W labiryncie

Książkę, którą wam dziś przedstawię zekranizowano, nie będę jednak Wam opowiadać o filmie, z Dustinem Hoffmanem, którego nie widziałam, a o powieści. „W labiryncie” autora Donato Carrisi jest bez zwątpienia wstrząsającym thrillerem psychologicznym, jakim udało mi się w ostatnim czasie przeczytać. Nie sięgam może zbyt często po takie książki, ale opis bardzo mnie zainteresował, chciałam poznać i rozwikłać tajemnicy porwania dziewczynki, która uciekła już jako młoda kobieta. Czy uda jej się zaklimatyzować na powrót w świecie? Czy lęki pozwolą jej ponownie żyć pełną piersią? Co się z nią stało? W jaki sposób uciekła? A może prześladowca zwyczajnie pozwolił jej na to? Miałam wiele pytań, które narastały, więc, kiedy otrzymałam powieść starałam się jak najszybciej nadrobić moje zaległości, przynajmniej kilka, aby jak najszybciej się za nią zabrać.

Główną bohaterką książki „W labiryncie” jest Samantha, kiedy miała zaledwie trzynaście lat została porwana i przetrzymywana wbrew swojej woli. Została pozbawiona wolności na piętnaście długich lat w czymś, co kojarzyło się z labiryntem. Była więziona przez bezwzględnego, psychopatycznego oprawcę, którego jednak nie pochwycono. W dalszym ciągu przebywał na wolności, co nie wróżyło dobrze na stan ofiary. Samantha obudziła się w szpitalu, jednak nie pamiętała niczego, z jednej strony uniknęła traumy, z drugiej budowała nową, pełną lęku, niewiedzy rzeczywistość. Kobiecie trzeba było pomóc, a jej oprawcę ukarać. Jak się do tego zabrać? Jak udało jej się uciec i co ją spotkało w tym labiryncie? Odpowiedzi kryje jej umysł, który broni się przed bólem, jest innym rodzajem labiryntu, który musi zgłębić policyjny profiler doktor Green. Nie jest jedynym, który chce pomóc kobiecie, prywatny detektyw Bruno Genko przed wieloma laty obiecał zrozpaczonym rodzicom Samanthy, że ją odszuka, uwolni, a oni ją odzyskają. Nie udało mu się dotrzymać obietnicy. Teraz ma okazję ku temu, aby im to zrehabilitować. Uważa, że jest to winny zarówno Samathcie, jak i jej rodzicom. Genko jest bardzo chory i zależy mu na szybkim rozwiązaniu sprawy. Nie wie ile mu go pozostało. Co takiego przeżyła ta biedna dziewczyna? Czy sprawca zostanie ukarany, a ona odzyska wreszcie spokój?

„W labiryncie” jest powieścią niesamowitą, bardzo złożoną, a sam autor dobrze przemyślał jej fabułę, dawkował emocje skrupulatnie. Kiedy myślałam, że coś już wiem, że może to być to okazało się, że zamysł autora był zupełnie inny. Akcja powieści jest dynamiczna, a przy tym emocjonalna. Młoda skrzywdzona dziewczyna będąca jednocześnie kluczem do uzyskania odpowiedzi, do których nie jest łatwo się zbliżyć, a co dopiero dostać. Bohaterowie są sympatyczni, mają swoje brzemiona, które niosą na barkach. Detektyw Genko nie czuje się najlepiej, a panujące w powieści upały w niczym mu nie pomagają, chce za wszelką cenę rozwiązać sprawę. Jest inteligentny i zdeterminowany, jednak czy to wystarczy?

„W labiryncie” trzyma nas do ostatniej strony w niepewności, napięcie bywa tak mocne, że można je kroić nożem i spoglądać jak opada na talerz. Sam autor zna naturę człowieka, potrafi się skupić na szczegółach, które okazują się podczas lektury nieistotne, bawi się czytelnikiem podsuwając mu tropy by na samym końcu pozostawić go w szoku. Jednym słowem rewelacja.

