Unieważnienie

Zanim jeszcze zaczęłam czytać spotkałam się z wieloma naprawdę skrajnymi opiniami na temat tej historii, a już z całą pewnością w stosunku do postaci głównego bohatera, który do tej pory zebrał pokaźną kolekcję najróżniejszych i najbardziej wymyślnych epitetów, jakimi z pewnością nie mogą pochwalić się jego książkowi koledzy. A później swoje cegiełki w tym temacie dorzuciły jeszcze dwie moje Koleżanki z blogosfery, więc zaczynałam się zastanawiać, jakie ostatecznie będą MOJE wrażenia po lekturze. Mimo wszystko muszę przyznać, że jeśli przy kreowaniu tej historii zamiarem Emmy Chase było wzbudzenie kontrastujących ze sobą emocji, od rozbawienia przez przyjemność z lektury, aż do irytacji i konkretnego już wkurzenia swoich czytelników, to z całą pewnością ten zabieg jej się udał, a to czego absolutnie nie można przy tym odmówić autorce, to konsekwencji.

Co sądzę o Stantonie i jego historii? Cała recenzja na blogu, zapraszam :)

[Adres usunięty]

Głównym bohaterem powieści jest Stanton - świetnie zapowiadający się prawnik, który równolegle prowadzi dwa życia. Które potrafił idealnie rozdzielić. Z jednej strony jest jego ukochana Jenny - licealna miłość i matka jego kochanej córeczki Presley. Stawia ją zawsze na piedestale, kocha i w nieokreślonym terminie planuje się z nią związać na stałe po przez związek małżeński, tym samym tworząc razem idealną rodzinę. Z drugiej strony jest Sophie - seksowna, latynoska prawniczka i kochanka Stantona. Gdy główny bohater dowiaduje się, że "jego dziewczyna wychodzi na mąż" pali mu się grunt pod nogami, wywracając idealny świat do góry nogami. Typowy facet "pies sam nie zje, a drugiemu nie da".

Dzięki świetnej Emmie Chase i jej poczuciu humoru w książce znajdziemy wiele zabawnych sytuacji jak i bogatych wątków erotycznych. Narracja w książce podzielona jest na dwie osoby - Stantona i Sophie. Dzięki czemu możemy poznać pogląd kobiety na zarysowaną fabułę.

Sophie jest ideałem oraz fantazją każdego mężczyzny. Ma w życiu wytyczony cel do którego świetnie dąży. Jedynym jej błędem w idealnym życiu jest związek z Stantonem. Łatwo się godzi na bycie tą druga, a zarazem tylko przyjaciółką od seksu. Twierdzi, że potrafi sobie poradzić z wszelkimi uczuciami i oddzielić to od życia prywatnego. Zgadza się pomóc przyjacielowi w misji odzyskania jego ukochanej, choć sama może mieć pęknięte serce.

Autorka bardzo namiętnie przestawia romans między narratorami. Miłośniczki gorących romansów typu "50 Twarzy Greya" lub "Dotyk Corssa" będą zachwycone. Fabuła jest dość przejrzysta, nie trudno się domyśleć finału książki, kiedy Stanton ujawnia swoje prawdziwe powody zabrania ze sobą przyjaciółki.

Książkę czytało mi się lekko, łatwo i przyjemnie. Początkowo nienawidziłam głównego bohatera oraz Jenny za ich zachowanie i pokrętne wybory. Nie mogłam pojąć ich "chorego" układu. Pomimo przewidywalności, książka wciąga. Przeczytałam ją od deski do deski. Polecam osobą, które lubią lekkie powieści, a w szczególności lekkość pióra Emmy Chase.

Nie przepadam za powieściami romantycznymi, gdzie głównym wątkiem historii jest miłość do drugiej osoby. Całość wydaje mi się przereklamowana, gdyż gdzie nie spojrzymy, bombardowani jesteśmy tym z każdej strony. Utwory muzyczne, wiersze, książki czy rzemiosło artystyczne w postaci obrazów lub szkiców, aż krzyczy i mówi: pamiętaj, że miłość otacza Cię ze wszech stron. Jak to więc się stało, że do moich rąk trafił egzemplarz książki „Unieważnienie” Emmy Chase?

