Uwięzieni w grze

Zagrajmy!



Wyobrażaliście sobie kiedyś, że wirtualny świat gry video wciąga was do środka, a wy musicie poznać zasady gry i zrobić wszystko by powrócić do realnego świata i domu i nie zostać w tej grze na zawsze ! Właśnie coś takiego przeżyje Jesse, gdy otrzyma wiadomość od swojego najlepszego przyjaciela Erica i zostanie wciągnięty przez grę Pełna Moc. Przyjaciele będą zmuszeni walczyć z bandą kosmitów, przeżyją wspaniałe przygody, ale staną także twarzą w twarz z licznymi niebezpieczeństwami.

"Uwięzieni w grze" to idealna lektura dla młodszych czytelników i dla tych, którzy są miłośnikami bądź pasjonatami gier video. Ja bawiłam się świetnie, mimo że nie gram w gry video, i nie jestem już nastolatką. Książkę czyta się sprawnie, a lekturę umilają świetne ilustracje brata autora, Jessego Brady'ego. Naprawdę polecam Wam lekturę tej książeczki, sięgajcie i czytajcie, szczególnie, że czeka już na nas drugi tom, z którego recenzją przyjdę do Was niedługo ! Już nie mogę doczekać się lektury ! Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Muza i przepraszam za długi czas oczekiwania na opinię !

Pierwszy raz mamusia nie zrozumiała książki i dziecko musiało tłumaczyć, na przykład co to są blastery. 🤦🏻‍♀️

📖 Jasse Rigsby to jeden z tych dzieciaków których nie kręcą gry. Pewnego dnia otrzymuje on dziwnego SMS'a od swojego kumpla Erica, który w przeciwieństwie do niego jest komputerowym maniakiem. Gdy Jasse dociera do pokoju maniaka komputerowego okazuje się, że ten gdzieś zniknął pozostawiając włączoną grę, mimo swej niechęci postanawia spróbować. Tym razem gra okazuje się być śmiertelną pułapką, która wciąga go do swojego wnętrza. Tam odnajduje Erica i razem rozpoczynają grę o przetrwanie.

Ja jestem z czasów rosyjskich gier typu wilk łapiący jajka, kucharz kiełbaski i ośmiornica, która nie pamiętam już co łapała. Później przyszły czasy Nitendo i pojawił się kultowy Super Mario Bros, Contra czy Mała Syrenka i na tym zatrzymał się mój czas gier. Nie ciągnie mnie do współczesnych gier więc niewiele udało mi się zrozumieć z tej książki i choć syn trochę mi tłumaczył, to sam jako osoba nie grająca w gry przyznał, że książka była dla niego trochę ciężka. Dlatego polecam ją ale raczej komputerowym maniakom jak Eric.

Powiem wam, że początek tej książki trochę słabo mnie zainteresował. Poznaliśmy chłopca, który odwiedził swojego kolegę i nigdzie nie mógł go znaleźć. W pewnym momencie zrobił coś, co sprawiło, że został wciągnięty do miejsca, które widział pierwszy raz na oczy. Największego szoku jednak doznał, kiedy zobaczył, że nie ma jednej ręki, tylko metalową końcówkę. Do tego czasu niezbyt byłam zainteresowana książką, gdyż wyglądało to tak jakoś bez wyrazu. Następnie, kiedy zobaczył tam swojego kolegę, nie bardzo mieli czas na rozmowę, gdyż zaczęły ich oblegać potwory, które kolega mordował czymś, co również zastępowało mu dłoń. Rozpoczęła się walka o własne życie, gdyż w momencie kiedy któryś z nich zostawał postrzelony, od razu odradzał się na początku gry. To było dla nich bardzo irytujące, a zwłaszcza dla Jasse, który w ogóle nie lubił gier komputerowych. Często chłopcy się kłócili, lecz w chwilach zagrożenia starali się sobie pomóc. Został tu również poruszony wątek zaginionego kolegi, którego po miesiącu nieobecności uważali za zmarłego. Były to takie drobne detale, ale sprawiały, że dziecięca fantastyka zmieniała się nieco w dramatyczną. My czytamy ich żale i smutek, które zakłóca walka z modliszkami czy nadnaturalnych rozmiarów komarem. Kiedy jednak jakakolwiek ekscytacja grą zamienia się w znużenie, chłopcy postanawiają z niej wyjść. Niestety w tym momencie pojawia się jakiś błąd i nie mogą tego zrobić. Jess nawet zastanawia się co będzie, kiedy nikt go nigdy nie odnajdzie. Myśli o rodzicach i szkole. Później dzieje się coś, co sprawia, że by dojść do wyjścia z niej, muszą przejść poziom dwudziesty. To ich nieco pociesza, lecz nie do końca, gdyż liczba ich przeciwników wciąż wzrasta. Następnie dzieje się tak wiele rzeczy, aż nie potrafiłam w nie uwierzyć. Byłam wstrząśnięta i chwilami przestraszona. Chłopcy bowiem dowiedzieli się, że pojawił się kolejny błąd w grze. Wszelkie niejasności muszą zostać zlikwidowane i zepchnięte do miejsca z którego nie ma już powrotu. Jednym z takich błędów, byli właśnie oni... Podobno z tej gry nie ma powrotu. Przekonali się o tym, kiedy ujrzeli, że został w niej uwięziony właśnie ich kolega, którego uważali za zmarłego...