Niesamowicie mnie ta historia wciągnęła. Jest naprawdę w pełni przemyślana i dobrze napisana. Autor stopniowo wyjaśnia poszczególne tajemnice, dawkuje informacje, potrafi wodzić czytelnika za nos, toczy z nim grę. Jeżeli szukacie dobrego i oryginalnego thrillera to ta powieść może okazać się być strzałem w dziesiątkę. Jest znakomicie skonstruowana i napisana, wciągająca i naprawdę dobrze się to czyta! I jestem ogromnie ciekawa tego, jak udało się ją zekranizować, dlatego jak tylko nadarzy się ku temu okazja, z chęcią to sprawdzę.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Trzynastoletnia Samantha zostaje porwana w drodze do szkoły. Rodzina, policja, prywatni detektywi są bezradni. Dziewczynka jakby zapadła się pod ziemię. Piętnaście lat później dziewczyna odnajduje się. Jednak nikt nie ma pojęcia jak udało jej się uciec. Sama niczego nie pamięta, a nowa rzeczywistość ją przeraża. Z pomocą przychodzi doktor Green, policyjny profiler, który chce pomóc jej odzyskać wspomnienia z tajemniczego labiryntu. Miejsca gdzie była więziona i zmuszana do rozwiązywania zagadek, za które była albo karana albo nagradzana. Przed laty sprawę zaginięcia Samanthy próbował wyjaśnić detektyw Bruno Genko. Mężczyzna obiecał rodzicom, że znajdzie ich córkę, niestety nie udało mu się dotrzymać słowa. Teraz piętnaście lat później ma szansę się zrehabilitować i postanawia wykorzystać ją na złapanie złoczyńcy. Doktor Green poluje na sprawcę w umyśle ofiary, natomiast detektyw Genko działa w terenie. Czy uda im się znaleźć odpowiedzi na dręczące ich pytania, a co najważniejsze czy schwytają potwora?

"W labiryncie" to rewelacyjny, nietuzinkowy thriller psychologiczny, który już po kilku pierwszych stronach porwał mnie swoją fabułą i do samego końca utrzymywał wysoki poziom. Historia, która szokuje, wprawia w osłupienia, zapewnia mnóstwo przeróżnych emocji. Od strachu, po ból, kończąc na niedowierzaniu. Lektura pełna zagadek, tajemnic, niewiadomych. Kiedy wydaje nam się, że już sytuacja zaczyna robić się klarowna, autor tak nami manewruje, że to co wydawało się oczywiste nagle przestaje takie być. Świetny pomysł na historię. Kreacja postaci również zasługuje na uznanie. Niebanalni, nieszablonowi, zapadający w pamięć bohaterowie, którzy zrobią wszystko aby rozwiązać zagadkę i złapać potwora. Autor tak buduje napięcie, że z zapartym tchem śledzimy losy bohaterów. Historia, która sprawiała, że momentami miałam ciarki na rękach. Pochłaniająca, ciekawa, genialna książka, którą koniecznie musicie przeczytać. Bardzo polecam!

Samantha budzi się w szpitalu nie mając pojęcia co się stało, gdzie jest i jak się tu znalazła. W pokoju znajduje się również mężczyzna, doktor Green, który przedstawia się jako policyjny profiler i chce pomóc kobiecie odzyskać pamięć. Jednocześnie prywatny detektyw, Bruno Genko, pragnie odkryć sekret kryjący się za nagłym odnalezieniem się Samanthy i wytropić jej porywacza. W tej chwili rozpoczyna się podróż przez labirynt złudzeń, mylnych wskazówek i prawidłowych tropów - komu uda odkryć się całą prawdę?