Waszyngtoński obrońca Stanton Shaw, nazywany przez innych Uwodzicielem Przysięgłych jest mężczyzną, któremu trudno jest się oprzeć. Co się stanie, gdy pewnego dnia dostanie ON zaproszenie na ślub swojej licealnej miłości i matki jego dziecka? Jak to wydarzenie wpłynie na życie Stantona? Jak wpłynie to na jego towarzyszkę Sofię Santos, której proponuje wyjazd, by odzyskać ukochaną? „Młodzieńcza miłość jest silna. Pierwsza miłość jest potężna. Jednak kiedy jesteście młodzi, nie wiecie, bo wiedzieć nie możecie, jak długie naprawdę jest życie. A jedyną pewną w nim rzeczą, prócz śmierci i podatków, są zmiany.” Zacznijmy więc od początku. Powieść skupia się na perypetiach głównego bohatera Stantona, który chce odzyskać matkę swojego dziecka i prosi o pomoc prawniczkę, swoją przyjaciółkę po fachu, Sofię. Czytając powieść miałam wrażenie, iż za dużo, zdecydowanie za dużo w niej intymnych scen, które poniekąd mnie odstraszały i zniechęcały do kontynuowania historii. „I nagle zdajecie sobie sprawę – nagle jesteście pewni – jak głębokie żywicie do kogoś uczucia, uświadamiacie sobie, ile ta osoba dla was znaczy, kiedy stajecie twarzą w twarz z możliwością jej straty.” Udając się dalej w podróż czytelniczą stwierdziłam, że poniekąd książka jest warta tego aby po nią sięgnąć. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta – bohaterowie. Są oni przejrzyści i kolorowi i zabawni. Powieść zawiera wiele komediowych wątków, za co dziękuję autorce, a postacie dodają temu wszystkiemu humorystyczny wyraz. Akcja książki toczy się szybko, ja zdążyłam przeczytać ją jednego dnia. „Emocje uderzają mnie w pierś niczym niszcząca kula w teledysku Miley Cyrus.” Muszę jednak nadmienić, iż nie czuję niedosytu po skończonej powieści i wątpię, czy przeczytam kolejne tomy. Nie jest to jednak gatunek dla mnie i właśnie zdałam sobie z tego sprawę, ale osobom, które lubią zatracić się w miłosnych historiach na pewno powieść „Unieważnienie” Emmy Chase mogę polecić bez problemu. Dla fanów powieści kryminalnych może to być zły lub niesatysfakcjonujący wybór. Na sam koniec chciałabym podziękować Emmie Chase oraz osobom z portalu [Adres usunięty] za wybranie mojego pytania do autorki oraz nagrodzenia mnie książką.

Emma Chase za dnia jest oddaną żoną i matką dwójki dzieci, mieszkającą w małym, wiejskim miasteczku w New Jersey. W nocy staje się niestrudzoną bojowniczką klawiatury, ciężko pracując godzinami, aby ożywić swoich wielobarwnych bohaterów i ich niekończące się wygłupy. Znajduje się w długotrwałym oraz burzliwym związku z kofeiną.

Kiedy tylko usłyszałam o nowej powieści Emmy Chase jako wierna fanka jej twórczości od razu postanowiłam ją zamówić. Przekonana, że poznam drugiego Drew Evansa sięgnęłam po „Unieważnienie” i z przykrością przyznam, iż się rozczarowałam.

„Częściowo chciałbym zatrzymać Jenny jedynie dla siebie, zamknąć ją w tym domu, wiedząc, że nie robi nic innego, tylko na mnie czeka. Jednak silniejszy od tego jest strach, że się wypalimy, kończymy, nienawidząc siebie, obwiniając się nawzajem za wszystko, co przegapiliśmy i co nas ominęło. Za wszystkie te rzeczy, których nie spróbowaliśmy.”

Stanton Shaw to jeden z najlepszych waszyngtońskich prawników, wspaniały, mądry, kochający ojciec, a na dodatek szaleńczo zakochany w swojej licealnej dziewczynie Jenny. Na pierwszy rzut oka istny diament, ale kiedy bliżej spojrzeć okazuje się, że ten diament ma liczne skazy. Ponieważ Stanton to tak naprawdę człowiek, który dla kariery porzucił ukochaną wraz z maleńkim dzieckiem twierdząc, że na odległość także mogą tworzyć rodzinę, tylko zapomniał dodać, że będą się widywać jedynie w wakacje (i to nie każde). To człowiek, który twierdzi, że ponad wszystko kocha Jenny, jednak na boku sypia z przypadkowo poznanymi kobietami. Człowiek, który uważa siebie za ideał. Wyobraźcie sobie wielkie zdziwienie tego ideału, kiedy odkrywa, że Jenny postanawia nie czekać więcej na niego i wyjść za innego.

Wyjątkowo ( i mam nadzieję, że więcej się to nie powtórz) w przypadku tej książki nie będę wam nadmieniać fabuły rozgrywającej się na jej stronach. Ponieważ wszystko co wydarzyło się w tej książce jest już opisane na jej okładce nie pozostawiając tym samym czytelnikowi nic nowego do odkrycia. Jak uwielbiam wydawnictwo FILIA i nigdy nie mam do niego zastrzeżeń tak tym razem muszę przyznać, iż popełnili ogromny błąd zamieszczając tak obszerny opis z tyłu. Okradli czytelnika z wszystkiego co najlepsze…

Sam styl pisania autorki nie uległ zmianie. Książka jest napisana w lekki sposób. Jest pełna zabawnych dialogów, które rozbawią was nie raz, mimo nietrafionego pomysłu na głównego bohatera. Fabuła natomiast jest odrobinę przewidywalna, ale wszystkie wydarzenia rozgrywają się szybko i jest ich na tyle dużo, że cały czas coś się dzieje, więc ta przewidywalność nie doskwiera tak czytelnikowi. Niestety nie da się uniknąć porównań z poprzednią serią autorstwa Chase, gdyż od pierwszych stron widać, że sama autorka usilnie próbował wykreować podobną postać do Drew. I jak zachowanie Evansa wydawało się zabawne oraz czarujące, tak zachowanie Shaw było po prostu egoistyczne i odrażające.

