Utracona

JP Delaney długo kazał nam czekać na swoją kolejną książkę, ale w końcu się doczekałam. Uwielbiam wszystkie książki spod pióra autora, więc byłam niesamowicie ciekawa, co czeka mnie tym razem.

Susie i jej mąż Gabe są znani w muzycznym świecie, a to wiąże się ze wszystkimi typowymi oznakami sławy: pięknym domem, niezwykle wysokim dochodem i ciekawym życiem. Jednak takie życie to nie tylko same wspaniałości. Większość osób ze świata muzyki ma również wiele trupów w szafie, o których nie chce pamiętać i które chce ukryć jak najgłębiej, by nie wyszły na światło dzienne. W przypadku Susie jest to córka, którą oddała do adpocji 15 lat temu. Teraz prowadzą z mężem normalne życie i odnoszą sukcesy zawodowe, ale do czasu. Pewnego dnia Susie otrzymuje wiadomość od swojej córki, a to zmienia wszystko!

Autor w swojej powieści poruszył wiele kwestii. Najważniejszą z nich jest adopcja i jej skutki niczym przewracające się kostki domina, nie tylko dla adoptowanego dziecka, ale także dla biologicznej matki. To główny wątek tej powieści i muszę przyznać, że niezwykle ciekawy. Prawo adopcyjne w Wielkiej Brytanii to skomplikowana sprawa i nie zawsze działa, tak jakbyśmy sobie tego życzyli. Z wielkim zaciekawieniem obserwowałam także różne oblicza sławy i przemysłu muzycznego. Ten świat ma wiele barw i nie zawsze jest kolorowo. Każdy wybryk w świecie scenicznym ma ogromne znaczenie, kiedy starasz się o adopcję.

Autor wykonał świetną robotę przy pracy nad tym tytułem. Musiał przeprowadzić bardzo drobiazgowy reaserch na temat adopcji oraz związanych z nią procesów. I to doskonale widać podczas lektury.

Można by pisać o tej książce więcej i więcej, ale nie chce psuć Wam przyjemności z jej czytania. „Utracona” to książka, w której bardzo dużo się dzieje, więc jak już po nią sięgniecie, nie będziecie w stanie jej odłożyć. Tajemnice i manipulacje bohaterów sprawiają, że kolejne strony przewracają się same. Napięcie i oczekiwanie ze strony na stronę rośnie i ani na sekundę nie odpuszcza. Choć niektóre wydarzenia były dla mnie odrobinę przerysowane i surrealistyczne to i tak dobrze się bawiłam i czekam z niecierpliwością na kolejne książki autora. Może nie każdemu przypadnie ta książka do gustu, ale myślę, że znajdzie też szerokie grono wielbicieli. Z tego powodu polecam samodzielnie sprawdzić, czy jest to lektura dla Was.

"Utracona" to niby thriller, ale ja bym określiła tę książkę jako obyczajówkę - powiedzmy, że z elementami thrillera, ale delikatnymi. Nie zmienia to faktu, że jest to powieść domestic noir - mocna i wzbudzająca wiele emocji.

Fabuła kręci się wokół zagadnień związanych z adopcją - jej wpływem na rodziców (biologicznych oraz adopcyjnych) oraz - przede wszystkim - na dziecko. Z reaktywnymi zaburzeniami przywiązania spotkałam się po raz pierwszy, ale muszę przyznać, że jest to naprawdę trudny temat. Podobnie zresztą jak inne, o których mowa w tej historii. Wykorzystywanie nieletnich, kontrowersyjne metody terapii, narkotyki, liczne poronienia, napady agresji - to tylko skrót tego, co znajdziecie w "Utraconej".

Historia Suzie, Gabe'a oraz Anny nie jest łatwa. To chwytająca za serce opowieść o rodzicielskiej miłości, dawaniu drugiej szansy i niszczycielskiej sile tajemnic. Poza wszystkim, co wypisałam wyżej, pokazuje też blaski i cienie kariery muzycznej.

Doceniam fakt, jak dokładny research zrobił autor. W książce wiele jest zagadnień prawniczych, psychologicznych, czy związanych z działaniem opieki społecznej. Wszystkie tematy, które mogłyby być dla czytelnika niejasne, zostały wyjaśnione poprzez zgrabne wplecenie ich w fabułę.