"W labiryncie" to książka, która zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Oryginalna, nieco surrealistyczna i zdecydowanie warta uwagi. Autor przedstawia nam fabułę naprzemiennie z perspektywy Samanthy i doktora Greena oraz Genko. Dzięki temu poszczególne elementy układanki zaczynają do siebie pasować a rozwiązanie zagadki okazuje się bardziej złożone niż początkowo przypuszczałam. Książka wydaje się odrobinę absurdalna czy nawet nierzeczywista ale wciąga i nie daje się odłożyć na bok. Autor dokonale bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę i nie daje naszemu umysłowi nawet chwili wytchnienia. Klimatyczna, mroczna i skrywająca zaskakującą tajemnicę lektura w bardzo nietypowym stylu, która zaintrygowała i pozostawiła mnie z wieloma pytaniami. Serdecznie polecam!

26 lutego swoją premierę miała najnowsza powieść Donatego Carrisi " W labiryncie". Autor książki jest również reżyserem filmu, który trafił do kin dwa dni po premierze książki . W jego obsadzie znaleźli się znakomici aktorzy [Adres usunięty]. Dustin Hoffan, który wcielił się w rolę doktora Greena, oraz Toni Servillo, który świetnie oddał charakter prywatnego detektywa u progu śmierci Bruna Genko.

🐰

"Życie trwa dopóty, dopóki w płucach jest powietrze."

🐰

Pewnego ranka 23 lutego doszło do uprowadzenia 13 letniej Samanthy Andretti. Nastolatka została porwana i uwięziona przez człowieka o króliczej masce. Jej oprawca przetrzymywał ją w labiryncie i zmuszał do rozwiązywania zagadek stosując przerażający system kar i nagród. Jej rodzina straciła nadzieję na odnalezienie córki, a wynajęty prywatny detektyw nie wpadł na żaden trop. Dziewczynka zapadła się pod ziemię. Gdy po 15 latach zostaje odnaleziona niczego nie pamięta. Z pomocą doktora Greena próbuje odzyskać wspomnienia, a detektyw Bruno Genko po raz kolejny podejmuje się rozwiązania ostatniej zagadki.

Czy zdoła odnaleźć porywacza zanim umrze?

Czy Samantha przypomni sobie swojego oprawcę?

Jestem pod ogromnym wrażeniem najnowszej powieści autora. Książka jest fenomenalna. Trudno się od niej oderwać. Czytając lekturę miałam wrażenie, że razem z Samanthą przemierzam ciemne zakątki labiryntu. Atmosfera mroku i duszności towarzyszyła mi do końca powieści. Bardzo podobały mi się momenty, w których Samantha wracała do wspomnień. Genialna porostu musicie ją przeczytać. Zapewniam Was nie będziecie zawiedzeni.

Porwana w młodości, zniknęła na 15 lat. Gdzie była w tym czasie? Co się z nią działo? Kto jej t zrobił?

“W labiryncie” to powieść, w której szalenie łatwo się zaczytać i zagubić. Niebanalna, charakterna, pełna tajemnic i nastawiona na zaskakiwanie czytelnika. Dokładnie takich elementów poszukuję i potrzebuję w tego typu książkach. W tym przypadku wiele oczekiwałam i wiele otrzymałam.

Z Carrisim spotkałam się po raz pierwszy. To nazwisko nie było mi obce, ale jego twórczość gdzieś zawsze umykała. Myślę, że dobrze się jednak stało, że to zapoznanie nastąpiło właśnie w tym momencie. Choć o jego powieściach mówi się wiele dobrego, jestem w stanie założyć w ciemno, że ta jest jedną z lepszych, a może i najlepszą. Od początku w książce wiele się dzieje i aż do końca akcja nie zwalania tempa. Autor nie pozwala sobie na to, by czytelnik się znudził czy zawahał przed lekturą kolejnego rozdziału.

Każdy szczegół w powieści ma istotne znaczenie. Carrisi nic nie zostawia przypadkowi. Całość jest kompletna, a temat wyczerpany. Ciężko do czegokolwiek się przyczepić czy znaleźć jakieś słabsze punkty. Szybka akcja? Odhaczona. Atmosfera pełna napięcia i mroczny klimat? Są. Interesujące śledztwo, pełne zwrotów akcji? Jak najbardziej. Wyraziste sylwetki bohaterów? Takie też możecie tutaj znaleźć. I o wiele, wiele więcej. Zastanówcie się, jaki powinien być Waszym zdaniem dobry thriller i jakie wymagania powinien spełniać. A potem sięgnijcie po tę powieść, by przekonać się, jak przyjemnie będzie skreślać kolejne punkty z listy.

