Upiór nawiedził Europę. Dzikusy. Tom 2

W imię przekonań

„Chwilami mam wrażenie (…), że my wszyscy jesteśmy upiorami. Błąka się w nas nie tylko to, co odziedziczyliśmy po ojcu i matce. Są to różne stare, martwe poglądy, różne strupieszałe wierzenia. Nie żyją w nas, ale weszły nam w krew, nie możemy się ich wyzbyć. Kiedy biorę do ręki gazetę, żeby ją przeczytać, mam wrażenie, że między wierszami pełzają upiory. Po całym kraju snują się upiory, jest ich tyle, ile piasku w morzu... " – te słowa autorstwa Henrika Ibsena przychodzą na myśl, kiedy słuchamy doniesień telewizyjnych, kiedy obserwujemy to, co dzieje się na szczeblach rządowych, kiedy jesteśmy świadkami żenujących zachowań polityków.

Cytat ten nasuwa się również podczas lektury książki „Dzikusy. Upiór nawiedził Europę”, autorstwa Sabriego Louataha, francuskiego pisarza, który pierwszym tomem powieści „Dzikusy. Francuskie wesele” nie tylko zadebiutował, ale zapewnił sobie trwałe miejsce w historii literatury. Opublikowana nakładem Wydawnictwa WAB saga, pozwoliła nam spędzić dobę w Saint-Étienne, poznając pochodzącą z Algierii, wielopokoleniową rodziną Narrusz. Dzięki tej lekturze mieliśmy okazję doświadczyć różnic kulturowych, ale również dowiedzieć się o narodzie Kabylów, czyli narodzie berberyjskim, mylnie utożsamianym z Arabami, zamieszkujący, przede wszystkim północno-wschodnią Algierię, przygraniczne obszary Tunezji, a także Francje. Pierwszy tom nie tylko przykuwa naszą uwagę wątkami społecznymi i narodowościowymi, ale pozwala też uczestniczyć w tytułowym weselu, na którym bawi się większość członków rodziny, w tle mamy zaś odbywające się wybory prezydenckie.

Osoby, które z zainteresowaniem śledziły wydarzenia rozgrywające się we „Francuskim weselu” z pewnością będą zaskoczone tym, jak rozwija się sytuacja w drugim tomie historii. Myli się bowiem ten, kto oczekuje dalszych, skomplikowanych obrazów rodzinnych relacji, wzajemnych niechęci czy konfliktów. Pierwszy tom rozbudził w nas ciekawość, ale przewrotnie posłużył ON zaledwie jako … wprowadzenie do części drugiej. O ile bowiem na weselu bawił nas przystojny aktor, Fu'ad, to tym razem straszy nas demoniczny Nazir, który odważył się … podnieść rękę na kandydata na prezydenta Francji.

Sabri Louatah rozpoczyna akcje swojego drugiego tomu w kilka chwil po zamachu na Idera Szawisza, pierwszego pretendenta arabskiego pochodzenia do urzędu prezydenta. Szawisz trafia do szpitala z poważnymi uszkodzeniami ciała, bowiem mimo iż kula nie dotarła do mózgu, to pod wpływem szoku nastąpiło pęknięcie tętniaka. Jego stan jest zatem poważny, podobnie jak poważne są oskarżenia pod adresem Nazira Narrusza. To ON jest właśnie tytułowym upiorem, mimo iż podczas aresztowania wygląda raczej na wystraszonego i zagubionego.

W jaki sposób chłopak przeszedł w tak krótkim czasie tak długą drogę, od rozprowadzania narkotyków po próbę zabójstwa na tle politycznym? Czy Nazir działał sam czy był zaledwie pionkiem w rękach jakiejś organizacji? Czy to możliwe, by wybory wygrał człowiek znajdujący się w stanie śpiączki? Na te pytania odpowiedź niesie drugi tom powieści „Dzikusy”, który w obliczu zmasowanych ataków terrorystycznych, które miały miejsce na przestrzeni kilku ostatnich lat, zyskuje nowy wymiar. I choć Nazir nie jest typowym islamskim terrorystą, zamiast idei kieruje nim raczej bunt i pycha, to możemy obserwować dramat, zarówno rodziny Szawisza, jak i wszystkich osób z otoczenia Nazira, a nawet … całej Francji, która dzień po dniu żyje zamachem.

