Urszula. Matki i córki. Tom 3

Dziś przychodzę do Was z ostatnią częścią sagi „Matki i córki”. „Urszula” autorstwa Izabeli K. Krasińskiej to opowieść pełna emocji i bólu. Tytułowa bohaterka, wychowana w domu wypełnionym terrorem, wprowadzanym przez ojca alkoholika, dorasta i wchodzi w samodzielne życie. Jednak jej bagaż doświadczeń jest tak wielki, że ciężko się pod jego ciężarem nie ugiąć. Czy pojawią się osoby, które będą umiały pomóc Urszuli? Czy uda się przełamać fatum ciążące od pokoleń, na kobietach w rodzinie?

To książka przepełniona trudnymi emocjami… bólem, lękiem i narastającą obojętnością. Pokazująca ludzką znieczulicę na nieszczęście drugiej rodziny.

Mnie najbardziej uderzyło przedstawienie funkcjonowania dzieci (Urszuli i jej dwóch sióstr) w takim dysfunkcyjnym domu, sieć kłamstw snuta przez całą rodzinę, by prawda nie wyszła na jaw oraz powielanie, jedynego znanego, schematu ofiary i oprawcy. Wstyd przed oceną sąsiadów, strach przed oprawcą i współuzależnienie doprowadza do napędzania spirali przemocy. Gasnąca w oczach dzieci wiara w zmianę jest zatrważająca.

Gorąco polecam lekturę całej sagi. To ważna i trudna książka, ukazująca problem wielu tysięcy kobiet i dzieci. Opowieść pozwalająca (choć w niewielkim stopniu) zrozumieć emocje i zachowanie dorosłych dzieci alkoholików. Jednak co najważniejsze, to książka dająca nadzieję na szczęście i prawdziwą miłość, nawet po traumatycznych doświadczeniach z okresu dzieciństwa, nawet gdy słowa „Kocham Cię” słyszy się po raz pierwszy w wieku 30 lat.

Urszula Figurska to drga córka Wandy – jej losy mieliśmy okazję poznać w drugim tomie powieści. Wychowywana w domu, gdzie wszystko „kręciło się” wokół ojca alkoholika, gdzie wszystko było podporządkowane jego nastrojom i stanom w jakich wracał z pracy. Nikt nie nauczył jej jak okazywać swoje uczucia wobec innych, nikt nie zwracał się do niej czule, nikt się nie troszczył i nikt nigdy nie powiedział, że ją kocha. Dom, w którym dorastała przepełniony był złem, bólem i strachem. Matka Wanda przez ten cały czas nie zrobiła niczego, aby stworzyć córkom choć namiastkę prawdziwego domu. Pozostała bierna despotycznemu mężowi i nie zwracała uwagi na córki, które od zawsze zajmowały się same sobą.

Dorosła Urszula nie potrafiła żyć – ona egzystowała. Bez prawidłowych wzorców, bez miłości i bez nadziei, że kiedyś jej życie ulegnie zmianie. Choć poczyniła pierwszy krok i wyprowadziła się z patologicznego domu nadal nie potrafiła odnaleźć się w relacjach damsko – męskich. Wiecznie zachowywała się jak ofiara, nie cieszyło jej kompletnie nic i nie potrafiła obdarzyć nikogo uczuciem. Wreszcie następuje moment przełomu – silne uczucie straty po związku z Szymonem. Urszula udaje się na terapię, gdzie uczy się nowego postrzegania świata i gdzie jej lęki pozwolą na odzyskanie radości ze zwykłych codziennych rzeczy.

Jak ja się cieszę, że w całej tej serii choć jedna z kobiet nie powtórzyła błędów przeszłości. Mimo, iż książka jest poruszającą opowieścią o poszukiwaniu swojego szczęścia czuć tam promyk słońca. Taką nadzieję, która sprawia, że czytelnik nie potrafi przejść obok tej historii obojętnie. Nie brakuje tutaj emocji, a poruszony przez autorkę temat jest niesamowicie ważny i realny. I jeszcze jedna rzecz, która mnie zastanowiła – czy doprawdy w świecie tej rodziny nie znalazł się nikt, to chciałaby im pomóc?

Polecam fankom serii „Matki i córki”, a ja ubolewam, nad tym, że to już ostatni tom…