Carrisi zdecydował się na realizację bardzo ciekawego, ale też moim zdaniem trudnego tematu. Uprowadzenie i wieloletnie uwięzienie młodej kobiety dają wiele możliwości, ale łatwo mogą także zawieść. Bardzo podoba mi się, w jaki sposób autor poprowadził fabułę i rozwinął poszczególne wątki, sprytnie łącząc bieżące wydarzenia z retrospekcjami. Co działo się z Samanthą przez te wszystkie lata? Czym jeszcze życie może ją zaskoczyć?

Najbardziej jednak na uznanie zasłużyła kreacja porywacza. Uwielbiam takie wyraziste, niepokojące i mroczne osobowości. Szczególnie, kiedy ich motywacje są napędzane przez wydarzenia z przeszłości. Autor dał mi niezwykłą możliwość nie tylko takiego bohatera poznać bliżej, ale także zrozumieć, co nim kierowało. Mogłam śledzić jego zaskakujący umysł i obserwować zmiany zachodzące w jego zachowaniu. To była dla mnie prawdziwa przyjemność. Moje zamiłowanie dla takich dziwnych postaci nigdy nie maleje.

„W labiryncie” to wyjątkowa powieść. Bardzo mocna, szalenie interesująca, wyjątkowo zaskakująca. Polecam czytelnikom, którzy lubią trudne i brzydkie historie. Nie dziwi mnie wcale, że taki materiał stał się podstawą dla ekranizacji.

Szokujące zakończenie, porywająca fabuła, ogromna ilość zagadek i tajemniczych zdarzeń - to wszystko znajdziecie w książce autora Donato Carrisi „W labiryncie”.

Poznajcie Samanthe, porwaną i zamkniętą na piętnaście lat dziewczynkę. Zaginęła jako trzynastolatka, wraca będąc już dorosłą kobietą. Uciekła. Ale skąd? W jakich okolicznościach?

Policyjny profiler, przedstawiający się jako doktor Green, próbuje się tego dowiedzieć. Podczas pobytu dziewczyny w szpitalu, wspólnymi siłami starają się złapać porywacza. Wszystko tak naprawdę zależy od Samanthy, jej zaangażowania i wspomnień.

Dzięki przesłuchaniom my, czytelnicy, poznajemy sytuacje, w których znajdowała się nasza bohaterka, w czasie jej zaginięcia. I tu duży plus dla autora, za momenty w których dosłownie miałam gęsią skórkę i jednocześnie szalało we mnie niewyobrażalnie ogromne współczucie dla ofiary. Bardzo dobrze oddane opisy odczuć i otoczenia. W jednym zdaniu - Donato Carrisi świetnie gra na naszych emocjach.

Równolegle swoje śledztwo prowadzi prywatny detektyw Bruno Genko, który przed laty obiecał rodzicom Samanthy odnalezienie córki. Niestety, tak jak w przypadku policji poszukiwania skończyły się fiaskiem, a sprawa, która po latach znów nabrała znaczenia nie daje spokoju ciężko choremu mężczyźnie. Czy tym razem Bruno dokończy to co zaczął piętnaście lat temu? Przede wszystkim ważnym pytaniem jest czy zdąży? Zimny oddech nadchodzącej nieubłaganie śmierci ciąży mu tuż za plecami.

Czas pędzi jak szalony, a przestępca wciąż jest na wolności.

Dwóch różnych mężczyzn, obaj próbują rozwikłać tajemnicę porwania, na dwóch różnych terytoriach.

W przypadku rozdziałów z udziałem detektywa, dostajemy dużą dawkę psychologicznych zagadek i rozmyślań. Obserwujemy postępy w śledztwie i małymi, powolnymi kroczkami zbliżamy się do złapania przestępcy. Jednak czy aby na pewno?