Louatah po raz kolejny okazał się być nie tylko mistrzem fabuły czy konstruowania sylwetek bohaterów, ale pokazał ON również niezwykłą umiejętność igrania z emocjami, zarówno czytelników, jak i swoich postaci. Niezwykle aktualny polityczny i społeczny kontekst powieści dodaje jej jeszcze pikanterii i sprawia, że z niecierpliwością wypatrujemy kolejnego tomu historii. Ciekawe, czym tym razem autor zaskoczy…

Justyna Gul

Qultura slowa

Treścią 1 tomu są losy, a właściwie jeden dzień z życia mieszkającej od lat we Francji, a pochodzącej z Algierii, kabylskiej rodziny Narrusz. Kuriozalna rodzina, wielopokoleniowa, bardzo głośna i chaotyczna. W jej ramach mamy unikalnych przedstawicieli poczynając od zahukanej gospodyni domowej, poprzez hałaśliwą bezzębną acz wzbudzającą ogólny strach babkę, nastoletniego umiarkowanie zręcznego gangstera, aktora celebrytę, kazirodcze rodzeństwo i najstarszych w rodzinie męźczyzn, którzy sądzą (o naiwności), że nad wszystkim panują. Do tego dochodzi spora grupa dalszej rodziny, która widuje się tylko z okazji wesel i pogrzebów. Siłą rzeczy, przy takiej mieszaninie ludzkich charakterów i postaw, na światło dzienne wychodzą skrywane miesiącami, a nawet latami, najróżniejsze antagonizmy. Oj dzieje się, dzieje.

Spora grupa unikalnych bohaterów z rodziny Narrusz przechodzi także do tomu. 2. Z tym, że w tej części prym wiedzie mroczny on, a konkretnie Nazir Narrusz. Poznajemy go już w tomie 1, jako brata niezwykle Fu'ada, popularnego aktora.

W tomie 1 Nazir tylko anonsuje swoja obecność i poglądy. W tomie 2 daje nam wszystkim mocno popalić. W skrócie napisze, że to tajemniczy, diabelsko przystojny terrorysta napędzany..no zdziwicie się, wcale nie ideą dżihadu. Czym zapytacie. Tego nie zdradzę, dowiecie się tego z tej niesamowitej książki. Jestem przekonana, iż pomysły pisarza, jak ukazać postać Upiora- Nazirra, jak go przedstawić bardzo was zadziwi.

Przywykliśmy bowiem do schematów = terrorysta= islamista= dżihad. Autor udowadnia nam, że wcale tak nie musi być. Złem często nie jest to co nam bezpośrednio, prosto w twarz grozi. Bardziej niebezpieczne jest to czego zdajemy się nie dostrzegać, bagatelizować.

Do tego dochodzą zamieszki na ulicach Francji, niepokoje rozlewające się w tempie błyskawicznym, zamach na kandydata na prezydenta, kontrkandydata Sarkozyego,

Szawisz przeżyje zamach.

Napisałam wcześniej, że autor raczy nas ogromną wprost ilością członków rodziny Narrusz. To prawda. Ale w tym tomie poszedł o krok dalej. Dołożył do tego ogromną ilość przedstawicieli szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości.

Całość ukazana w krótkich scenach, zlepiona w genialny sposób niesamowitą fabułą, która pędzi niczym najszybsza kolejka górska i wydarzeniami, które przyprawiają o ból głowy, ale zdają się być niepokojąco realne.

Czyta się fantastycznie. Polecam. Musicie poznać tę serię. Niecierpliwie czekam na kolejny tom.

"Upiór to ja. Zna pan zdanie Marksa: Upiór nawiedził Europę?"

