W cieniu magnolii

Główną bohaterką powieści została młoda dziewczyna, wrażliwa, poukładana, choć ślepo wierząca w piękno niedoskonałego uczucia, jakby wyobraźnią dopracowywała zaistniałe, wyraźne braki. Życzliwa i raczej jakże daleka od chęci sprawienia komuś przykrości, zostaje postawiona przed trudnym wyborem, którego ceną okaże się nie tylko jej szczęście. I tutaj na pierwszym planie pojawia się lubiany i przyciągający spojrzenia Leszek, który niestety ma swoje za uszami oraz spokojny Janek, niewyróżniający się z tłumu, za to skrywający swoje piękno wewnątrz i dzielący się nim wtedy, kiedy wszyscy inni zawodzą. Nie przerysowała swoich bohaterów autorka, a nadała im indywidualnych cech, które konsekwentnie pociągnięte budują spójne i wiarygodne postaci. Na pewno się nie zawiodłam.

Choć głównym wątkiem powieści jest oczywiście młodzieńcze uczucie, a właściwie jego dwa zupełnie różniące się od siebie oblicza, to nie jest parząca namiętnością historia, w której młodzież skupia się wyłącznie na łóżkowych harcach. Autorka skomponowała pełną wrażliwości, etapowo rozwijającą się pieśń niezakłóconej wulgarnością miłości, w którą naprawdę przyjemnie jest się wsłuchać. Trudne wybory, naiwna wiara w dobre intencje i ludzie stojący u progu dorosłości, mający dokonać decyzji rzutujących na ich całą przyszłość. Książka uświadamia, że czasami warto ochłonąć i spojrzeć na swoje życie z kilku perspektyw, na trzeźwo, nie ufając wyłącznie płonnym nadziejom.

W tle piękny Kraków, zapach magnolii otaczających ławkę i stający się punktem zapalnym kot. Przebiegłam przez całą historię szybko, poruszona poziomem twórczości, w której nie ma śladu nieporadnego debiutu. Myślę, że fanki Doroty Gąsiorowskiej, Moniki A. Oleksa czy chociażby Katarzyny Michalak powinny zmierzyć się z tym, co ma do zaoferowania Anna Płowiec. A ja wierzę w to, że autorka dopiero się rozkręca.

[Adres usunięty]

CIĘŻAR DECYZJI

Muszę się do czegoś przyznać. Uwielbiam obyczajówki i romanse, a kiedy te dwa gatunki łączą się ze sobą w jedną całość, do szczęścia nie potrzeba mi niczego więcej. To takie moje „guilty pleasure”. Gdy więc pojawiła się okazja do zrecenzowania „W cieniu magnolii” Anny Płowiec, nie miałam żadnych wątpliwości. Musiałam ją przeczytać! Jednak nie spełniła ona moich oczekiwań, co stwierdzam z bólem, bo nie lubię, gdy książka mnie rozczarowuje.

Główną bohaterką jest Alicja, piękność o jasnych długich włosach oraz o szarej i nijakiej osobowości. Kiedy po około dwudziestu latach w drzwiach jej krakowskiego mieszkania staje Jan, niespełniona miłość sprzed lat, kobieta nie ma pojęcia, co zrobić z nieoczekiwaną dla niej sytuacją. To zresztą nic nowego. Alicja nie ma pojęcia, co zrobić i jakie decyzje podjąć przez większość książki. Właściwie gdyby nie jej najbliższa przyjaciółka, a potem córka (tutaj popełniłam świadomy spojler), Alicja tkwiłaby w marazmie swoich uczuć, niczym łyżka w zbyt gęstej zupie. Początkowo chciałam zatytułować tę recenzję „Decyzja podjętych decyzji”, ale zaraz się zreflektowałam. Przecież bohaterka nie podejmuje sama żadnych decyzji. Przepraszam, podjęła jedną i to złą, o rozstaniu z Jankiem. Zastraszona przez ówczesnego narzeczonego, przystojnego, lecz nieczułego drania, postanawia urwać kontakt z mężczyzną, który był zapewne jedyną miłością jej życia. Tak po prostu, niby w trosce o życie i zdrowie Janka, pozwala mu wyjechać do Stanów, z myślą o tym, że prawdopodobnie nigdy więcej go już nie zobaczy.

