W pierścieniu ognia. Igrzyska śmierci. Tom 2. Wydanie filmowe

NADZIEJA UMIERA OSTATNIA

Minął niemal rok, odkąd Katniss Everdeen i Peeta Mellark wrócili do Dwunastego Dystryktu, jako zwycięzcy ostatnich Głodowych Igrzysk. Dzięki odwadze, a może aktowi desperacji, Katniss udało się utrzymać przy życiu siebie oraz chłopca, który niegdyś ofiarował jej chleb. Jednak prezydent Snow nie zamierza ignorować takiego przejawu buntu, bowiem wyciągnięte przez Katniss trujące jagody stały się iskrą, od której pomału rozpala się duch rewolucji i nadziei w pozostałych dystryktach - „Katniss Everdeen, dziewczyna, która igra z ogniem, wznieciła iskrę, a ta, nie ugaszona w porę, podpali całe Panem.” Dlatego robi coś, co jest przejawem niezwykłego okrucieństwa – w kolejne Głodowe Igrzyska, tak zwane Ćwierćwiecze Poskromienia, na arenie ma stawić się dwójka dotychczasowych zwycięzców ze wszystkich podległych Kapitolowi dystryktów. To oznacza jedno – Katniss ponownie trafia na arenę.

Wszystkie plany dziewczyny legną w gruzach. Nie czuje się zdradzona. Czy zdradzić może ktoś, kto już raz próbował ją zabić? Boi się jednak o życie swoich najbliższych, w tym Peety – wie dobrze, że jej czyny i słowa mogą doprowadzić do największej tragedii. Okazuje się jednak, że dziewczyna, która igra z ogniem nie jest w stanie powstrzymać morderczych zapędów prezydenta. Wobec tego postanawia jedno – nie da mu się stłamsić i jeśli dzięki jej sile ma wybuchnąć powstanie w całym Panem, niech tak będzie. Wie też, że musi uratować Peetę za wszelką cenę.

Plan ratunku dla Peety okazuje się tym, co daje nadzieję dziewczynie. Jej plan popiera ich mentor Haymitch, a przynajmniej Katniss chce w to wierzyć. Żeby jednak ich plan wypalił, Haymitch nakazuje znaleźć im kogoś spośród trybutów, z kim będą mogli nawiązać sojusz. Katniss nie jest o tym przekonana, ale rozumie, że pozostali trybuci posiadają coś, czego ona i Peeta nie mają – łączą ich więzy długoletnich przyjaźni. Wobec tego postanawia zawiązać sojusz z Wiress i Beetee – dwójką uczestników, których wszyscy nazywają po cichu Pokręt i Wolt. Na arenie jednak okazuje się, że Haymitch miał zupełnie inne plany, co do ich sojuszu. W ten sposób, Katniss nawiązuje sojusz z Finnickiem i Mags, dwójką osób z Czwartego Dystryktu, a następnie z nieprzystępną i pyskatą Johanną Mason, dzięki której Katniss na reszcie może spotkać się z Wiress i Beetee'm.

W momentach, kiedy Katniss traci już resztki nadziei na ocalenie Peety, okazuje się, że nadzieja wcale nie umarła i świetnie sobie radzi, podtrzymywana przy życiu przez jej sojuszników. Jak ma się okazać ta sama nadzieja nie gaśnie również w całym kraju, w którym wszyscy obywatele zaczynają mówić jednym głosem. Kiedy wszystko zaczyna tracić sens, nadzieja na to, że jeszcze kiedyś będzie normalnie, rozpala serca i umysły tych, którzy nigdy nie przestali w to wierzyć. I jeśli wierzyć pogłoskom, Trzynasty Dystrykt nadal istnieje i to on, między innymi, stanowi źródło tej niewyczerpanej nadziei dla całych rzeszy. Katniss natomiast staje się symbolem tej nowo powstałej idei. Zupełnie wbrew sobie, zostaje Kosogłosem – kimś, kto wkrótce połączy wszystkie dystrykty w walce o wolność. Ponieważ: ,,W pewnym momencie trzeba przestać uciekać, odwrócić się i stawić czoło tym, którzy pragną twojej śmierci. Najtrudniej jest znaleźć w sobie odwagę."

„W pierścieniu ognia” to drugi tom „Igrzysk Śmierci”, trylogii autorstwa Suzanne Collins. Po ponownym przeczytaniu książki jestem pełna takich samych emocji, jakie towarzyszyły mi, gdy po raz pierwszy zanurzyłam się w świecie wykreowanym przez autorkę. Teraz wiem, że choćbyśmy umarli w środku, nadzieja nigdy w nas nie umiera. To ona stanowi punkt zapalny wszystkich naszych działań. Wiara w drugiego człowieka, w siebie samego i wyznawane ideały to coś, dzięki czemu istniejemy. „Nigdy nie trać nadziei” - ten banalny frazes przestaje być takim, jeśli zrozumiemy, jak wielką rolę odgrywa ta wiara w naszym życiu.

