W krainie cedrów

Problem imigrantów w dzisiejszym świecie wydaje się być problemem świeżym, nagłym i palącym. Jednakże ludzie zapominają, że problem migracji nie jest problemem, który pojawił się nagle, kiedy w Syrii wybuchła wojna domowa. Pierre Jarawan we wspaniały sposób opisuje życie Libańczyków w Niemczech.

Samir ma osiem lat, kiedy jego ojciec przepada bez śladu. Mieszka w Niemczech w enklawie Libańczyków. Próby nawiązania kontaktu ze światem zewnętrznym kończą się niepowodzeniem, bo jest biedny i ma inny kolor skóry. Po dwudziestu latach postanawia odnaleźć ojca i wyrusza do Libanu. Kluczem do rozwiązania staje się tajemnicza fotografia ze zbiorów rodzinnych. Ryzykując zdrowie i życie próbuje odnaleźć krewnych.

Wiele osób, kiedy doszło do wielkiej fali imigrantów z Bliskiego Wschodu zadawało pytanie dlaczego państwa ościenne, m.in. właśnie Liban, nie mogą przyjąć tych ludzi. Wydawało się bowiem, że jest to naturalne, że sąsiadujące państwa udzielają schronienia uchodźcom. Jednakże migracje z Bliskiego Wschodu to nie jest problem ostatnich kilku lat. Ludzie z sąsiadujących z Syrią państw, a także z obszaru Afryki Północnej od dawna migrowali do Europy. Świat Afryki i Bliskiego Wschodu to miejsce niekończących się konfliktów, wyzysków przez bogatych właścicieli zakładów, którzy przybywają z krajów wysokorozwiniętych. To miejsce, gdzie edukacja kosztuje bardzo dużo i nie jest dostępna dla wszystkich. Wiele rodzin wyjeżdża, szukając miejsca na świecie, gdzie po ludzku mogłoby im się żyć lepiej, uznając, że przecież wszyscy jesteśmy równi.

Pierre Jarawan pokazuje w swojej książce, że absolutnie tak nie jest. Świat rozwiniętych państw, mieszkańcy tych krajów, uznają siebie za lepszych. Przez co nie akceptują i nie tolerują nowych przybyszów. Od dziesiątek lat rozwiązaniem jest umieszczanie ich w odizolowanych gettach, które mnie osobiście, jako historyka zaskakują. Wychodzi na to, że nie odrobiliśmy lekcji z lat 1939-1945.Nie staramy się zrozumieć, że Ci ludzie, jak Samir, chcieliby żyć we własnym kraju. Jednakże ich własne miasta, ojczyzny są dla nich śmiertelnie niebezpieczną pułapką. Często mieszkańcy, żeby przetrwać zajmują się sprawami niezgodnymi z prawem, jak na przykład przemyt. Samir musiał zderzyć się z okrutną prawdą, że część bajek z dzieciństwa, to nie bajka wymyślona przez ojca, ale prawdziwa historia, która miała miejsce.

Polecam Wam lekturę tej powieści, zwłaszcza jeszcze jeśli nie zrozumieliście, dlaczego przyjeżdżają oni do Europy. Książka skłania do refleksji i jest idealna na jesienne wieczory. Autor nie boi się trudnego tematu i mam nadzieję, że kolejne książki będą równie dobre. Bo W krainie cedrów to historia na najwyższym poziomie.

„W krainie cedrów” to poruszająca opowieść o poszukiwaniu korzeni.

Głównym bohaterem książki jest Samir.

Jako chłopiec bardzo pragnął zobaczyć Liban.

Ojciec mówił o swojej ojczyźnie z takim zachwytem, że całkowicie syna nim zaraził.

Liban najpiękniejszy kraj na świecie, ze starymi i tajemniczymi miastami usytuowanymi jedno za drugim wzdłuż kamienistego wybrzeża, których kolorowe porty otwierają się na morze.

Liban z przepięknymi gęstymi lasami cedrowymi, pokrytymi śniegiem wierzchołkami, które widać latem z samego dołu.

W tym samym czasie w Libanie tworzyła się historia.

Rządzą tam Syryjczycy.

Rodzice Samira na krótko przed jego urodzeniem uciekli z Libanu do Niemiec.

Zostali uprowadzeni do azylu.

Ojciec znalazł zatrudnienie w ośrodku dla młodzieży obcokrajowców.

Gdy Samir miał osiem lat, jego ukochany ojciec przepadł bez śladu.

Została mu tylko fotografia ojca, gdzie uśmiechał się na zdjęciu i salutował, miał wtedy na sobie mundur, a za paskiem pistolet.

Są momenty w życiu kiedy człowiek chce zadać pytanie, ale tego nie robi. Dana chwila go blokuje.

Dorośli to czują, dzieci też.

A ileś lat później gdy człowiek wie więcej, to potem żałuje. Tak było z Samirem.

Chłopiec chciał spytać po co ojciec ma na sobie mundur?

Po co był mu pistolet?

Co za mężczyzna stał obok niego?