Alicja po prostu nie umie podjąć samodzielnie żadnej dobrej decyzji. Danka, jej przyjaciółka, wciąż popycha ją do działania. Dzięki Bogu, że pojawiła się w tej książce, bo inaczej nie umiałabym chyba przez nią przebrnąć. Głównej bohaterki zwyczajnie nie polubiłam. Gustuję raczej w bohaterach, którzy są „jacyś”, a Alicja jest dla mnie „nijaka”. Taka szara myszka, zamknięta we własnym mieszkaniu, a także w sercu, które od lat należy do faceta, o którego nie umiała walczyć. Autorka zaznacza wprawdzie, że i Janek nie walczył o tę miłość, ale jak można walczyć o coś, co ktoś z góry przekreśla?

Ponadto książka jest przepełniona takimi „zapychaczami” tekstu, jak niekończące się opisy posiłków i strojów Alicji, które nic nie wnoszą do fabuły. Również dialogi są tutaj „takie sobie”. Czasem miałam wrażenie, że bohaterowie rozmawiają ze sobą o niczym. Ot, tak po prostu, żeby wypełnić pustą kartkę. Złapałam się na tym, że parę razy moja irytacja wzięła górę, podczas lektury i sama do siebie powiedziałam „bla bla bla”, nie mogąc się doczekać, żeby strona, rozdział, wreszcie książka się skończyła.

Książka Anny Płowiec zwyczajnie mnie wynudziła. Nie umiem jej zarekomendować.

[Adres usunięty]

To był miły czas spędzony z książką Anny Płowiec.Polubiłam bohaterkę od pierwszego rozdziału,ponieważ wiele nas łączy.Jesteśmy w podobnym wieku,mieszkamy w tym samym mieście.I zazdroszczę jej pracy w bibliotece.Dlatego z ciekawością śledziłam jej losy.Czy pójdzie za głosem serca i znajdzie szczęście?Chcecie się dowiedzieć-zapraszam do lektury.

Bardzo lubię sięgać po debiuty literackie i odkrywać nowe perełki wśród pisarek i pisarzy. Muszę przyznać, że gdybym nie wiedziała, że owa pozycja jest debiutem, wcale bym tego może od razu nie odkryła. Ten oto tutaj debiut, który Wam prezentuję ma w sobie coś magicznego, ciężko mi to nazwać, ale ta książka ma w sobie jakąś tajemniczą moc i daje nadzieję na lepsze jutro. I jeszcze ta piękna okładka, która po prostu mnie zauroczyła.

Alicja to młoda kobieta, która studiuje bibliotekoznawstwo. Ma aroganckiego narzeczonego, którego nikt nie lubi. Pewnej nocy wpraszają się do niej znajomi jej chłopaka, wśród których poznaje Janka. Zaczyna się rodzić między nimi uczucie, które choć jeszcze się nie rozwinie, a już będzie musiało się zakończyć. Los rozdzieli ich na dwadzieścia lat, a później znowu się spotkają. Jednak czasem niewypowiedziane słowa, lecz podsłuchane mogą obrócić bieg dalszych wydarzeń. Co się stanie, kiedy ludzie nie będą mogli wprost zapytać o to, co mają na końcu języka? Czy tych dwoje ludzi będzie miało szansę na odnowienie rodzącego się między nimi wiele lat temu uczucia?