Jestem zachwycona tą historią. Czytało mi się ją niesamowicie szybko i lekko. Akcja, która zaczyna się już od pierwszych stron i nie zwalnia tępa ani przez chwilę. Autor nie przestaje zaskakiwać. Całkowicie niespodziewane zakończenie. Czytając ostatnie strony przeżywałam ogromny szok i niedowierzanie.

Nie tego się spodziewałam, nie do tego doszłam drogą własnej dedukcji. I właśnie dlatego ta książka jest taka dobra! To się nazywa dobrze napisany thriller. Jestem pod ogromnym wrażeniem. Jeżeli należycie do osób, które ciężko zaskoczyć w powieściach kryminalnych to gwarantuje wam, że tego się nie spodziewacie! Jest to moje pierwsze spotkanie z Donato Carrisi, ale wiem, że na pewno nie ostatnie.

Nie mogę się doczekać, aż obejrzę ekranizację tej historii. Mam nadzieję, że będzie na równie wysokim poziomie.

Powieść „W labiryncie” czyta się zaskakująco szybko. Może to przez dynamiczną akcję, może przez bardzo sugestywne i plastyczne opisy, mam wrażenie jakbyśmy oglądali film. Całkiem dobry film, trzeba dodać.

Akcja toczy się dwutorowo. Śledzimy próby zdemaskowania i złapania człowieka, który stoi za porwaniem i więzieniem nastolatki, towarzysząc prywatnemu detektywowi w sprawie, której nie udało mu się rozwiązać 15 lat wcześniej. Czuje ON wewnętrzny dług wobec rodziców dziewczynki i chce doprowadzić swoje ziemskie sprawy do końca. Jest to charyzmatyczna i sympatyczna postać człowieka, pogodzonego ze swoim losem, której nie sposób nie lubić. Im bliżej jest odkrycia tożsamości sprawcy, tym większe niebezpieczeństwo mu grozi.

Drugim sposobem na pojmanie sprawcy, jest powrót do wspomnień ukrytych w umyśle ocalonej kobiety. Zaskakujące jak wiele trudnych przeżyć, jesteśmy w stanie wyrzucić lub przeinaczyć, by poradzić sobie z przeżytą traumą. Powrót do korytarzy labiryntu dla Samanathy, jest ponownym przeżywaniem swojego dramatu. Jednak czy uda się znaleźć bestię, musicie przekonać się sami.

Ja mogę tylko dodać, że mamy tutaj naprawdę zaskakujące zakończenie. Macie czasem tak, że oglądając film po raz pierwszy, zakończenie całkowicie wytrąca was z równowagi, na tyle mocno, że musicie obejrzeć go jeszcze raz, by zrozumieć co tutaj się w ogóle stało? Ja tak miałam z „Czarnym łabędziem” i z „Incepcją”. W przypadku „W labiryncie” jest podobnie!

Mam lekki niedosyt po przeczytaniu tej książki, ponieważ w moim odczuciu skończyła się ona za szybko. Zanim na dobre się w nią zagłębiłam, już przewracałam ostatnią stronę. Ale przez to nie można narzekać na nudę. Jeśli lubicie powieści sensacyjne z dość nieoczywistym zakończeniem polecam wam sięgnąć po ten tytuł!

Nie idź za białym królikiem!

Wyobrażasz sobie, jak straszne to musi być uczucie obudzić się po piętnastu latach? Jak okropna musi być świadomość, że ten czas przeciekł przez palce, a ty nawet nie byłeś tego świadomy? Trauma na widok swojej postarzałej twarzy w lustrze jest zapewne ogromna, podobnie jak strach przed otaczającym nas światem, w którym prawdopodobnie wszystko się zmieniło. Rodzice mogli już odejść, przyjaciele stali się już innymi ludźmi, założyli rodziny. Wszystko poszło do przodu, tylko ty utknąłeś w pułapce niby-snu.

