Venom. Zabójczy obrońca

PopKulturowy Kociołek:

Akcja Venom: Zabójczy obrońca przenosi zarówno czytelnika, jak i głównego bohatera na zachodnie tereny Stanów Zjednoczonych (bardziej uściślając do San Francisco). Nowe miasto nie oznacza jednak braku starych kłopotów. Eddie Brock ma bowiem pełno wrogów, którzy tylko czekają na to, aby uprzykrzyć mu życie. Największym z nich jest oczywiście znienawidzony pajęczak (Spider-Man). Silne animozje pomiędzy bohaterami muszą jednak zostać zepchnięte na dalszy plan. Szczególnie, wtedy kiedy na scenie pojawia się nowy potężny przeciwnik.

Zarys fabuły komiksu brzmi dość sztampowo i nie ma co ukrywać, że historia taka właśnie jest. Mamy tutaj do czynienia z dziełem powstałym początkiem lat 90tych, z całym mnóstwem charakterystycznych dla tego okresu elementów. Bardzo mało jest tutaj momentów, w których mielibyśmy do czynienia z wewnętrznymi rozterkami Eddiego Brocka (świetnie pokazanymi w nowych filmach) czy jego trudną współegzystencją z krwiożerczym symbiontem. David Michelinie głównie stawia tu na akcję (chwilami przekraczającą współczesną „poprawność”) i pod tym względem komiks prezentuje się znakomicie. ”Retro” widowiskowość nie jest jednak jedyną zaletą albumu. Ciekawie i angażująco wypadają również momenty, w których scenarzysta pozwala kosmicznej istocie stać się bardziej niezależną od swojego nosiciela. Prowadzi to do wielu naprawdę dobrze napisanych scen, pozwalających troszkę lepiej poznać Venoma/Eddiego.

VENOM OBIERA NOWY KIERUNEK

Sporo było komiksów o Venomie na polskim rynku – czy to gościnnych występów, solowych przygód, czy nawet własnej regularna seria, która jakiś czas temu zaczęła ukazywać się na polskim rynku – ale chyba na żaden z nich nie czekałem tak, jak na ten. Co prawda liczyłem swego czasu, że może Mucha porwie się np. na „Venom. Epic Collection: Lethal Protector”, a dostajemy jedynie tytułową miniserię rozpisaną na sześć zeszytów, ale i tak jest dobrze, jest bardzo dobrze. Bo to świetna klasyka, dziecko swoich czasów, które budzi sentymenty i pokazuje doskonale, że choć mamy tyle serii na rynku, wciąż za mało jest komiksów z niezapomnianych, nawet jeśli kiczu było wtedy co niemiara, lat 90.

Venom, kosmiczny symbiont połączony z człowiekiem, zaciekły wróg Spider-Mana, obiera w życiu nowy kierunek i przenosi się z Nowego Jorku do San Francisco. Nie czeka go jednak odpoczynek, a nowi wrogowie w postaci „Przysięgłych”! Mało? Przygotujcie się na spotkanie Spider-Mana z ojcem Venoma i pojawienie się nowych symbiontów!

Wszystko, cała ta historia Venoma, zaczęło się w latach 80. XX wieku. Jedni powiedzą, że w 1988 roku, kiedy Zębaty pojawił się po raz pierwszy, inni, że w 1984, kiedy debiutował pochodzący z kosmosu czarny kostium Spider-Mana, który potem w Venoma się przekształcił. Wszystko sprowadza się do tego, że ten stworzony z okazji 300 numeru serii „Amazing Spider-Man” wróg zyskał taką popularność, że zdetronizował nawet dotychczasowego arcywroga Pająka, Green Goblina. Nic więc dziwnego, że wracał raz za razem, a z każdym tym powrotem zmieniał się coraz bardziej. Bo miał własny kodeks moralny, do działania pchała go zemsta i fakt, że nie chciał ranić przy okazji przypadkowych niewinnych ludzi sprawił, że w końcu zaczął tych niewinnych bronić na swój sposób. I zmienił się w antybohtera, zawarł swoisty sojusz ze Spider-Manem i w końcu został bohaterem niemal pełną gębą. A w międzyczasie doczekał się zebranej w tym tomie miniserii, a potem kolejnych (i miniserii, i one-shotów) i tak aż do 2013 roku, kiedy przydzielono mu własny dłuższy tytuł. Ale „Venom” jako tytuł zaczął się od tego, co znajdziemy w tym tomie, więc skupmy się na tym.

A co znajdziemy? A takie proste, ujmujące całkiem historie, które, jak to dzieci lat 90., są przerysowana, przegięte, przekombinowane, naiwne, ale z porcją jakiejś takiej mocy, której brak dzisiejszym komiksom. Bo wszystko to ma w sobie też sporo powagi, sporo skupienia się na postaciach i ich kreowaniu, ale z jednoczesnym pamiętaniem o akcji. A ta jest, jest konkretna, choć bywa przegadana, tempo jest dobre… No ogólnie widowiskowe to wszystko, bo na scenie oprócz znanych nam już postaci jak Spider-Man, pojawia się wiele nowych twarzy i organizacji, od Treece International, po Przysięgłych. A najważniejsze pozostaje to, że twórcy wprowadzają tu na scenę nowe symbionty, a te, dokładniej Scream, Agony, Phage, Riot i Lasher, rozrabiają i jest na co popatrzeć.

Tym bardziej, że „Venom: Zabójczy obrońca” świetnie jest narysowany. Lata 90. XX wieku to moim zdaniem najlepszy okres w amerykańskim komiksie, jeśli chodzi o grafikę. A Bagley i Lim, którzy za ten tom odpowiadają, byli tu w szczytowej formie. Zresztą Bagley to chyba mój ulubieniec z tamtych lat, a tu właśnie pokazuje to, za co tak go uwielbiam – prostotę, a jednak świetne oddanie detali i uchwycenie klimatu, połączone z czystą, wyrazistą kreską i dobrą kolorystyką. Super się na to patrzy, super ogląda, a ile w tym sentymentów dla tych, którzy wychowali się na komiksach od TM-Semic, to nawet ciężko zliczyć. Ten tom zresztą dzieje się po wydarzeniach znanych z „Amazing Spider-Man #12/1994” (przedruk będzie w ósmym tomie „Epic Collection” od Egmontu), a jednocześnie można go czytać śmiało bez znajomości tamtej opowieści.

Warto sięgnąć i to jeszcze jak. A jak będzie Wam mało, w carrefourowskiej kolekcji „Ciemna strona Marvela” znajdziecie jeszcze kilka komiksów z tej serii. Ale i tak to, co najlepsze, zebrane zostało właśnie w „Zabójczym obrońcy”.