Zaczęłam czytać tę powieść i przepadłam już od pierwszych stron. Język autorki jest lekki i przyjemny, czyta się bez problemów, a wręcz nie ma się ochoty odłożyć książki. Bohaterowie przedstawieni przez autorkę zostali dobrze wykreowani, są tacy jak my - mają lepsze i gorsze dni, przez co bez problemu mogłam się z nimi utożsamić. Alicja stała mi się niezwykle bliską bohaterką, której losy śledziłam z zapartym tchem. Niejednokrotnie mogłam poczuć z nią bliską więź, zrozumieć dlaczego w danym momencie zachowuje się tak a nie inaczej. Nasza bohaterka to kobieta, która pragnęła wielkiego i prawdziwego uczucia, jednak za sprawą zastraszania przez swojego narzeczonego, nie dopuściła do siebie wielkiej miłości, bojąc się o jego bezpieczeństwo.

"Została sama. W jej uszach nadal dźwięczały słowa "więcej mnie nie zobaczysz". Patrzyła na szybko oddalającą się, wyprostowaną, barczystą sylwetkę. Czuła, że widzi go po raz ostatni, i modliła się, żeby tak nie było."

Autorka przedstawia nam świat miłości, nie zawsze pięknej i idealnej, ale nad wyraz rzeczywistej. W swoim życiu trafiamy na różnych partnerów. Zdarza się, że potrafią oni nas omamić, sprawić, że nie widzimy tych złych rzeczy, które nam wyrządzają. Taki był Leszek, który owinął sobie Alicję wokół palca i nią manipulował. A kiedy ona znalazła w sobie siłę, by w końcu zakończyć ten chory związek, ON znów ją zmanipulował tym razem szantażem. Leszek to typowy samiec alfa, który widział tylko czubek własnego nosa. Alicję traktował jak swoją własność, był o nią niezwykle zaborczy i zazdrosny, a do tego wykorzystywał jej majętność. Niestety, uczymy się całe życie na własnych błędach i nie zawsze dostrzegamy to co powinniśmy.

Gdyby nasi bohaterowie potrafili otwarcie mówić o tym co czują, może ich los potoczyłby się inaczej. A tak, każdy poszedł w swoją stronę, tak naprawdę niosąc w sercu ogromny ból z powodu rozstania. Bywają momenty w naszym życiu, iż wybieramy kłamstwo niż prawdę, by uchronić bliską nam osobę. Ale prawdziwa miłość jest w stanie przetrwać wszystko.

Wiecie czego nauczyła mnie ta powieść? Tego, że nie wolno odpowiadać sobie samemu na zadane w myślach pytanie, nie uzyskawszy odpowiedzi od osoby, której te pytanie chcielibyśmy zadać. To co widzimy, nie zawsze oznacza to jak my to interpretujemy. Widzimy niekorzystny (naszym zdaniem) obraz dla nas i od razu rezygnujemy z dalszej walki o własne szczęście. Nasi bohaterowie niejednokrotnie przekonali się, że takie sytuacje mają miejsce, a oni sami przez to wiele stracili. Dlatego nie oceniajmy, tylko rozmawiajmy. Szczera rozmowa doprowadzi nad do prawdy, może czasem i bolesnej, jednak prawdziwej. A może, akurat los się do nas uśmiechnie?

Powieść Anny Płowiec opowiada o różnych obliczach uczuć oraz dokonywanych przez nas samych wyborach. Tak jak już wspominałam, ta historia ma w sobie coś, co daje nadzieję na lepsze jutro. Nie brak tutaj uczuć i emocji, wspólnie z bohaterką przeżywamy jej wzloty i upadki. Życie nie zawsze pisze taki scenariusz jakbyśmy chcieli, ale nie ma rzeczy niemożliwych do osiągnięcia.

Z wielką niecierpliwością oczekuję kolejnych książek autorki.

"W cieniu magnolii" to piękna i poruszająca historia od której nie można się oderwać. Ukazuje nam jak wielka może być siła miłości, do czego zdolni są posunąć się ludzie oraz że dokonywane przez nas wybory, nie zawsze są nieomylne. Ta książka zmusi was do refleksji i da nadzieję na lepsze jutro. Zachęcam do przeczytania, bo warto!