Karim zostaje aresztowany po tym, jak strzelił do kandydata na prezydenta Szawisza. Jest ON pionkiem, którym po idealnie zaprojektowanym planie przesuwa jego kuzyn Nazir. Pozbawiony skrupułów mężczyzna zostaje poszukiwany przez organy władzy. Ale Szawisz wciąż żyje, więc nie wszystko poszło zgodnie z planem Nazira. Na skutek pęknięcia tętniaka Szawisz pozostaje w śpiączce. To pierwsza taka sytuacja, kiedy Francja wybrała prezydenta, który nie jest w stanie sprawować swej władzy. Atmosfera w mieście robi się nerwowa i ciągle trwają zamieszki. Dlaczego strzelono do Szawisza, który nie miał niczego do ukrycia? Karim umiera ze strachu o matkę. Jego rodzina cierpi z powodu zbiorowej odpowiedzialności. Wszystkim jej członkom został postawiony zarzut udziału w zorganizowanej grupie w celu popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym. Najbardziej rozdarty jest Fu'ad. Jego ukochana Jasmina jest córką Szawisza, do którego strzelał jego kuzyn. Dlaczego musi cierpieć z powodu tego, co zrobił ktoś inny? Jak potoczą się losy kraju?

W tej części historii Karim zostaje odsunięty na dalszy plan. Na jego miejsce pojawia się Nazir, zleceniodawca politycznego zabójstwa. Mężczyzna gotowy na wszystko i bardzo przebiegły. Korzystając z chaosu jaki wprowadził, udaje mu się uciekać coraz dalej. Wyprzedza pościg i zaciera za sobą wszystkie ślady. Co nim kieruje?

Tak jak przewidziałam akcja rozkręca się właśnie w tym tomie. "Dzikusy. Upiór nawiedził Europę" to historia pełna intryg, zamieszek, nietolerancji oraz konfliktów na najwyższych szczeblach. Choć akcja rozgrywa się w krótkim przedziale czasowym to mknie do przodu w zawrotnym tempie. Właśnie na to czekałam! Cała seria ma specyficzny klimat, dzięki któremu wszystkie wydarzenia wydają się być jak najbardziej realne i prawdziwe. Od pierwszych stron akcja trzyma nas w napięciu i bardzo ciężko jest przewidzieć co będzie dalej. Emocjonujących momentów tutaj nie brakuje. Cała historia jest bardzo oryginalna i nieszablonowa, godna uwagi. Z niecierpliwością czekam na kolejną część tej niezwykłej historii. Nic nie jest w niej oczywiste.

Podobno saga literacka Sabriego Louataha nazywana jest proroczą. Czy autor posiada dar przewidywania przyszłości?

Chaos. To jedno, krótkie słowo najprecyzyjniej określa stan, w jakim właśnie znalazła się Francja. Wynik ogłoszony przez wszystkie stacje telewizyjne, wynoszący pięćdziesiąt dwa przecinek dziewięć procent niesie się echem w ludzkich głowach, co oznaczać może tylko jedno - prezydentem został przebywający w śpiączce po postrzale Szawisz, pierwsza w historii głowa państwa pochodzenia arabskiego. I chociaż zdawać by się mogło, że odpowiedzialny za ten okrutny zamach Karim zostaje natychmiast aresztowany, niemal od razu staje się jasne, że jest ON jedynie niewiele znaczącym pionkiem, w rozgrywanej przez jego kuzyna Nazira skrupulatnie przemyślanej grze. Jedna chwila, w której prowadzący w sondażach kandydat zostaje postrzelony jest jedynie zapalnikiem, po którym następuje lawina niekontrolowanych i nieszczących w skutkach wydarzeń. Czy władzom Francji uda się schwytać Nazira, samozwańczego Upiora? Czy będą w stanie zapanować nad ciemnymi chmurami, które zawisły nad ich państwem?

"Ludzie płoną w ciszy. Kamery telewizyjne nie potrafią filmować umysłów. Ja po prostu wyciągam ogień z głów na światło dzienne. (...) Jestem reżyserem prawdy..."

