Vindolanda. Tom 1

Dom Wydawniczy Rebis doskonale wie, jak uszczęśliwić miłośników powieści historycznych. Bo oto właśnie nakładem tego Wydawnictwa ukazała się najnowsza powieść Adriana Goldsworthy’ego. „Vindolanda” to pierwsza część trylogii. To prawdziwy klasyk gatunku – tak jest napisane na okładce tej książki. I przyznam szczerze, że tak właśnie jest. Ta powieść to doskonała propozycja dla czytelników kochających zgłębiać swą wiedzę historyczną. Zatem koniecznie przeczytajcie tę książkę.

11 września 98 n.e. z północy nadciągnęli jeźdźcy. Tak rozpoczyna się historia zapisana na kartach książki „Vindolanda”. A jak się zakończy – byłbym bezdusznym człowiekiem, gdybym Wam to zdradził. Dodam tylko, że wiele wydarzy się na kartach tej powieści, gdyż Adrian Goldsworthy jak na wytrawnego pisarza i historyka o ogromnej wiedzy przystało, stworzył powieść historyczną z górnej półki, prawdziwą perłę w światowej literaturze historycznej.

Doskonały styl, dbałość o każdy historyczny detal sprawiają, że lektura tej książki jest jak lekcja historii. Lecz nie ta nudna, podczas której belfer w beznamiętny sposób dyktuje w kajet daty i wydarzenia. Ta lekcja to przyjemna, interesująca podróż w zakamarki odległej przeszłości, z której nie będziemy chcieli powrócić. Niesieni tą historią zapomnimy o otaczającym nas świecie, gdyż świat, do którego poprowadzi nas „Vindolanda”, zapewni nam wiele emocjonujących chwil. I przyznam szczerze, że takie lekcje historii, to ja kupuję!

Biorąc do rąk najnowszą powieść Adriana Goldsworthy’ego, znajdziemy się na najdalszych kresach imperium rzymskiego w bazie wojskowej Vindolanda. I to właśnie tutaj głównodowodzący Flawiusz Feroks stanie w pierwszym szeregu w walce o utrzymanie pokoju. A nie będzie to łatwe, gdyż plemiona z całą swoją mocą buntują się przeciwko rzymskiemu panowaniu. Zatem legionowy centurion będzie musiał wykazać się męstwem i żołnierską odwagą.

Nie da się ukryć, że Adrian Goldsworthy jak na historyka przystało, wykazał się doskonałą znajomością tematu. Co ważne umiejętnie rozpisał tę historię na kartach swej najnowszej powieści. Najnowszej i nie ostatniej, po którą sięgnę, ponieważ takie książki pragnie się czytać całym czytelniczym sercem. Myślę, że każdy miłośnik powieści historycznych powinien sięgnąć po ten tytuł, a już po lekturze umieścić tę książkę na zaszczytnym miejscu NIK – Najlepszych Interesujących Książek. Czyt-NIK tak uczynił. Co więcej, zrobił miejsce na kolejne książki autora.

Powieść „Vindolanda” ukazała się nakładem Domu Wydawniczego Rebis

"Vindolanda" to świetna książka z gatunku powieści historycznej. Jestem nią zauroczona.

Akcja rozgrywa się w 98 roku naszej ery. Tytułowa Vindolanda to baza wojskowa w Brytanii, znajdująca się na najbardziej wysuniętych na północ terenach Imperium Rzymskiego. To czas niepokoju, plemiona Brytów pod przywództwem druida wypowiadają wojnę Rzymianom.

To świetna historia, czyta się ją bardzo szybko. Nie mogłam się od niej oderwać. Co prawda chwilami gubiłam się w nazwiskach rzymskich i nazwach plemion, jednak nie utrudniało mi to w jakiś znaczący sposób lektury.

Miałam wrażenie, że tytuł ten był chwilami chaotyczny, jednak nie ma co się dziwić, znajdziemy tutaj wiele intryg i scen walki. Jedyny minus tej książki, to moim zdaniem, zupełnie niepotrzebny wątek romansu. Nic nie wnosi do historii i mnie nudził.

Bardzo polubiłam głównego bohatera centuriona Feroksa oraz jego przyjaciela Windeksa oraz trybuna Kryspinusa. Te postacie są różne, ciekawe i ich interakcje oraz przygody przyjemnie mi się śledziło.

Bardzo podobało mi się, że w książce wiele stron zostało poświęconych na akcję - na opisy starć, bitew i wojnę. Chwilami tytuł ten jest brutalny oraz pełen intryg. Ciągle coś się dzieje. Te zwroty akcji. Nie da się nudzić, historia wciąż zaskakuje.

Zdecydowanie polecam! Tę książkę po prostu trzeba przeczytać!!!

Doskonała, świetnie napisana, z dbałością o szczegóły, książka.