W cieniu magnolii to książka pachnąca wiosną i kwiatami magnolii. Debiut Anny Płowiec przyciąga wzrok, zarówno przepiękną okładką jak i streszczeniem fabuły. To opowieść o miłości, która oparła się czasowi i przeciwnościom losu. Przepiękna opowieść o meandrach ludzkich losów, tęsknocie, rozstaniom i powrotom.

Alicja jako studentka tkwiła w toksycznym związku z Leszkiem, czarusiem, który żył na jej koszt i trzymał ją mocno w garści. Leszka nie tolerowała ani mama Alicji ani jej przyjaciółki, jednak ten chłopak potrafił owinąć sobie ją wokół palca. Ala wiedziała, że w ich związku są złe rzeczy, ale była bardzo przywiązana do Leszka. Omal nie wyszła za niego za mąż, kiedy na jej drodze pojawił się Janek. Niezamożny student zdobył serce Alicji i jednocześnie je złamał.... Pąk miłości nie zdążył się do końca rozwinąć w kwiat, kiedy padła informacja o wyjeździe Jana do Ameryki, gdzie miał załatwioną pracę. Alicja - z jednej strony nadal narzeczona Leszka, który wyjechał do Turcji, a z drugiej zakochana w Janku i zrozpaczona, że już go traci. Po mężczyźnie pozostał jej tylko kot, którego dostała w prezencie. Jej życie zmieniło się wraz z jego zniknięciem.... nieodwracalnie.

Wyszła za mąż, urodziła córeczkę Kasię, ale również pochowała mamę i męża. Zostały we dwie z Kasią, a obok niezawodna przyjaciółka Danusia. To Danusia zawsze była podporą Alicji, a świadkiem jej życiowych zdarzeń była przepiękna magnolia rosnąca na podwórzu kamienicy.

Po latach nagle w drzwiach jej mieszkania pojawił się Jan i równie szybko jak się pojawił zniknął. Pozostawił Alicję roztrzęsioną i rozbitą - to przyjaciele i córka pomagają jej pozbierać się ponownie. Czy ścieżki Jana i Alicji wreszcie się połączą? Kim jest rudowłosa kobieta, z którą widziała Jana?

Anna Płowiec napisała wzruszającą i bardzo prawdziwą historię miłości dwojga ludzi, która oparła się czasowi i rozkwitła po latach na nowo. Czy dojrzali Alicja i Jan zmienili się, czy też nadal pozostali w stosunku do siebie tacy sami? Tego dowiecie się czytając debiutancką powieść Anny Płowiec "W cieniu magnolii" - zachęcam do lektury - wzrusza, wstrząsa i nie pozostawia obojętnym na los bohaterów. Mnie urzekła :)

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Bardzo ładnie napisana powieść. Autorka bardzo dobrze przedstawia bohaterów, ich życie oraz rozterki. Bardzo polubiłam Alicję i cały czas miałam nadzieję że pozbędzie się natrętnego chłopaka i ułoży życie z Jankiem. Czytając tę powieść przenosimy się w lata 90 do Krakowa. Autorka bardzo dobrze przedstawia życie w latach 90, oraz zabiera nas na spacer po pięknym Krakowie. Jest to poruszająca powieść o trudnych życiowych wyborach, o rezygnacji z miłości swojego życia. Autorka przedstawia nam dosyć znany wszystkim problem trwania w toksycznym związku, obawy przed opuszczeniem agresywnego partnera. Alicja jest na początku zaślepiona jednak po poznaniu Janka w końcu dociera do niej że Leszek nie jest dobrym partnerem, lecz chłopak dobrze wie jak nią manipulować, żeby od niego nie odeszła. Dziewczyna nie potrafi się sprzeciwić chłopakowi, który nią manipuluje, czuje się zastraszona, czasami miałam ochotę nią potrząsnąć żeby przejrzała na oczy. Alicja znajduje oparcie w swojej przebojowej przyjaciółce Dance, która cały czas ostrzegała ja przed zaborczym chłopakiem. Autorka bardzo dobrze przedstawia akcję książki w dwóch wymiarach czasowych. Opisane spotkania Alicji z Jankiem pod piękna magnolią sprawiły, że towarzyszył mi zapach tych kwiatów. Fabuła bardzo dobrze przemyślana, super bohaterowie, których polubiłam od samego początku. Powieść bardzo wciągająca, czyta się szybko dzięki temu, że jest lekko napisana. Powieść jest wzruszającą, piękna czasami zabawna. Urzekająca okłada sprawia, że nie można przejść obok książki obojętnie. Bardzo udany debiut autorki