Jeżeli czytaliście poprzedni tom, zapewne doskonale wiecie, że w serii tej prowadzona jest narracja trzecioosobowa, zresztą przy tak licznej ilości bohaterów nie wyobrażam sobie, by mogłoby być inaczej. W "Dzikusy. Upiór nawiedza Europę" wciąż ważną rolę odgrywa dobrze znany Karim, zagubiony, przerażony, a przy tym wydawać by się mogło, że wręcz nieświadomy wagi swojego czynu. Jednak w dalszej części książki zostaje ON stopniowo zepchnięty na dalszy plan, a główne skrzypce zaczyna grać nie kto inny jak Nazir Narrusz, ścigany przez organy władzy w końcu w pełni ukazuje swoje prawdziwe oblicze. Zimny, cyniczny, pozbawiony skrupułów i w pełni przekonany o swoich racjach, wytrwale dąży do jasno wyznaczonego celu, który jak się okazuje kiełkował w jego głowie od dawna. Wciąż jednak nie dowiadujemy się, czy był w tym osamotniony, czy jest jedynie kolejną, dobrze odgrywającą swoją rolę marionetką. W sporej mierze akcja skupia się również na postaci Fu'ada, który z oczywistych względów w jednej chwili zostaje pozbawiony możliwości kontaktu z jego ukochaną Jasminą, przez to przeżywa własną, osobistą tragedię. Louatah nie byłby sobą, gdyby w tomie tym nie pojawiła się masa innych, szalenie charakterystycznych postaci, takich jak chociażby liczni członkowie agencji bezpieczeństwa czy Fleur, która zdaje się być wręcz zaślepiona Nazirem, a tym samym jego ideami.

Styl autora wciąż pozostaje taki sam, prosty i przystępny, a jednocześnie ma w sobie to coś, co czyni go niepowtarzalnym. Szczegółowe i barwne opisy zaczynając od postaci, a na otoczeniu kończąc sprawiają, że czytelnik przenosi się do całkiem innego, nieprawdopodobnie realnie przedstawionego świata. Cała historia zawarta w drugim tomie odgrywa się w ciągu zaledwie trzech dni, jednak jej wielopłaszczyznowość i zawiła fabuła sprawiają, że nie można się przy niej nudzić. W przeciwieństwie do pierwszej części, która skupiała się głównie na ukazaniu ogromnego rodu rodzinny Narrusz, akcja w kontynuacji tej przybiera znacznie szybsze tempo. Krótkie rozdziały w połączeniu ze sporą liczbą przemyślanych i spójnych wątków powodują, że pozycję tę czyta się bardzo szybko i wręcz nie można się od niej oderwać. Książka ta jest idealną mieszanką nietolerancji i uprzedzeń, skrupulatnie przemyślanych intryg, opanowujących kraj zamieszek oraz nieustannie toczonych potyczek między poszczególnymi szczeblami władzy, których przedstawiciele zamiast ze sobą współpracować, kopią sobie wzajemnie dołki. Autor w tomie tym udowodnił, że poza wykreowaniem niesamowitych bohaterów potrafi także stworzyć pełną emocji wartką akcję, która trzyma w napięciu aż do ostatnich stron. Natomiast samo zakończenie... nie mogę się doczekać kolejnego tomu, a to mówi samo za siebie, Louatah po raz kolejny zostawia czytelnika z wielkim niedosytem, a ja z niecierpliwością wyczekuję lutego, kiedy to premierę będzie miała kolejna część serii. Chcę również wspomnieć o jej wydaniu, które naprawdę cieszy oczy (i biblioteczkę), jest przepiękne.

Podsumowując "Dzikusy. Upiór nawiedził Europę" jest to zdecydowanie godna uwagi kontynuacja, łącząca w sobie thriller polityczny z osobistymi tragediami bohaterów. Jeżeli cenicie sobie oryginalność, nieszablonowość, a przede wszystkim nie czytacie dla samego czytania, zapewniam Was - trafiliście idealnie.