To właśnie spotkało Samanthę Andretti, która co prawda nie zapadła w śpiączkę, ale … zapadła się pod ziemię. I to w sensie dosłownym, a schwytana w labirynt niekończących się jednorodnych korytarzy spędziła piętnaście lat na rozwiązywaniu różnych łamigłówek i grach, w których stawką było własne życie. Porwana w trakcie drogi z domu do szkoły jako trzynastolatka, zjawia się również na drodze, tylko jako dojrzała kobieta. Jest naga, ma złamaną nogę i do końca nie wie, co tak naprawdę się wydarzyło. Zamknięta w szpitalu Świętej Katarzyny, dzięki doktorowi Green wraca wspomnieniami do lat spędzonych w zamknięciu zdziwiona, że tyle ich minęło.

Dla niej pobyt w mrocznych korytarzach był niczym tchnienie, a skoncentrowana na tym, by przetrwać kolejny dzień, przestała liczyć upływający czas. Dni zlały się w tygodnie, te w miesiące i lata. W tym czasie jej zdruzgotana matka zmarła, policja straciła nadzieję, że dziewczyna kiedykolwiek zostanie odnaleziona wobec braku jakichkolwiek tropów, zaś jej sprawa trafiła na półkę z resztą akt zaginionych osób. Nawet prywatny detektyw, Bruno Genko, który podjął się jej odnalezienia nie wierzył, że dziewczyna kiedykolwiek wróci do domu. Dlatego teraz, w obliczu nieuleczalnej choroby i zbliżającej się śmierci, traktuje sprawę Samanthy Andretti niczym osobistą misję. Skoro piętnaście lat temu nie zrobił niemal nic, by ją odnaleźć, teraz postawił sobie za cel odszukać jej porywacza.

Działając na pograniczu prawa, nieustannie wchodząc w drogę prowadzącym sprawę śledczym, Brunko Genko podąża za … królikiem z oczami w kształcie serduszek. I niezależnie od tego, jak bardzo absurdalne się to wydaje, to sprawa robi się poważna, bowiem wszystko na to wskazuje, że postać królika towarzyszy również innym zaginięciom. Na przykład sprawie pewnego chłopca, który zniknął wiele lat temu na trzy dni, a po powrocie już nigdy nie był taki sam, jak przedtem…

Co wspólnego z porwaniem mają obsceniczne komiksy z limitowanej serii o króliku, z lustrzaną narracją? Kim są dzieci mroku? Czy porywacz to sadysta lubiący znęcać się nad słabszymi czy raczej rzekomy pocieszyciel czerpiący satysfakcję z systemu nagród i kar? Co naprawdę spotkało Samanthę i inne dzieci i co najważniejsze – czy Genko uda się odnaleźć sprawcę, zanim upomni się o niego śmieć? Przekonamy się dzięki mrożącej krew w żyłach powieści pt. „W labiryncie”, autorstwa Donato Carrisi. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros powieść to nie tylko niezwykle wciągająca lektura, ale doskonały thriller psychologiczny, odkrywający przed nami najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy. Świadomość piętnastu straconych lat Sam jest niczym wobec odkryć, które dokonujemy i wobec bestialskiej zabawy, której dziewczyna była źródłem. Przy okazji autor daje się poznać jako doskonały znawca mechanizmów funkcjonowania człowieka i ludzkiej psychiki, zaś pokazując nam, do czego zdolna jest jednostka w obliczu zagrożenia, to nasze człowieczeństwo stawia pod znakiem zapytania.

