W niedzielę rano ziele zbierała

„W niedzielę rano ziele zbierała,

W poniedziałek je płukała,

We wtorek ziele warzyła,

A w środę rano Hryca...”

Z premedytacją zostawiłam trzy kropki w wersie, bo wiersz rozpoczynający tę powieść jest swoistym skróceniem całości fabuły. Oczywiście przy pierwszym czytaniu bez znajomości lektury nie wszystko jest dla nas jasne i dopiero po zakończeniu nabiera więcej sensu. Swą drogą już sam wiersz zaskarbił sobie moje względy i jest ciekawym wprowadzeniem do powieści.

Kolekcja książek „najpiękniejsze powieści o miłości” do tej pory gościła w swoim gronie klasykę polskiej literatury, a tym tytułem wzbogaciła się o klasykę ukraińską, napisaną przez Olgę Kobylańską w 1908 roku. Co jest tym bardziej ciekawe w „Niedzielę rano ziele zbierała” to fakt, że głównym nurtem powieści jest ukazanie społeczności romskiej (w książce z racji tego, że w tamtych czasach nikt nie używał terminu „Romowie” została zachowana autentyczność w używaniu określenia „Cyganie”, osobiście jestem za zostawianiem klasyki nienaruszonej obecnymi czasami, więc już plus, a dodatkowo wydawnictwo w prosty sposób wyjaśniło tę kwestię w pierwszym przypisie książki).

Główną bohaterką powieści jest Mawra, która przez romans z młodym bojarem zostaje wykluczona ze swojej społeczności. Całe piętno romansu obciąża tylko jej osobę, tym bardziej, że zakończyło się urodzeniem dziecka. Obserwujemy jej losy, które zaprowadziły ją do zamieszkania na górze Czabanicy i zostaniu lokalną „czarownicą", która zna się na ziołach i urokach, do której mieszkańcy chodzą po pomoc, ale się do tego nie przyznają.

Mijają lata i czas na poznanie nowego pokolenia i jego historii miłosnej. Czy i tym razem będzie równie nieszczęśliwa? Jest we wszystkich bohaterach doza takiej naiwności, która mogłaby mi przeszkadzać, ale z racji tego kiedy została napisana i bycia swoistego rodzaju przypowieścią, aż tak mi nie przeszkadzała.

Czytając wyrabiałam sobie pewien pogląd jak może się potoczyć dalej historia i jak jego gorzki finał był wyczuwalny, tak myślałam, że wydarzy się z winy kogoś innego, więc miałam zaskoczenie, gdy stało się inaczej.

W skrócie można tu znaleźć: opisy przyrody, bo większość scen w książce rozgrywa się na łonie natury, dawne wierzenia i elementy folkloru cygańskiego, rodzinne koligacje, miłosne rozterki i tragedie.

Cóż to była za książka!

Niesamowita!

Przyznam Wam się szczerze, że do tej pory czegoś takiego jeszcze nie czytałam. Nie dość, że temat bardzo wciągający - tragiczna miłość. To do tego jeszcze słowiański klimat, dawne wierzenia, folklor cygański oraz magiczna moc ziół. Musicie przyznać moi drodzy, że to mieszanka wybuchowa...

Ale jak to się czyta! Tu, aż kipi od emocji..

Urodziwa mężatka Mawra wikła się w romans z młodym bojarem. Gdy ich związek wychodzi na jaw, kobieta zostaje wykluczona ze swojej społeczności i mierzy się z licznymi trudnościami. Po latach ma miejsce zupełnie nowa historia miłosna... Czy równie tragiczna? To się już okaże...

Uwielbiam klimat słowiańskich wierzeń, a tu mamy pięknie pokazaną Noc Kupały i pływające na wodzie wianki...

Cała historia jest po prostu cudowna, taka romantyczna...

W dodatku książka napisana jest pięknym językiem, mamy w niej uniwersalne prawdy. Mamy też elementy baśniowe - co jeszcze bardziej podkręca i nadaje książce niespotykany nigdzie indziej vibe.

Bardzo mi się podobała! Coś innego, a zarazem tak prostego i po prostu wpadającego w ucho. Lubię w książkach opisy przyrody a tu znajdziecie ich bardzo dużo. Myślę, że wisienką na torcie całej tej powieści jest to jak pięknie została wydana okładka to istne arcydzieło. Aż prosi aby wziąć ją do ręki.

Gdybym miała określić tę książkę jednym słowem, powiedziałabym, że jest - MAGICZNA!

Bardzo ogromnie Wam ją polecam! Idealna lektura na długie, jesienne wieczory.

Młoda Cyganka, Mawra, ślepo zakochuje się w mężczyźnie, z którym nie może się związać. Mawra jest bowiem mężatką. Dziewczyna za zdradę i nieposłuszeństwo zostaje wyrzucona z taboru i skazana na samotny los. Jak sobie poradzi? Młodość, namiętność, barwny folklor oraz cygańskie wróżby i bezwzględne zasady romskiej społeczności... Tak wybuchową mieszankę znajdziecie w jednej z najnowszych publikacji Wydawnictwa Bukowy Las. Ale... No właśnie - czy na pewno najnowszej?

"W niedzielę rano ziele zbierała" to opowieść, która ujrzała światło dzienne po raz pierwszy w 1909 roku. Nie jest to więc świeżynka, choć dla współczesnego czytelnika zapewne nieznana pozycja. W mojej ocenie warto po nią sięgnąć. Jestem oczarowana nie tylko prostą, lecz jakże urzekającą historią nieszczęśliwej miłości (a nawet kilku!), lecz przede wszystkim jej formą. Sposób narracji przywołuje skojarzenie z baśnią. Przeplatają się tu różne prądy literackie, przede wszystkim realizm oraz tendencje romantyczne, dzięki którym całość wypada wręcz magicznie! Aura tajemnicy, czasem nawet grozy, towarzyszy czytelnikowi, urozmaicając lekturę.

W warstwie fabularnej odnaleźć można przede wszystkim silne natężenie uczuć. Pasja, namiętność, zdrada to tylko kilka z motorów napędowych akcji. Trzeba tutaj również zwrócić uwagę na to, że autorka powieści, Olga Kobylańska, zainspirowała się legendarną ukraińską postacią, Marusią Czuraj. Ten kontekst pozwala nam na głębsze wniknięcie w strukturę powieści oraz we wschodnią kulturę, tak plastyczną i intrygującą. Powieść Kobylańskiej nie jest jednak fabularyzowaną biografią Marusi, lecz swobodnym autorskim nawiązaniem do losów tej postaci. Dzięki temu czytelnik ma okazję zadać sobie pytanie, dlaczego autorka przekształciła starą opowieść akurat w taki sposób i co dzięki temu osiągnęła. Otwiera się przed nami ciekawe pole do własnej interpretacji.

Na końcu trzeba zaznaczyć, z jak pięknym wydaniem mamy do czynienia - wcale nie przesadzam! Twarda oprawa, której złote elementy połyskują subtelnie przy każdym ruchu okładką wabią czytelnika i zachęcają do lektury. Taka książka będzie wspaniałym prezentem dla miłośnika słowiańskiego folkloru, który wyłania się nie tylko z okładki, lecz także z serca tej opowieści. Zapraszam Was do świata wiedźm, wróżb, ziół i wianków...