Akcja rozpoczyna się w 98 r. n.e. Mamy początek panowania cesarza Trajana.

Bardzo ważna baza wojskowa Vindolanda, graniczna, która leży w Brytanii, na najdalszych północnych kresach imperium rzymskiego.Za mniej więcej 20 lat cesarz Hadrian zbuduje słynny Mur. Był to wał obrony, który miał być zapora przed wojowniczymi plemionami, miał chronić Imperium Rzymskie, miał dzielić Rzymian od najeżdźczych plemion.

Adrian Goldsworthy świetnie opisuje życie w rzymskiej bazie, sytuację na pograniczu oraz stosunki Rzymian z barbarzyńcami. To wszystko na przełomie I i II w.

Adrian Goldsworthy, znany brytyjski historyk, który specjalizuje się w historii antycznego Rzymu, zgłębił tysiące najróżniejszych dokumentów i artefaktów, reliktów kultury materialnej. Wszystko to po to żeby książkę napisać, jak najrzetelniej, z dbałością o każdy historyczny detal.

Sprawa była o tyle prosta (mimo upływu prawie 2 tysięcy lat), że Vindolanda znajdowała się na podmokłym, grząskim, nieomal bagiennym terenie. Wiele wieków póżniej, po zniszczeniu osady, taki teren pozwolił na doskonałe zachowanie i zakonserwowanie najróżniejszych przedmiotów z okresu rzymskiego. Znaleziono [Adres usunięty]. ponad kilka tysiąca butów, ceramikę, broń, przedmioty codziennego użytku oi mnóstwo tabliczek do pisania z zapiskami dot. dnia codziennego w bazie. Dla archeologów i historyków to nieoceniony materiał. Bazując na tych znaleziskach Goldsworthy napisał rzetelną, świetnie udokumentowaną, wręcz porywającą książkę.

Stworzył przy tym świetną, bardzo ludzką, bo ogarnięta przez nałogi i mocno doświadczona przez życie postać centuriona Tytusa Flawiusza Feroksa, który do Vindolandii został zesłany za karę. Ma on zaprowadzić tam porządek i strzec granic. W tamtejszych warunkach było to ogromnie trudne zadanie.

Co z tego wyniknie? Tego nie zdradzę. Gorąco za to zachęcam do lektury książki. Każdy miłośnik antycznej historii będzie zachwycony.

Przyznaje się, bez bicia, że na samym początku ta książka mnie nie porwała. Czytałam ją, bo czytałam, bez większego wow. Były nawet momenty, gdzie musiałam się cofać, żeby znaleźć zgubiony wątek. Już zaczęłam myśleć, że to nie jest pozycja mnie mnie, chociaż mój mąż, który mi ją czytał, był zachwycony. I wiecie co? W końcu i ja złapałam się na tym, że bawię się świetnie podczas poznawania tej historii. To tylko pokazuje, że nie warto poddawać się po kiepskim początku, tylko czytać dalej, bo może być tak, że lektura nas wciągnie. Niech was nie zwiezie ten powolny początek, później akcja przyspiesza i ciężko jest odłożyć lekturę na bok!

Adrian Goldsworthy w ogóle nie jest mi znany. To moja pierwsza książka spod jego pióra i chociaż mocno musiałam skupić się podczas lektury, to podoba mi się jego styl, który oddaje ducha dawnych czasów, co jest dla mnie ogromnym plusem. Jestem również zachwycona tym, w jaki sposób możemy poznać historyczne smaczki. Skusiły mnie już słowa na tyłach okładki, gdzie dowiadujemy się, że „Żaden historyk nie ma większej wiedzy o armii rzymskiej niż Adrian Goldsworthy, nikt też lepiej nie odtwarza realiów starożytnego świata.” Dla mnie to świetna zachęta.

Kończąc tą historię, byłam rozczarowana. Dlaczego? Bo już chciałabym mieć w rękach kolejną część, okazuje się bowiem, że ta lektura potrafiła mnie do siebie przekonać i myślę, że przekona też do siebie osoby, które lubią fikcję, owianą nutką prawdziwych zdarzeń.

Miejscami czułam się jak na lekcji historii. Nie zrozumcie mnie źle, bo zwykle historia kojarzy się z przedmiotem, który lepiej ominąć szerokim łukiem, jednak nie tym razem. Autor ma dużą wiedzę, co idealnie nam zaprezentował. Dzięki niemu dowidziałam się wielu ciekawych rzeczy. Warto również zwrócić uwagę na samą walkę, która jest tu bardzo realistycznie opisana, a wyobraźnia działa na najwyższych obrotach. Miejscami jest krwawo. Do tej pory mam ciarki na ciele, kiedy tylko sobie o tym pomyślę. Wielkie brawa dla autora, wykonał kawał dobrej roboty. Już nie mogę doczekać się kontynuacji.