Zanim zapoznałam, się z losami głównych bohaterów książki pt. '' W cieniu magnolii'' autorstwa Pani Anny Płowiec zaczerpnęłam wiedzy na temat pomysłu na napisanie debiutancką powieść, która przykuła moją uwagę. Pani Anna wyjaśnia, w bardzo dokładny sposób w podziękowaniach znajdujących się na 375 stronie książki co skłoniło ją do napisania tej oto książki, a przy tym spełnienia marzenia jej życia. Spodobało mi się to, z jaką dokładną precyzją wyjaśniła jak powstała ta książka, warsztaty pisarskie, w których miała możliwość uczestniczenia. Autorka nie zapomina wspomnieć o Panu Marku Karwal, Pani Marii Kabat, pani Krystynie Bezubik, Agnieszce Chybowskiej, Małgorzacie Głogowskiej, Romanie Sobocińskim, Marii Kuli, mąż, córka oraz Czytelnicy, którym składa hołd wdzięczności za to, że zechcieli przeczytać tę książkę. Otóż Pani Anna posiada lekkie, literackie pióro, dzięki któremu Czytelnik będzie, zadowolony czytając, od początku do samego końca losy głównej bohaterki- Alicji. Wiele cech wspólnych można zauważyć u Alicji, jak i Pani Anny: czytanie książek, wspólne rozmowy z córką Kasią, picie dobrej kawy. Najbardziej mnie zaskoczyło w tej niezwykłej powieści to, że autorka doskonale dobiera słowa oraz w sposób subtelny prowadzi dialogi ze swoimi bohaterami. Alicja jest główną bohaterką, która jest zaskakiwana, lubi wspomnienia- rozdział-II. Akcja powieści toczy się w Krakowie. Miastu bliskiemu wielu z nas bywającym w nim. Janek, kolejny bohater to mężczyzna ciepły, wrażliwy, opiekuńczy, lubi swoją pasję, ale nigdy nie ukrywał swoich uczuć do Alicji. Szczęście bywa przeważnie ulotne i tak było i w tym przypadku. Jedynie zawsze wierna Alicji pozostała, Danusia przyjaciółka, lekko szalona, ale o dobrym sercu. Posiadała, plany na życie alternatywne jak to mówiła. Niestety dzięki Leszkowi narzeczonemu Alicji, który lubił mieć władzę nad wszystkim, co go otacza, życie Alicji uległo zmianie. Przypadkowe spotkania po latach są czasem powodem do przemyśleń nad własnym życiem i zastanowić czy ono mogłoby potoczyć się inaczej lub zmienić je tak, aby czuć się bezpiecznie i szczęśliwe było. Z Alicją mogę się zaprzyjaźnić, gdyż podobnie tak jak ja kocha pracę z książkami, pracę z dziećmi, spotkania z ciekawymi autorami książek. Konstruktywne zbudowanie postaci każdego z bohaterów powoduje to, że Czytelnik zaprzyjaźnić może, a właściwie dokonać wyboru z kim by wybrał się na kawę. Książka składa się z dziewięciu rozdziałów, dzięki którym mogliśmy przyjrzeć się znajomym miejscom, zapachom kwiatów magnolii oraz wspomnień bohaterów młodzieńczych lat. Czy Alicja wróci do jeszcze do opiekuńczego, pełnego humoru Janka po 20 latach? Uważam, że jest to jeden z lepszych debiutów czytanych przeze mnie. Wspaniała podróż do spełnienia marzeń pisarskich, które można spełnić, jeśli tylko ma się dobry pomysł, a zakończenie Czytelnik dopisze sobie sam. Gratuluje udanego debiutu pisarskiego Pani Annie Płowiec roku 2018. Polecam przeczytać tę książkę.