[Adres usunięty]

Głodowe Igrzyska wbrew przewidywaniom wygrywa szesnastoletnia Katniss. Wraz z nią po raz pierwszy w dziejach Kapitolu wygrywa je także drugi trybut - Peeta Mellark, z którym Katniss stanowiła na arenie parę. Po powrocie do Dwunastego Dystryktu sprawy się komplikują - postawa Katniss podczas igrzysk bardzo nie spodobała się władzom. Komplikuje się także jej życie osobiste - Katniss niełatwo się teraz rozeznać we własnych uczuciach. Polubiła Peetę, ale przecież jest jeszcze Gale - bliski przyjaciel.Tymczasem jednak Katniss i Peeta muszą wziąć udział w odbywającym się po każdych igrzyskach Turnee Zwycięzców i odwiedzić wszystkie dystrykty. Ta podróż uświadamia im, że są ludzie skłonni zbuntować się przeciwko okrucieństwu władzy. [opis z lubimyczytać[Adres usunięty]]

Po przeczytaniu pierwszej części wystrzeliłam jak torpeda do biblioteki i porwałam z półki drugą. Mimo iż "W pierścieniu ognia" czytałam w maju bardzo dobrze pamiętam tę książkę. Fenomen "Igrzysk Śmierci" polega na tym ,że ta historia szokuje i wzrusza nas do tego stopnia, że nie da się o niej zapomnieć. Genialna w swej wymowie i bardzo mądra powieść zawsze trafia gdzieś głębiej w nasze serca. Takie właśnie są "Igrzyska Śmierci" oraz "W pierścieniu ognia". W moim odczuciu jest to książka, którą przeczytać powinien każdy.

-Katniss, kiedy trafisz na arenę [...] Wtedy pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym wrogiem.

Na szczęście najpierw przeczytałam książkę, a dopiero potem obejrzałam film dzięki czemu naprawdę zszokował mnie powrót Katniss i Peety na arenę. Nie mogłam się z tym pogodzić i nie potrafiłam ogarnąć jak okrutny jest Snow. Jak można być aż takim despotą? Czy oglądanie jak ludzie zabijają się nawzajem jest naprawdę świetną rozrywką. Podziwiałam Katniss za jej odwagę i za to, że potrafiła postawić się potężnemu Kapitolowi. Denerwował mnie tylko ten delikatny i rozlazły Peeta, ale ogólnie rzecz ujmując to jestem wstanie to przeboleć, bo był Gale.

Jeśli chodzi o resztę postaci, to intrygują mnie w dość mocny sposób. Z jednej strony ordynarna Johanna, z drugiej pewny siebie Finnick,a z boku dziwny Beete. Każde z nich powinno chcieć zabić innych, a oni postanowili sobie pomóc. Połączyła ich nienawiść do Kapitolu. Cóż, łączy nas zarówno szczęście jak i nienawiść. W końcu wróg mojego wroga jest moim przyjacielem.

Czy miłość Katniss i Peety jest prawdziwa? W moim odczuciu nie. Katniss dostała w poprzedniej części takie pranie mózgu, że już sama nie wie co to znaczy miłość i zakochanie. Najbardziej na tym wszystkim ucierpiał chyba Gale, który przecież był talk Katniss oddany i gotowy do poświęceń takich jak chłosta. Od początku uważałam, że Gale byłby dla Katniss o wiele lepszy niż Peeta, ale cóż...Ta książka ukazuje tak realny obraz niepokojąco rzeczywistej przyszłości, która powoli się ziszcza.

Podsumowując, "W pierścieniu ognia" to świetna, szokująca, wzruszająca i zmuszająca do przemyśleń książka. Uważam, że jest to lektura dla nieco dojrzalszych czytelników, bo trzeba zrozumieć jej wydźwięk i morał jaki ze sobą niesie. Już nie mogę się doczekać jak przeczytam trzecią część i muszę znaleźć w końcu na nią czas. Suzanne Collins kreuje historie, o których się nie zapomina, które zostają z nami nawet jeśli tego nie planowaliśmy. Jak dla mnie-arcydzieło literatury młodzieżowej, które wybija się ponad morze tych prostych i powtarzalnych powiastek przelatujących przez nasze umysłu.

DZIEWCZYNA, KTÓRA IGRAŁA Z OGNIEM

Jak dziś pamiętam z jaką niepewnością podchodziłem do pierwszego tomu tej trylogii. Bo z międzynarodowymi bestselerami wiadomo, jak bywa, jakie książki się nimi stają najczęściej i jaki prezentują poziom. A jednak obawy te nie spełniły się w przypadku „Igrzysk śmierci”, a tom drugi udowodnił, że to naprawdę udana seria.

