Uratuj mnie. Opowieść o złym życiu i dobrym psychoterapeucie

Bardzo polecam dla osób zmagających się z tą chorobą :)

Bardzo dobra książka. Polecam wszystkim, którzy zmagają się z borderline. Autorka bardzo szczerze i otwarcie opisuje swoją drogę od postawienia diagnozy, poprzez farmakologię i psychoterapię aż do szczęśliwego zakończenia, które daje nadzieję także innym chorującym na pograniczne zaburzenie osobowości, że z tego można wyjść. Książkę polecam także osobom bliskim chorego. Dla lepszego zrozumienia, wczucia się w emocje osoby chorej, lepszego wspierania. Książka będzie interesująca również dla osób, które interesują się psychologią i chcą wiedzieć coś więcej na temat pogranicznego zaburzenia osobowości.

dobra pozycja dla osób zmagających się z zaburzeniem osobowości BPD i dla jej najbliższego otoczenia. Postać psychoterapeuty jest kluczowa w opisie terapii jaką przechodzi autorka. Jest pacjentką, która w ciągu kilku lat pokonuje psychiczny opór dot. kontrolowania swoich zaburzeń. Terapeuta konsekwentnie stawia chorej duże wymagania, ale też zapewnia jej komfort pełnego zaufania, to ważne w tej terapii. Nie wiedziałem tego ale realistyczny opis przeżyć jest szczery do bólu. Nie mogł o wszystkim pisać i to da się zauważyć, to prawo autorki. Czegoś się jednak dowiedziałem, nauczyłem i pomogło mi to dostrzec osobę z tym zaburzeniem. Ostatnio miała ona ostry atak histerii w miejscu pracy (szkoła) i szokujący emocjonalnie wybuch wściekłości, rozpaczy i rzekomek krzywdy. Na szczęście, nie uczy (biblioteka) ale ujawniła swoje złe emocje wobec drugiej osoby (nie mnie), która doznała szoku. Nie leczy się, Na razie skutki w otoczeniu nie są jeszcze znane. Jaką ma przyszłość w tej szkole trudno orzec?

po przeczytaniu całości"jednym tchem" wiem, że autorka wiele nauczyła się podczas 4 lat terapii, a jedną z umiejętności jakie z nich wyniosła to pisarstwo. Tak, opanowała trudną sztukę opisu swoich przeżyć by wynieść ją na nieosiągalne dla wielu poziomy literackie. Brawo. Samo schorzenie niezwykle przykre dla osoby chorej, jak i jej otoczenia. Bohaterka tej opowieści zmaga się tą chorobą od wielu lat i w dorosłe życie weszła z poważnym deficytem rozwoju emocjonalnego. Zakończenie jest optymistyczne. Pytanie czy bohaterka "zapanowała" na 100% nad swoim borderline? - pozostaje otwarte. Mnie ta książka pomogła dostrzec w moim otoczeniu osobę borykającą się z BPD, nie leczącą się, pracującą w placówce publicznej, gdzie zaczęła ujawniać zachowania typowe dla tego zaburzenia. Na razie bez konsekwencji. Co będzie dalej?

Uratować można kogoś... lecz samego siebie... też.

To jest... bardzo trudna książka. W samej treści może i zgoda, łatwa... ale nie o widoczną treść tu chodzi, lecz o treść ukrytą. Ukrytą w głębi umysłu... Trudną. Bolesną. Pełną poczucia zagubienia. Odrzucającą nieraz to, co dobre. Zamykającą się na świat, otoczenie, na najbliższych. Ta prawda tkwi wewnątrz umysłu... Boleśnie głęboko... Ta książka jest o nadziei. O nadziei, ponieważ autorce udało się wydobyć tę prawdę na światło dzienne i po długiej walce - wygrać... Ze sobą. Z chorobą. Z tym wszystkim, co każdego dnia sprawiało, że czuła się samotna, opuszczona, niezrozumiana. Z tym wszystkim, co pchało ją ku rzeczom, których być może nigdy by nie zrobiła, a które odpychały ją jednocześnie od tego, co było dla niej najważniejsze... Tak, ta książka jest o nadziei. Bo nawet z samym sobą można wygrać.

Przypadłości i choroby z którymi ludzie udają się do gabinetów psychiatrycznych po dziś dzień są w naszym pięknym, nadwiślańskim kraju tematem tabu. Przedmiotem ostracyzmu, nieraz szykan, wytykania palcami... Bóg jeden raczy wiedzieć, jak długo tak jeszcze będzie... "Uratuj mnie..." jest książką o kimś, kto przeżywa tego rodzaju problemy. Bolesne problemy... każdego dnia, w każdej jego minucie i sekundzie. Zaburzenia osobowości potrafią miotać człowiekiem od bandy do bandy. Na ślepo. A czasem nawet nie na ślepo, lecz przy wszystkich pozorach (całkowicie zresztą racjonalnych z punktu widzenia bohaterki) dokonywania świadomych wyborów i decyzji... Na tym polega właśnie ta skrajność... Człowiek dokonuje nieraz wykluczających się wzajemnie wyborów uważając je za całkowicie słuszne i zgodne ze sobą. A jednocześnie... nie wie kim tak naprawdę jest... nie wie tego, dopóki - tak jak Rachel - nie trafi na właściwą osobę... W tym przypadku na właściwego terapeutę. Walka Rachel nie była łatwa. Ale wygrała. Nie ustała w tym, aby dążyć do poznania samej siebie, do odkrycia... co jest prawdą. A co tylko marą... I udało jej się. Dlatego ta książka jest przede wszystkim o nadziei. I o tym, że NIGDY nie należy jej tracić. A jeśli nie ma się sił... wystarczy je brać... od innych. Po to, by w końcu wygrać.

Nie wiem co tak naprawdę mam napisać na koniec. Po prostu nie wiem... Może więc lepiej nie powiem nic... Cisza czasem też jest dobra. Wymowna. Cisza to też znak, że się coś rozumie. Coś - lub kogoś. Nieważne czy mowa o realnych osobach, czy o literackich bohaterach takich jak Rachel. Osoby chore zawsze trzeba starać się zrozumieć. Dotrzeć do nich. Po to, by być. A przez to pomóc. Taki chyba jest najlepszy wniosek z tej książki, obok całej nadziei jaką ona ze sobą niesie... Przy tych, którzy nas potrzebują trzeba po prostu być. Być i rozumieć. Kiedyś będą za to wdzięczni. I kiedyś to zrozumieją. Bo nie ma nic gorszego niż samotność i niezrozumienie. Zwłaszcza w swoim najbliższym otoczeniu. Nadzieja jest jednak zawsze, Nie można się więc poddać. Trzeba walczyć. I tak długo nie ustawać w tym, aby poznać samego siebie, aż się tę walkę wygra. To chyba najważniejsze... to też chyba na tyle... mógłbym napisać dużo więcej, ale... lepiej po prostu oddam tę książkę w Wasze ręce. Może sami zrozumiecie. Mam nadzieję, ze tak - że zrozumie każdy, kto po tę książkę sięgnie. A wielu jest takich, którzy powinni.

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]

Zapraszam.