W duchu liczę na ekranizację książki!!! Książkę „W cieniu magnolii” zabrałam ze sobą na majówkę i to był strzał w dziesiątkę. Ta obyczajowa historia idealnie wpasowała się na spędzenie wolnego czasu w doborowym towarzystwie głównej bohaterki Alicji. Od pierwszej strony polubiłam Alę, jej charakter i sposób patrzenia na świat. Jednak nie wszystko mi się w niej podobało, ale cóż każdy ma wady. Jedną z jej największych jest brak asertywności i godzenie się na nieodpowiednie traktowanie przez jej ówczesnego narzeczonego Leszka. Ach Ala, jak możesz się godzić na taką fake love – jak! Na szczęście na scenę wkracza przystojny, dobrze wychowany, mówiłam już przystojny :), odpowiedzialnego, opiekuńczy Janek. Coż to była miłość od pierwszego widzenia. Na szczęście nie jest to słodkie romansidło, tylko książka obyczajowa, więc nie jest pięknie różowo, tęczowo, a wkoło biegały jednorożce. O nie !! Ala ma słaby charakter, dlatego ma przebojową przyjaciółkę Danusię, która próbuję ją ustawiać do pionu. Super! Szczerze nie mogłam się oderwać od tej historii. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że losy Alicji przypominają losy Rosie z „Love, Rosie”, którą uwielbiam i mogę oglądać ją cały czas. Gorąco polecam. Na szczęścia pogoda dopisuje. A humor poprawia się z każdą stroną. Poza tym wzruszyłam się historią autorki, która podjęła wysiłek i stworzyła tę książkę. Spełniła swoje marzenie, chociaż nie wierzyła, że jej się uda. Gratuluję! Może w przyszłości powstaną losy Kasi !

Przenieśmy się do Krakowa. Lata 90. Alicja to młoda, piękna kobieta, która wiedze typowo studenckie życie. Chociaż początkowo broni się przed miłością, wreszcie wiąże się z poznanym w klubie przystojnym Leszkiem. Związek ten jest pełen wzlotów i upadków, ale jedno jest pewne - wymaga od dziewczyny wielu poświęceń. Kiedy pewnego dnia w jej życiu pojawia się spokojny Jan, jej świat nabiera barw. Po raz pierwszy Alicja czuje się naprawdę kochana i przede wszystkim bezpieczna.

Niestety, gdy w grę wchodzi miłość, nie da się grać na dwa fronty. Kogo wybierze Ala? Posłucha serca, czy rozumu? Jedno jest pewne, skutki swojej decyzji będzie odczuwać przez lata.

Na pierwszy rzut oka, ta historia wydaje się wręcz... banalna. Naprawdę. Sami musicie przyznać, że do tej pory, zarówno na polskim, jak i zagranicznym rynku wydawniczym ukazało się wiele powieści o wielkiej miłości, i wierze, że wreszcie nadejdzie dzień, w którym dwie bratnie dusze mimo przeciwności losu w końcu będą razem. Na pęczki jest powieści o nadziei na lepszą przyszłość pomimo podjęcia wielu złych decyzji. Dlaczego więc ta opowieść miałaby się wśród nich wyróżniać?

