzą się duchy minionych lat..

Wyjątkowy zbiór opowieści grozy autorstwa wybitnych przedstawicieli gatunku. Ale czy na pewno?

Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że mam w końcu tę książkę za sobą. Tu już nawet nie chodzi o to, że w moim mniemaniu była totalnym chłamem, aczkolwiek to, co dostałam ani trochę, nie spełniło moich oczekiwań. Z jednej strony nie powinnam tak osądzać dziewiętnastowiecznych autorów i po prostu skończyć pisać tę recenzję i zapomnieć o tej „pełnej grozy powieści”, ale z drugiej, przecież opis był bardzo intrygujący! (chociaż teraz myślę, iż osoba, która zabrała się za pisania tego opisu, nie otworzyła nawet tej książki). Sami więc rozumiecie, że czuję się aż nadto oszukana.

Czytając opinie innych ludzi, większość stwierdziła, iż nasza antologia opowiadań o duchach, trafiła w dziesiątkę w ich klimaty. Ja myślę inaczej. Zawsze pośród tylu pozytywnych opinii trafi się jedna negatywna. Osobiście, tematy dotyczące duchów, horrorów, a w szczególności morderców strasznie mnie interesują. Wyobrażałam sobie, iż nie będę w stanie oderwać się od tych opowiadań, że przeczytam wszystko w jeden dzień. Przez większość czasu jednak czułam się jakbym, czytała podręcznik od historii. W niektórych momentach wręcz przysypiałam! Strasznie nudziła mnie ta powieść, w dodatku cały czas byłam rozczarowana..

Kilka opowiadań mnie zainteresowało i przeczytałam je w miarę sprawnie. Ale co z tego skoro przez większość czasu czytałam z przymusu, byleby to jak najszybciej skończyć i napisać recenzję?

Po ciąg dalszy i więcej recenzji zapraszam:

[Adres usunięty]

Przeglądając w ostatnim czasie fora w poszukiwaniu książek "z dreszczykiem", natknęłam się na pozycję "Wakacje wśród duchów. Antologia grozy". Jako, że książka była tam polecana i cieszyła się dobrymi opiniami, stwierdziłam, że musi być dobra i ja też chcę ją mieć. Nie zawiodłam się! Fenomenalny zbiór opowieści które jeżą włos na głowie, a do tego dodane historię, przy których można się pośmiać. W moim osobistym rozrachunku książka jest bardzo dobra, bardzo fajnie i lekko się ją czyta. Bardzo chętnie jeszcze po nią wrócę, no i przede wszystkim będę polecać każdemu. Super książka do poczytania wieczorami :).

,,To krew lady Eleanore dl Canterville, która dokładnie w tym miejscu została zamordowana w tysiąc pięćset siedemdziesiątym piątym roku przez swojego męża, sir Simona de Cantervillea. Sir Simon przeżył ją o dziewięć lat po czym nieoczekiwanie zniknął w tajemniczych okolicznościach. Ciała nigdy nie odnaleziono, ale jego obciążony winą duch ciągle straszy w Chase".

Niesamowita klimatyczność! Każde z opowiadań jest przesycone strachem, który nam się udziela podczas czytania. Ja kocham takie klimaty, gdzie są opowieści o duchach, nawiedzonych starodawanych domach, zjawach i ucieczce od tego, od czego nie da się uciec.

Każda opowieść jest inna i może wyzwolić w was mieszane uczucia. Ogólnie priorytetem jest tutaj strach, aczkolwiek będzie się ON zmieniał. Czasami podczas czytania powstaje gęsia skórka, a my będziemy rozglądać się na boki. W innym przypadku poczujemy się dość dziwnie i naszym ciałem wstrząśnie niebywały smutek. Ale są też i takie, które nas rozśmieszą i sprawią, że do pewnych rzeczy nabierzemy dystansu. Pamiętajcie tylko, że to opowiadania z dziewiętnastego wieku, więc ich styl się nieco różni od tych, które powstają teraz. Żadna historia nie będzie prosta, a przy niektórych trzeba się trochę pogłowić.

Odczujecie tutaj historyczny klimat, gdyż postacie zwracają się do siebie z pewną wyższością. Są przedstawione bardzo pobieżnie z mocno dopracowanym przekazem. Będą tu osoby, które z upływem lat przyzwyczaiły się do dodatkowych lokatorów, ale i takie, które mają z nimi do czynienia dopiero teraz.

Najbardziej polecam ją osobom, które nie są przekonane do tego, czy duchy faktycznie mogą istnieć. Tutaj ich wątpliwości się rozwieją i być może wiele niejasnych dla nich wcześniej sytuacji się rozwieje. Oczywiście pozycja niezastąpiona dla obozowiczów. Mrok, ognisko i ta książka to idealny pakiet, aby przeżyć niezapomniane historie z duchami. Nigdy nawet nie wiadomo, czy wywołane się pojawią. Czasami jednak wystarczy o nich przeczytać, by przywołane zrobiły coś, co sprawi, że w nie uwierzymy.

Zaryzykujecie?