Niestety nie jest to książka pełna akcji. Co prawda gdy już się wkręciłam, to przeczytałam ją praktycznie na raz, jednak była to raczej kwestia krótkich rozdziałów (jest ich ponad 100, a książka ma niecałe 400 stron). Przez to kolejne kartki uciekały mi przez palce. Owszem, fabuła była ciekawa, a kolejne wychodzące na jaw tajemnice szokowały, ale nadal uważam, że jest to bardziej obyczajówka z dreszczykiem, a nie mrożący krew w żyłach thriller, którego spodziewałam się po lekturze Lokatorki.

Zakończenie było dość przewidywalne, ale całą książkę będę wspominała dobrze. Przede wszystkim doceniam poruszenie przez autora tematów - bardzo trudnych tematów - z którymi w żadnej innej książce się nie spotkałam.

Niespodziewanie z Susie kontaktuje się jej piętnastoletnia córka Anna, którą kobieta oddała w młodości do adopcji. Dziewczyna daje jej do zrozumienia, że nie jest szczęśliwa. Adopcyjni rodzice są nieprzychylni kontaktom córki z matką biologiczną i twierdzą, że dziewczyna ma tendencję do zmyślania. Jak wygląda prawda?

"Utracona" to już piąty thriller psychologiczny JP Delaneya. Czytałam je wszystkie. To szalenie intrygująca powieść, która wciąga już od pierwszych stron i porusza trudności związane z wychowaniem dziecka adopcyjnego [Adres usunięty]. zaburzenia przywiązania. Leczenie terapią przytrzymywania, której poddana została dziewczynka, zrobiła na mnie szokujące wrażenie.

Historia napisana z perspektywy trójki głównych bohaterów: Anny, Susie i jej męża Gabe'a, pozwala nam na wnikliwą i wszechstronną obserwację rozgrywających się wydarzeń. O ile para małżonków od razu zyskała moją sympatię, o tyle postać Anny potraktowałam z dużą dozą nieufności. Czy miałam rację? Nie do końca, okazało się bowiem, że wszyscy mają sekrety, których pilnie strzegą. Lekki i przyjemny styl oraz krótkie rozdziały, sprawiły, że lektura upłynęła mi niepostrzeżenie. Polecam.

Niewinnie brzmiącą wiadomość o treści "Cześć (...) Myślę, że możesz być moją biologiczną matką" wprawia w ruch kostki domina, które jedna po drugiej niszczą poukładany świat Susie i Gabe'a. Na jaw wychodzą sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Mroczna przeszłość, błędy życiowe oraz trupy z szafy nagle zaczynają pukać do drzwi i domagać się odpowiedzi. Czy odbudowanie relacji matka- dziecko po 15 latach rozłąki jest możliwe? I czy tylko i wyłącznie o więź tutaj chodzi?

.

"Utracona" to emocjonujące i zawrotne "wyjące crescendo" rozgorączkowanych "myśli, frustracji i gniewu". To obraz tego, jak łatwo zatracić się w kłamstwach, złudzeniach i oczekiwaniach. I dowód na to, że pewnych traum z przeszłości nie da się zrekompensować, zapomnieć i przykryć woalem milczenia. Otrzymujemy tutaj zarówno elementy thrillera, domestic noir, domestic drama, dramat rodzinny, rozbudowaną warstwę obyczajową, jak i tło psychologiczno- społeczne. Dostajemy wyrazistych bohaterów, chociaż czasami irytują - naiwnością oraz wyrachowaniem. Pomimo tego, że akcja jest niespieszna- w brytyjskim stylu- fabuła wciąga już od pierwszych stron, a napięcie (szczególnie w pierwszej części powieści)- jest odczuwalne.

.

Podobała mi się wielowątkowość oraz problematyka, jaką Autor porusza. Skupia się nie tylko na intrydze, ale także na wiarygodnym nakreśleniu tła dla fabuły. Lubię, kiedy oprócz emocji, mogę odnaleźć także w książce konkretną porcję wiedzy na dany temat. Z "Utraconej" sporo dowiemy się o sposobie funkcjonowania brytyjskiego systemu pieczy zastępczej, procedurze adopcyjnej oraz problemach, z jakimi borykają się rodzice zastępczy i adopcyjni. Znajdziemy tutaj informacje dotyczące "syndromu dziecka adoptowanego", tworzenia przez takie osoby tzw. "królestw fantomowych" oraz rodzajach terapii w takich przypadkach stosowanych, [Adres usunięty]. szokującej "terapii przytrzymywania". W tle- wątki problemu z płodnością oraz wykorzystywania seksualnego. Zdecydowanie warto przeczytać.