Wierzcie mi lub nie, ale w tej powieści jest jakaś niesamowita magia. Nie bez znaczenia jest ten cudowny, wszechobecny zapach magnolii, która pobudza zmysły, wprowadza w błogi nastrój i... rozbudza apetyt na więcej! To wszystko sprawia, że nie chce się opuszczać tamtego świata. Świata Alicji.

Zanim sięgnięcie po tę książkę (bo wierze, że tak będzie) chcę poruszyć tutaj jeszcze jedną kwestię. Jak już wiecie, "W cieniu magnolii" to debiut. A wiadomo, że z tymi bywa różnie. Są lepsze, są gorsze. Są takie, które mimo wszystko nie powinny ujrzeć światła dziennego (przynajmniej nie w takim, jakim to zrobiły) i są takie, jak pierwsze dzieło Anny Płowiec - niczym nieróżniące się od powieści doświadczonych autorów, którzy już mają mocno ugruntowaną pozycję na rynku wydawniczym i po których książki czytelnicy sięgają niemal w ciemno.

Na pewno do takiego efektu przyczyniły się wszelkie warsztaty, w których autorka tej książki wzięła udział (przeczytacie o nich w podziękowaniach) i dojrzałość. Tak, tak. Dojrzałość i odpowiednia chwila.

Kiedy czytałam tę powieść, czułam, że tam nie ma przypadku. Wszystko było dokładnie przemyślane i skrupulatnie skonstruowane tak, aby wciągnąć czytelnika w ten inny świat. Pani Anna udowodniła tym, że cierpliwość popłaca ; że lepiej poczekać rok, czy dwa, ale wkroczyć na arenę z przytupem.

Dla mnie dzień spędzony w Krakowie u boku Alicji (dla mnie to był dzień, dla Alicji dwadzieścia lat 😉) był niesamowitym, pachnącym doświadczeniem.

Byłam świadkiem wielkiej miłości, rozczarowania i cierpienia. Spacerowałam ulicami miasta, przyglądałam się ludziom, jadłam najlepszą pizzę pod słońcem, wreszcie niemal o zachodzie słońca za bezcen kupowałam kwiaty na krakowskim kleparzu. A potem siadałam na ławce, w cieniu magnolii, by rozkoszować się pięknem życia. Cieszę się, że dzięki autorce ta chwila nadal trwa...

Dołączycie?

W pierwszym rozdziale autorka przedstawia nam Alicję, dojrzałą kobietę, panią bibliotekarkę. Kobietę odwiedza Jan, znajomy którego nie widziała prawie dwadzieścia lat. Z reakcji Alicji na to nieoczekiwane spotkanie możemy wywnioskować, że coś ich kiedyś łączyło.

Alicja wraca wspomnieniami do czasów studenckich, był to początek lat 90 XX wieku. Autorka w pełni oddała klimat tamtych lat. Akcja powieści toczy się w Krakowie - miasto zostało pięknie zilustrowane, a opisy nie są nużące, nie można ich też uznać za spowalniaczy akcji ponieważ doskonale współgrają z przeżyciami głównej bohaterki.

Alicja jest narzeczoną Leszka, niestety sama nie wie jak do tego doszło. Jej chłopak jest manipulantem, grę na emocjach opanował do perfekcji, jest apodyktyczny. Młoda kobieta która znalazła się pod jego wpływem nie ma siły wyrwać się z tego potrzasku. Zachowanie Alicji było czasami irytujące, miałam ochotę nią potrząsnąć, dała sie zastraszyć i nie umiała zaleźć drogi wyjścia z niszczącego ją związku (z drugiej jednak strony plusem jest to jak autorka pokazała jak przemoc psychiczna niszczy i degraduje człowieka). Szczęściem dla Ali była Danka, jej przyjaciółka, która nie owijając w bawełnę umiała podsumować Leszka. Decyzję o poprawie swego życia musiała jednak podjąć Alicja sama.