Więcej nic nie powiem, ale uwierzcie mi, że jakiekolwiek wcześniejsze odczucia względem książki prysły niczym bańka mydlana. W ogóle nie mogłam się od niej oderwać, targały mną przeróżne uczucia. Byłam zdziwiona, pełna żalu, niesprawiedliwości, nawet byłam zła na autora, że napisał tą książkę, gdyż przez niego ciągle o niej myślałam. Zrobił nam również psikusa, gdyż ta książka ma koniec i nie ma jednocześnie. Mam nadzieję, że przynajmniej szybko wyjdzie część druga, bo naprawdę można oszaleć. Ta opowieść, pokazuje jak niebezpieczna może być gra, oraz nie informowanie rodziców o wyjściu z domu. To są błahe rzeczy, ale w obliczu nagłego zagrożenia bardzo istotne. Jess miał żal do siebie, że znikał z domu gdzie i kiedy chciał, bo nagle nie było nikogo, kto mógłby mu pomóc. Polecam do czytania dzieciom nawet dziesięcioletnim, by zobaczyli jakie konsekwencje niesie za sobą bycie nieodpowiedzialnym.

Lubicie gry ? Moje dzieci kochają chyba nieco za mocno. Nie ważne czy na telefonie / tablecie, czy konsoli. Nawet stary pegasus okazał się niesamowitą rozrywką. I na pewno nie mają tego zapału do gier za mną, bo prócz tetrisa nic mnie nie kręci ;) względnie planszówki.

Ale gdy zobaczyłam w ofercie Wydawnictwa Muza książkę “Uwięzieni w grze” wiedziałam, że ta książka wciągnie moich czytelników. No i oczywiście się nie myliłam. Zdążyła do nas dotrzeć, tego samego dnia już połowę syn wciągnął, następnego dnia spytał kiedy drugi tom, bo ten skończył się w takim momencie, w którym my - dorośli czytelnicy, mamy sporo pretensji do autorów. Emocje ewidentnie sięgały zenitu, a tu bach - ciąg dalszy nastąpi.

To pełna emocji i przygód historia przyjaciół, którzy zostali uwięzieni w świecie wirtualnej rzeczywistości i starają się z niej uciec. Czy im się uda ??

“Pełna moc” to wg Erica najlepsza gra pod słońcem. Jesse nie przepada za grami komputerowymi, lecz ulega namowom przyjaciela i przychodzi do niego by zagrać ale Erica nie zastaje… W jego pokoju jest tylko uruchomiona konsola. Jesse potwierdza udział w grze i w efekcie zostaje dosłownie do niej wciągnięty oraz do wirtualnego świata w niej zawartego.