**********[Adres usunięty]*********

Poprzednia część „Dzikusów” skończyła się tak nagle i z takim impetem, że nie miałem się nad czym zastanawiać. Od razu chwyciłem za „Upiór nawiedził Europę”, którą dzięki wydawnictwu WAB mogę dla was recenzować jeszcze przed premierą. Jeśli nie zapoznałeś się z pierwszym tomem, polecam zajrzeć do naszej recenzji „Dzikusy. Francuskie Wesele” .

Francja po trzęsieniu ziemi

Tak jak w części pierwszej „Dzikusów”, historia zamyka się w bardzo krótkim okresie czasu, dokładnie są to mniej niż 3 dni od momentu wystrzału z broni Karima. Chłopiec wraz z swoją rodziną zostaje zatrzymany i przesłuchiwany. Na dosłownie wszystkich szczeblach władzy zaczyna się śledztwo i pościg za Nazirem - persona non grata rodziny Narrusz. Nie wiadomo czy Szawisz, być może przyszły prezydent Republiki Francuskiej, przeżyje zamach, a na ulicach Paryża dochodzi do masowych rozruchów przeciwników dotychczasowej władzy. Kraj przypomina jedną wielką beczkę prochu, gdzie przypadkowa iskra może doprowadzić do katastrofy.

Pozytywna zmiana

„Upiór nawiedził Europę” zgodnie z moim przeczuciem i nadziejami w wyraźny sposób odróżnia się od pierwszego tomu. Autor porzucił kwestie społeczne na rzecz szybszej akcji. Do licznej rodziny Narrusz doszła bardzo duża ilość bohaterów związanych z wymiarem sprawiedliwości, służbami specjalnymi i policją. Jeśli ktoś miał problem z zapamiętaniem wszystkich imion i nazwisk w „Francuskim weselu” tu będzie miał prawdziwe urwanie głowy. Mimo tak dużej ilości bohaterów nie mogę powiedzieć aby któryś z podejmowanych wątków był mniej znaczący dla całej fabuły. Dzięki temu historia toczy się w równym tempie, bez przestojów. A gdy łapało mnie leciutkie znużenie, Sabri Louatah znowu przyspieszył, odkrył najmocniejsze karty ocierające się o teorie spiskowe i uderzył z taką mocą, że już teraz z niecierpliwością wyczekuje ciągu dalszego.

To co podobało mi się szczególnie to sposób w jaki zostały przedstawione przepychanki i batalie pomiędzy poszczególnymi szczeblami władzy. Wizje śledztwa, metody poszczególnych osób, ich niepochamowana ambicja oraz ewentualne powiązania z światem polityki, powodują kolejne zgrzyty w rządowej machinie i dodają całej historii pikanterii. Bardzo ciekawie w całą historię zostały wplątane media społecznościowe. Tu duży plus dla autora, że ukazał jak bliski wszystkim np.: facebook itp. może stać się szczególnie groźnym narzędziem, a nawet bronią.

Większe zastrzeżenie mam jedynie do zbyt słabo zarysowanej, według mnie, psychologii dwóch głównych postaci, Nazira i Fuada. Przeszłość braci jest dosyć niejasna, tak więc motywy, szczególnie Nazira, są dla mnie mało przekonywujące. Tłumaczenie, że ktoś jest zły po prostu z natury do mnie nie przemawia. Bardziej Sabri Louatah skupił się na przedstawieniu wszystkiego co dzieje się dookoła bohaterów, dosyć dokładne opisy dają wrażenie lektury scenariusza do kolejnych odcinków serialu. Swoją drogą taki niedługo ma powstać.

Podsumowanie

Ciekawa, bliska naszych czasów tematyka, spotkała się w tomie drugim „Dzikusów” z konkretną akcją i emocjami. Kolejny mocny finał i ilość wątków nie daje nam jasnej odpowiedzi co czeka nas w kolejnej części serii, do której lektury w tym momencie mogę wszystkich z czystym sumieniem zachęcić.

Pozdrawiam

T.