Uzależnienie. Ciąża. Sława. Sekrety. Molestowanie seksualne. Adopcja. Strata. Drugie szanse. Wszystko to znajdziecie w "Utraconej" JP Delaney, ale mam wrażenie, że poruszonych tam jest jeszcze więcej tematów. Ilość problemów mnie przytłoczyła, przez co odebrałam książkę mniej entuzjastycznie, ale i tak uważam ją za dobrą.

Oczywiście tematy są jak najbardziej słusznie poruszone, ponieważ codziennie ktoś z nas ma z nimi styczność. Wszystkie naraz to istne apogeum skrajnych emocji, które wdarły się do życia bohaterów "Utraconej". W tej historii niczego nie można być pewnym i jest to duży atut.

JP Delaney przybliżył etapy procesu adopcyjnego i pozbawienia praw rodzicielskich. Na początku w moim odczuciu były to ciekawe wątki, jednak im dłużej to trwało tym akcja spowalniała i zaczęła w pewnym stopniu nużyć. Rozdziały są krótkie, a historię poznaje się z trzech perspektyw: Susie, Gabe'a i Anny. Temat sławy, jej korzyści, ale i konsekwencji z nadużywania swojej pozycji był ciekawy i przypisany do akcji MeToo.

Bohaterowie i ich postępowanie wywołują różne emocje. Można im współczuć, jednak im bliżej poznaje się ich historię, tym więcej skrajnych emocji dostarcza. Może nie polubiłam bohaterów, ale rozumiem też, że każdy człowiek potrzebuje pomocy i drugiej szansy.

"Utracona" przede wszystkim mówi o utracie dziecka przez błędy młodości. Jak owa strata i kłamstwa w stosunku do partnera pełzną po kruchym lodzie. Lód ten w końcu pęka i wpada się do głębokiej wody. Brakuje tchu przez nawarstwiające się problemy, ciarki przechodzą przez ciało, gdy uświadamiasz sobie, w jakiej sytuacji się znajdujesz. Rozważne postępowanie i łut szczęścia mogą wyciągnąć bohaterów z problemów, choć nie jest to łatwa droga.

"Utracona" to ciekawy thriller, który spodoba się niejednemu fanowi gatunku. Każda z postaci ma w zanadrzu mroczne tajemnice, które tak lubimy. Nie jest to najlepszy thriller, który miałam przyjemność czytać. Jednak książka ma dużo atutów, które warto poznać.

„(…) ból po stracie zazwyczaj nie maleje, ale czasem udaje nam się doprowadzić do tego, że życie rozrasta się wokół niego, jak kora drzewa, w które wbito gwóźdź”.

Susie. 21-letnia dziewczyna u progu muzycznej kariery. Kobieta wyzwolona i zniewolona jednocześnie..

Imprezy i używki. Próbowanie życia na wszystkie możliwe sposoby.. To jej codzienność.

I nagle buu.. nieplanowana ciąża.

Owoc przelotnej znajomości.

Decyzja: oddanie dziecka do adopcji.

Życiowy błąd lub szansa na lepsze życie dla niego i.. dla siebie.

Konsekwencje: „pustka w kształcie dziecka” i dożywotnie karmienie się nadzieją wymieszaną z rozpaczą..

15 lat później, ta rana na nowo zostaje rozdrapana..

Dziś Susie jest spełnioną artystką, ma kochającego męża i piękny dom. Para planuje powiększenie rodziny.. choć los już wiele razy kładł im kłady pod nogi.. Pewnego dnia z kobietą kontaktuje się jej 15-letnia córka oddana przed laty do adopcji.

Strach, szok, euforia.

A potem.. jeszcze większy strach, silniejszy szok i euforia zmieniająca się w rodzinny dramat..

„Utracona” to znakomity thriller psychologiczny. Historia o drugich szansach, mrocznych tajemnicach, małych i dużych kłamstwach i przemilczeniach, życiowych wyborach i paleniu mostów, a także o ogromnej sile i determinacji, o akceptacji i wybaczeniu.. także sobie.

Autor po raz kolejny serwuje nam nieszablonową historię, nowoczesną, realistyczną i prowokującą – zaskakuje, zaciekawia i zmusza do zabrania głosu. Porusza niezwykle trudne tematy i mimo wszystko pozostawia nadzieję na szczęśliwe zakończenie..

Polecam.