Z pomocą Erica stara się przetrwać, nauczyć panujących tam zasad i wraz z nim przechodzi kolejne poziomy. Wszystko idzie im całkiem nieźle dopóki przy próbie zabicia bossa, chłopcom nie wyskakuje błąd, po którym gra wprowadza nowy tryb. Wydaje się, że to przeszkoda nie do pokonania, jeśli nie znajdą na niego sposobu, utkną w grze na zawsze… Czy uda im się w końcu wrócić do domu ?

To trochę jak nowa wersja Jumanji. Moje dzieciaki znają zarówno tę starą wersję filmu jak i tę nową i teraz dali się porwać tej historii.

To książka pełna zaskakujących momentów, ciekawostek ze świata gier i emocji, które wręcz zawładną wielbicielami książek i gier. W razie problemów z odnalezieniem się w tej wirtualnej terminologii na końcu książki jest “Skarbnica wiedzy”, która wiele wyjaśnia.

Fajny wątek przyjaźni, nutka humoru, kosmici, którzy ciekawią prawie wszystkich młodych graczy / czytelników. Sądzę, że to książka idealna dla odbiorców w wieku 9-12 lat ale też starsi mogą docenić jej zalety. Nam się podobało i z niecierpliwością czekamy na ciąg dalszy.

Dziękujemy za ten emocjonujący tom Wydawnictwu Muza.

31 maja miała premierę książka dla dzieci “Uwięzieni w grze” Dustina Brady. Książka przeznaczona jest dla młodych ludzi, jednak muszę się wam przyznać, że osobiście się przy niej wyśmienicie bawiłam. Uwielbiam raz na jakiś czas usiąść w fotelu syna i włączyć grę i zapomnieć choć na chwilę o świecie. Pewnie jest nas więcej, tych, którzy lubią tak się w czymś zatopić i odciąć od świata. A jest ktoś, kto chciałby przenieść się do swojej ulubionej gry? Ja może chciałabym się przenieść do tych z universum Harry’ego Pottera, choć osobiście wolałbym przenieść się do ulubionej książki niż do gry. Zdarza mi się sięgać po książki dla dzieci, jednak dawno nie czułam się tak porwana w jakąś historię, tym bardziej że była ona skierowana dla młodych ludzi. Nie mogłam się od niej oderwać nawet na chwilę i jestem bardzo zainteresowana kolejnym tomem, ponieważ zakończenie obiecuje nam rozwinięcie historii.

Bohaterowie książki Dustina Brady zostali wciągnięci do ulubionej gry jednego z nich, jedno ramię zamienia się im w blaster, a ich przeciwnikami zostają ogromne modliszki. Na kolejnych poziomach gry, zwiększany jest poziom trudności, coraz trudniej jest pokonać przeciwników, jednak Eric i Jesse nie martwią się tym, ponieważ mają pewność, że uda im się wrócić do realnego świata, oraz śmierć w grze nie jest prawdziwa i za każdym razem odradzają się na początku poziomu. Jednak wszystko się zmienia w chwili, gdy podczas próby zabicia bossa, wyskakuje im błąd, a gra wprowadza nowy tryb gry, który blokuje im powrót do domu. Niespodziewanie na ich drodze staje ktoś, kogo nie spodziewali się znaleźć w grze. Czy uda im się wrócić do domu?

Wciągająca książka, która zainteresuje treścią nie tylko młodych czytelników, nastolatki, również mogą po nią sięgnąć tak jak i dorośli. Uważam, że na plus można zapisać dużą czytelną czcionkę, tak jak i krótkie rozdziały zakończone informacją, że trwa zapis i nie można odłożyć książki. Dodajmy do tego świetnie wykreowanych bohaterów, nie ma ich dużo, zaledwie paru poznaliśmy, jednak ich różnorodne charaktery świetnie ze sobą współgrają.

Otrzymaliśmy też kilka rysunków, które przyciągają oko, jednak nie jest ich bardzo dużo, co nie odciąga uwagi od treści. Ja wraz z młodym recenzentem jesteśmy zachwyceni tym tytułem i z niecierpliwością czekamy na kolejne tomy. Dziękujemy bardzo za książkę do recenzji wydawnictwu Muza.