Gdyby wtedy zapytał może wszystko byłoby prostsze?

A teraz dwadzieścia lat później Samir wyrusza do kraju cedrów, aby odszukać ojca.

Czy go odnajdzie?

Czy ojczyzna ojca stanie się dla Samira także jego ojczyzną?

Czy odnajdzie te osoby ze zdjęcia?

Samir nigdy nie zabiegał o przyjaciół i teraz to się na nim zemściło. Przez cały czas przebywał sam na sam z myślami, które wciąż krążyły bezustannie wokół nieobecności ojca.

Mężczyzna po raz pierwszy styka się z uchodźcami.

Większość syryjskich uciekinierów to kobiety z dziećmi.

Ich mężczyźni albo walczą przeciwko Asadowi, albo nie żyją, albo uciekli do innego kraju, gdzie jest łatwiej znaleźć pracę i wysyłać swoim żonom pieniądze.

A dzieci muszą pomagać, jeśli tu chcą jakoś sobie poradzić.

Książka niezwykle uczuciowa.

Porusza myśli i uczucia nie tylko chłopca, jego rodziny, lecz też ludzi zamieszkujących Liban i przeżywających rewolucję cedrową.

Książka opisana jest bardzo barwnym i poetyckim językiem.

Opisy kraju cedrowego to jak poezja: malownicze, przepiękne, kolorowe.

Przysłowie wszak mówi: ”Kto uważa, że zrozumiał Liban, temu go jeszcze należycie nie objaśniono”.

Czy Samir przekona się o tym?

Czytajcie. Wspaniała książka.

Zachęcam do lektury.

„W krainie cedrów” to fascynująca opowieść o szukaniu swoich korzeni, o wojnie, rodzinie, przyjaźni i miłości. A także o zderzeniu zachodniej i wschodniej kultury oraz ponadczasowych problemach uchodźców politycznych.

Głównym bohaterem i narratorem powieści jest Samir, urodzony w Niemczech syn libańskiego małżeństwa, które w dramatycznych okolicznościach uciekło ze swojego rodzinnego kraju na początku lat 80. minionego wieku.

Gdy Samir kończy osiem lat, jego ukochany ojciec zaczyna się dziwnie zachowywać. Znika na całe dnie z domu, wraca zbolały i znużony, aż któregoś dnia opuszcza nagle swoją rodzinę, by już nigdy się nie pojawić.

Chłopiec czuje się zdradzony i nie rozumie, jak to możliwe, że ukochany tata, który opowiadał mu zajmujące, tajemnicze, niesamowite historie, nagle rozwiał się jak wiatr.

Po latach, jako dorosły człowiek, Samir udaje się do Libanu, by odszukać ojca. Czy mu się to uda? I czy w ogóle taka podróż na sens? Czy poznani w ojczyźnie rodziców ludzie okażą się przyjaciółmi, czy wrogami?

To pytania, które towarzyszą czytelnikowi przez wiele stron. Znalezienie jednoznacznej odpowiedzi na nie nie jest łatwe. Odbiorca musi uzbroić się w cierpliwość, by poznać prawdziwą przeszłość ojca Samira, by zrozumieć w pełni motywację jego ucieczki i by wraz z narratorem odnaleźć sens niebezpiecznej podróży do kraju od kilku dziesięcioleci targanego wyniszczającą wojną domową.

Powieść Pierre'a Jarawana, zainspirowana historią jego rodziny, trzyma w napięciu od początku do końca. Czyta się ją jednym tchem, z wielkimi emocjami i refleksjami, które niezmiennie towarzyszą lekturze, gdyż nie da się obok tej książki przejść obojętnie.

Autor umiejętnie wzbudza niepokój, sprawiając, że śledzi się losy Samira i jego bliskich z zaangażowaniem.

Wciąż aktualny w Europie problem uchodźców robi naprawdę ogromne wrażenie, podobnie jak opisy targanego wojennymi działaniami Libanu. Polityczne rozgrywki i religijne waśnie to jedno, jednak największe wrażenie robi tragedia cywilnej ludności, która nie ma wpływu na coraz bardziej szalone pomysły decydentów. Ofiarami wojny padają wszyscy, i chrześcijanie, i muzułmanie, kobiety, mężczyźni, dzieci, starcy...

Bezsens wojny i jej destrukcyjna siła to motyw przewijający się przez całą fabułę.

Na tle tych dramatycznych wydarzeń rozgrywają się rodzinne dramaty, ale poznajemy też historie przyjaźni i miłości, które potrafią wznieść się ponad podziały. I to wydaje się budujące.

Całość napisana jest literackim stylem, w sposób plastyczny i przekonujący. Duże wrażenie robią dialogi między bohaterami oraz refleksje i opisy przeżyć wewnętrznych głównego bohatera.

„W krainie cedrów” to opowieść niebanalna, literatura z wyższej półki, zmuszająca do myślenia i niedająca o sobie zapomnieć. Właśnie dlatego warto po nią sięgnąć. Beata Igielska