Podczas nieobecności narzeczonego, Alicja poznaje Janka. Znalazł się w jej domu przypadkiem, przyprowadzony przez podchmielonych kolegów Leszka. Jan to chłopak z zupełnie innej bajki, pochodzi ze wsi, wie co to ciężka praca, ma wielkie ambicje i plany związane z wyjazdem do Ameryki. Kilka spotkań, miłych rozmów, szczerego zainteresowania Alicją, opiekuńczość i bezinteresowność - te cechy zdecydowanie miały wpływ na motylki w brzuchu Alicji. Dziewczyna znalazła w Janku coś za czym nieświadomie tęskniła. Chłopak wydaje sie być oczarowany Alą, wystarczyło kilka dni by między nimi zaczęło rodzić się uczucie.

Niespodziewanie jednak wraca Leszek, który nad interpretuje fakty i pokazuje swoją prawdziwą twarz. Maska opadła, ale teraz tym bardziej Alicja boi się od niego odejść. Chłopak z czystej przekory i chęci zysku jaki przynosi mu ten związek, nie odpuści.

Alicja nie zasmakowała prawdziwej miłości, to co zaczęło się miedzy nią a Jankiem nie zdążyło rozkwitnąć. Chłopak zrealizował swoje marzenia i wyjechał do Ameryki, a teraz stanął nagle na progu jej domu. Czy tym razem będą mieli odwagę zawalczyć o siebie? Czy jednak los rzuci im pod nogi kolejne przeszkody?

Historia wciąga od pierwszej strony, autorka ma lekkie pióro, dlatego książkę czytało się z przyjemnością. Powieść idealna na ciepły wiosenny dzień, romantyczna historia nastraja odpowiednio, zapach magnolii i innych wiosennych kwiatów wprowadzają nas w błogostan.

Powieść jest debiutem, ale na prawdę trudno to zauważyć. Historia jest przemyślana, emocje bohaterów doskonale oddane. Same postacie dobrze wykreowane, rzeczywiste.

Polecam wam tę niezwykle romantyczną ale nie przesłodzoną, bardzo kobiecą powieść.

Anna Płowiec w swojej debiutanckiej powieści przedstawia historię Alicji i Jana, która rozpoczęła się w cieniu tytułowej magnolii. Fabuła została osadzona w latach 90. wokół krakowskich kamienic Starego Rynku. Podczas spotkania towarzyskiego, młoda studentka poznaje małomównego Jana. Nieśmiałe spojrzenia, pozorne gesty i nieco figlarna nagroda, powodują, że pamięć o tym spotkaniu pozostanie głęboko ukryta we wspomnieniach obojga.

Dwie dekady później dochodzi do kolejnego spotkania młodych z czytelnikiem. Autorka zgrabnie żongluje wspomnieniami, retrospekcjami i emocjami bohaterów. Poznajemy ich wybory, podjęte decyzje i konsekwencje, które nakreśliły taką, a nie inną relację między nimi.

Powieść Anny Płowiec zmusza do refleksji nad kondycją własnego życia. Nad zastanowieniem się, czy to gdzie obecnie się znajdujemy, jest tym miejscem, którym sobie wyobrażaliśmy na początku naszej dorosłości. Jednocześnie stawia pytanie o to, czy jesteśmy szczęśliwi z ludźmi, z którymi wspólnie żyjemy.

„W cieniu magnolii” to poruszająca historia o sile miłości. Książkę przeczytałam w jeden wieczór. Nie mogłam się oderwać, losy Alicji zaintrygowały mnie i wzruszyły – zarówno wtedy, gdy była młodą dziewczyną, jak i później, kiedy stała się już dojrzałą kobietą. Jest w tej opowieści coś pięknego, jakiś magiczny nastrój, nadzieja na lepsze jutro i pozytywne przesłanie. Sprawia, że człowiek się uśmiecha. Dziękuję za to autorce i z niecierpliwością czekam na kolejną książkę. Polecam!