Po książkę sięgnąć mogą zatem nie tylko miłośnicy wciągających historii i kryminalnych zagadek, ale również ci czytelnicy, którzy pragną przesunąć granicę tego, co akceptowalne. Frapująca fabuła, brawurowo prowadzona akcja, doskonale wykreowani bohaterowie i nieokreślone wrażenie, że wśród nas są bestie – to wszystko sprawia, że od książki nie można się oderwać. Nie dziwi również fakt, iż powieść została zekranizowana, bowiem już czytając myślimy obrazami, wyobrażamy sobie poszczególne sceny. Tym większe wrażenie robi na nas treść, bowiem plastyczny język autora sprawia, że czujemy się w trakcie lektury zarówno ofiarą, jak i myśliwym…

Justyna Gul

Qultura słowa

Samantha Andretti – trzynastoletnia uczennica wybrała się na spotkanie z kolegą, jednak do schadzki nigdy nie doszło. Sam została porwana przez mężczyznę, który następnie więził ją i poddawał torturom aż przez 15 lat. Kiedy dorosła już Samantha nagle zostaje odnaleziona w okolicy bagien służby robią wszystko, by odnaleźć jej oprawcę. Do akcji wkracza także Bruno Genko – prywatny detektyw, którego wiele lat temu wynajęto po to, by odnalazł dziewczynkę. Genko ściga porywacza, za to jego ściga śmierć. Sprawa Samanthy ma dla detektywa bardzo osobisty wydźwięk, dlatego ostatnie dni swojego życia mężczyzna przeznacza na odkupienie swoich win i odnalezienie dewianta. Czy uda się pojmać psychopatycznego sprawcę?

Muszę przyznać, że fabuła była momentami przewidywalna, ale to nie odbierało przyjemności z lektury. Autor świetnie gra na emocjach czytelnika za sprawą dylematów moralnych, jakie mają przed sobą bohaterowie książki. Spodziewałam się, że będzie to pozycja nastawiona na szokowanie i nieustanne trzymanie w napięciu, jednak silnie zaznaczona warstwa obyczajowa pozwala odsapnąć od nadmiaru akcji i umożliwia oddanie się chwilowej refleksji. „W labiryncie” poruszane zostają tematy transseksualizmu, prostytucji, błędów przeszłości. Nie brakuje tutaj także psychologicznej analizy sprawcy i ofiary; autorowi nie obca jest kryminologia i udowadnia to wielokrotnie na kartach swojej książki.

Jedną gwiazdkę odejmuję za zakończenie, które zamiast rozwiać u czytelnika wszelkie wątpliwości tylko potęguje ilość niedopowiedzeń i pozostawia czytelnika z jeszcze dłuższą listą pytań niż przy rozpoczęciu lektury. We mnie finał wywołał zmieszanie i uczucie niedosytu, jednak nie na tyle duże bym żałowała przeczytania tej książki.

Pozycja ta w moim odczuciu jest gwarantem dobrej rozrywki i odrobiny dreszczyku. Fabuła książki wciąga na tyle, że można na dobre zagłębić się „w labiryncie”, a nawet pozostać w nim na chwilę po lekturze.

„W Labiryncie” to jeden z lepszych thrillerów psychologicznych. Zawiły i mroczny jak ludzki umysł. Sposób prowadzenia czytelnika przez fabułę jest genialny, bo nie da się przed czasem poskładać tej historii w całość. Dostajemy elementy, ale do pełnego obrazu daleko. Nawet jeżeli pewne tropy czy sytuacje zaczynają się zazębiać, za chwilę znowu większość zostaje rozsypana, bo dochodzi coś nowego. Historię Sam poznajemy jakby dwutorowo, w Labiryncie ukrytym w jej wspomnieniach oraz w trakcie śledztwa podjętego przez Genko na nowo.

Donato Carrisi „W Labiryncie” pokazuje, że psychopatów nie brakuje, a tego, kim i do czego są zdolni, ciężko przewidzieć. Autor bardzo dobrze wykreował Pana Królika, zbudował jego przeszłość, przez co wydaje się ON bardzo autentyczny i naprawdę straszny. Już sam pomysł, by dać szczupłej osobie, nieproporcjonalnie dużą głowę — z natury sympatycznego — zwierzęcia jest przerażające, ale zarazem hipnotyzujące. Dziwna mieszanka emocji boisz się, ale nie możesz ruszyć z miejsca, Twoje serce bije jak szalone, a i tak czekasz, co będzie dalej.