Od historycznych Głodowych Igrzysk, w których po praz pierwszy wygrała dwójka trybutów minął niemal rok. Katniss i Peeta żyją w udawanym związku, ale sytuacja nie jest dobra, choć oboje mają pod dostatkiem wszystkiego. Sposób, w jaki Katniss odniosła zwycięstwo, stał się iskrą zapalną dla powstania. Część dystryktów oficjalnie występuje przeciw Kapitolowi, władza zaostrza rygor, prezydent Snow grozi nawet zabiciem Katniss i jej bliskich byle tylko zdołała przekonać ludzi do zmiany nastrojów. Ale niestety, wszystkie starania dziewczyny kończą się na niczym, a tymczasem nadchodzą jubileuszowe 75 Igrzyska, których reguły wstrząsną tak Katniss, jak i całym krajem…

Katniss Everdeen, dziewczyna, która igrała z ogniem, w drugim tomie swoich przygód staje przed sytuacją bez wyjścia. Rozdarta pomiędzy najróżniejsze obawy, wyrwana ze skądinąd bezpiecznego, choć pełnego koszmarów, życia, musi wybrać drogę, którą będzie podążała. Ale niełatwo jest być rewolucjonistą, kiedy nie dość, że bunt wszczęło się nie inaczej, jak przypadkiem, to jeszcze ma się zbyt wiele powodów by rozpalenia iskry, którą się wykrzesało, unikać jak… jak ognia. Efekt jej starań – tak samo, jak i konsekwencje – jest łatwy do przewidzenia, ale w tym wypadku ta oczywistość wcale nie przeszkadza. Suzanne Collins, tak jak w pierwszym tomie, postawiła na coś innego. Porcja zaskoczeń? Jest, a jakżeby inaczej. Nie mniej to klimat „Igrzysk śmierci” jest najważniejszym elementem trylogii. Nie wiem, co takiego jest w słowach, w które ubiera swój świat autorka, ale tkwi w nich pewien mrok, brud i niepewność. To prawda, że seria przeznaczona jest dla grupy wiekowej określanej ostatnimi czasy jako young adult, a jednak jest w niej dorosłość i zdrowe, nieinfantylizowane podejście do tematu. Śmierć to nie utrata życia w grze komputerowej, brutalność to nie posoka z pikseli lejąca się na ekran – u Collins wszystkie te elementy są realne, jak i realna jest jej dystopijna wizja świata.

I choć sam pomysł nie jest oryginalny, to na tle większość podobnych produkcji (włączając w to popularną, acz niezbyt udaną powieść japońską „Battle Royale”), „W pierścieniu ognia” prezentuje się naprawdę świetnie. Logicznie i z sensem. I podane dobrym stylem literackim. Dlatego też nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić tych, którzy jeszcze nie znają „Igrzysk…”, a gustują w podobnych klimatach, do sięgnięcia i poznania naprawdę emocjonującej serii. A wydawnictwu Media Rodzina składam podziękowania za udostępnienie mi egzemplarza do recenzji.

Po świetnej pierwszej części serii „Igrzyska Śmierci” nie mogłam doczekać się „W pierścieniu ognia”. Byłam ciekawa ile jeszcze straciłam znając do tej pory historię Katniss Everdeen jedynie z filmów.

Od wydarzeń pierwszej części minęło pół roku. Katniss i Peeta wrócili do domu. Starają się uporać z horrorem, jaki przeżyli na arenie 74. Głodowych Igrzysk. Każde na swój sposób. Nie łatwo jest jednak zapomnieć o poległych trybutach. Katniss wciąż prześladuje wspomnienie Rue, której nie zdołała ocalić. Choć Igrzyska zapewniły rodzinie Everdeen dostatnie życie, dziewczyna nie może wybaczyć Kapitolowi, że od kilkudziesięciu lat zmusza niewinne dzieci do zabijania się nawzajem. Prezydent Snow natomiast nie może zapomnieć, że Dziewczyna, Która Igra z Ogniem ośmieliła się sprzeciwić zasadom Igrzysk i tym samym oszukała śmierć.

W tej części serii poznajemy wielu nowych ciekawych bohaterów. Za sprawą jubileuszowych 75. Głodowych Igrzysk Katniss i Peeta spotykają dotychczasowych zwycięzców. Każdy z nich jest wyjątkowy. Każdy też jest przebiegły i śmiertelnie niebezpieczny. W końcu nikt nie wygrywa Głodowych Igrzysk przez przypadek. Autorka pokazała jak zwycięstwo wpływa na ludzi. Jedni stają się celebrytami i zdają się lubić swój nowy status. Inni pogrążają się w otchłani narkomanii. Żaden z bohaterów jednak nie zapomniał piekła, przez które przeszedł za sprawą Kapitolu. Część z nich gotowa jest poświęcić własne życie, by ocalić symbol nadchodzącej rewolucji.

Kolejny raz muszę stwierdzić, że choć ekranizacja jest dobra, nie dorównuje książce. Trudno jest zrozumieć film jeżeli nie przeczytało się powieści. Przekonałam się skąd wśród fanów „Igrzysk Śmierci” ten zachwyt Finnickiem. W tej części dostrzegłam również jasno i wyraźnie te cechy charakteru Peety, które sprawiły, że Katniss ostatecznie wybrała jego, a nie Gale’a. Ta scena, w której na arenie umiera morfalinistka jest bardzo smutna, ale ukazuje całą dobroć i empatię Peety.