Czy każdy ma w sobie ten mroczny pierwiastek, który po prostu potrzebuje iskry lub dobrego nauczyciela, by się obudzić? Sami znajdźcie odpowiedź w Labiryncie. Ja, mimo iż ją poznałam, to na pewno będę chciała ten dreszcz poczuć jeszcze raz.

15 lat temu zaginęła Samantha. Dziewczyna miała wtedy 13 lat. W końcu odnajduje się. Budzi się w szpitalu. Nie wie, jak się w nim znalazła i niewiele pamiętała z przeszłości. Towarzyszy jej profiler policyjny, doktor Green. Chce, by Samantha wraz z nim raz jeszcze udała się do labiryntu, w którym była, by odnaleźć tego, kto zrobił jej krzywdę. W sprawę ponownie angażuje się Bruno Genko, który 15 lat temu obiecał rodzicom zaginionej dziewczynki, że sprowadzi ją do domu. Czy uda mu się znaleźć porywacza?

Wiecie, po czym poznaję dobrą książkę? Po tym, że nie umiem o niej zapomnieć, gdy przeczytam zakończenie i odłożę ją na półkę. W tym przypadku tak właśnie jest. Nie umiem przestać myśleć o tej historii i króliku z oczami w kształcie serc. Będzie mi się to po nocach śniło.

To była mocna rzecz. Powieść trzyma w napięciu, zakończenie miażdży wszystko. Nawet nie zliczę, ile razy w trakcie czytania podnosiło mi się ciśnienie. Ta historia mnie wciągnęła, ale też przeraziła. W głowie nie mieści mi się to, jak można odebrać człowiekowi wolność i tyle lat życia. Najgorsze, że krzywdę zrobiono dziecku, które nie miało się jak bronić. To bolało mnie najbardziej.

W powieści pojawiają się bohaterowie z krwi i kości. Choć spędziłam z nimi tylko chwilę, nie byli mi obojętni. Autor nie dla wszystkich był łaskawy i momentami było dość krwawo. To historia zdecydowanie dla osób o mocnych nerwach. I pełnoletnich.

Nie potrafiłam się oderwać od lektury. Chciałam dowiedzieć się, co stało się z Samanthą. Z niepokojem obserwowałam to, co się z nią działo. Nagle znalazła się w świecie, którego nie zna. Nie pamięta, co się z nią działo. Czułam, jak łamie mi się serce, gdy o niej czytałam. Nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego, co może czuć człowiek w takiej sytuacji. Stracił nie tylko wolność, ale odebrano mu życie, które jeszcze na dobrą sprawę się nie rozpoczęło. Jak po tylu latach odnaleźć się poza labiryntem?

To był jeden z lepszych thrillerów psychologicznych, z jakimi miałam do czynienia. Od samego początku przepadłam w trakcie czytania. Uwielbiam takie klaustrofobiczne historie, w których nie do końca wiem, co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni. Autor umiejętnie buduje napięcie i intryguje czytelnika opowiadaną przez siebie historią. Jestem bardzo ciekawa ekranizacji. Nie ma opcji, żebym jej nie obejrzała.

,,Dziewczyna we mgle" Donato Carrisi bardzo mi się podobała, dlatego postanowiłam też zapoznać się z ,,W labiryncie".

Sam została uwieziona w labiryncie 15 lat temu. Teraz cudem udało jej się uciec. Przebywała w szpitalu, gdzie podczas sesji z lekarzem starała się przypomnieć wszystko, co mogłoby doprowadzić policję do porywacza. Czy udało się tego dokonać?

Niestety, ale jestem zawiedziona. Czytałam jeszcze jedną książkę autora, która dla mnie też była średnia. Ta także jest dość przeciętna. Rozwiązania kluczowej kwestii domyśliłam się już sporo wcześniej, niż ujawnił ją autor.

,,W labiryncie" to powieść, w której całkiem sporo się dzieje. Autor stara się mylić tropy i wprowadzać czytelnika w błąd, ale nie zawsze się to udaje.