Podsumowując „Unieważnienie” wypadło bardzo słabo w porównaniu z „Zaplątanymi” i czytając recenzję „Unieważnienia” nie raz spotkacie się z negatywnymi ocenami. Ale nie zniechęcajcie się nimi, ponieważ to, że nie spodobało się komuś innemu nie znaczy, iż nie spodoba się również wam. Przeczytajcie i wyróbcie sobie swoją własną opinię. Ta będzie dla was najlepsza.

Aleksandra

[Adres usunięty]C5%9B%C4%87-uniewa%C5%BCnienie-emma

Mówi się, że ukochaną osobę można puścić wolno. Jeśli wróci- jest Twoja. Jeśli nie- nigdy Twoja nie była. Jenny i Stanton, Stanton i Jenny. Są ze sobą od przysłowiowego "zawsze". Wszystkim wydaje się, że są sobie przeznaczeni, więc kiedy dziewczyna rodzi dziecko, a Stanton wyjeżdża na studia, godzą się na otwarty związek, z pełnym pakietem zaufania. Jednak im dłużej to trwa, tym bardziej się od siebie oddalają. Kiedy chłopak staje się cenionym prawnikiem, mieszkającym w stolicy i tworzącym układ doskonały ze swoją współpracownicą- przyjaciółką, Jenny czuje się coraz bardziej samotna. Dopóki, dopóty nie poznaje JD, który w szkole średniej podawał wodę drużynie futbolowej. Mężczyzna wraca, by pomścić śmierć swojego ojca i tak samo jak ona potrzebuje wsparcia. Wtedy właśnie nimi dochodzi do wrzenia. Czy Stanton pokaże Jenny, że na nią zasługuje i jest w stanie zrobić dla niej wszystko? Czy rzuci dotychczasowe życie, by wrócić do niej i do ukochanej córeczki? Czy dziewczyna odwoła swój ślub, bo dawna miłość znów zawróci jej w głowie? Jaki w tym udział będzie miała Sophia, piękna współpracownica i zarazem najlepsza przyjaciółka?

Książkę czyta się szybko, rytmicznie i przyjemnie. Lekkie pióro autorki nam to właśnie usprawnia. Jednak historia tutaj zawarta jest jednocześnie ciekawa jak i w takim samym stopniu irytująca. Bardzo nie spodobało mi się, że ktokolwiek mógł wpaść na tak niemądry układ. Mam tu na myśli otwarty związek. Moim skromnym zdaniem kończy to się zawsze tak, jak to jest opisane tutaj i bohaterowie musieli być naprawdę głupi, jeśli myśleli, że to wypali. Jednak ta książka...nie wzbudziła tylko złości. Jest mi trudno przyznać, ale momentami ukradkiem wycierałam oczy. Nie jestem w stanie opisać tego uczucia, które we mnie się obudziło. Było to coś pomieszanego ze smutkiem, złością i przykrością. Było mi bardzo żal Stantona, że Jenny tak po prostu wszystko skreśliła. Jednym ruchem ręki. Jednak było mi również przykro, że Stanton, choć tak bardzo (podobno) ją kochał, to był w stanie sypiać z innymi i odwiedzać ją raz do roku! Było mi przykro również dlatego, bo wyobraziłam sobie jego uczucia. To, jak czułabym się na jego miejscu. Każdy z nas kogoś kocha i nie potrafimy sobie wyobrazić, że z dnia na dzień wszystko się sypie i tracimy to co mamy. Dlatego szczery ukłon w stronę autorki, że powieścią potrafiła poruszyć we mnie strunę uczuć, sprawiła, że wczułam się idealnie w rolę bohatera. Dobra lektura to taka, która wyciska z nas uczuć tyle ile się da i po której czujemy ucisk w żołądku. Kiedy nie chcemy, by historia się kończyła. Ja również tego nie chciałam, chciałam by trwała, chciałam w niej być i towarzyszyć jej bohaterom. Bardzo rozczulił mnie również napis na początku tejże książki. "Mamie i Tacie, za pokazanie, jak powinno wyglądać rodzicielstwo". Kiedy po skończonej powieści ponownie je przeczytałam, pomyślałam: Stanton był wspaniałym ojcem. I dlatego uważam, że powieść trafiła w moje serce. Ponieważ do tej pory nie mogę przestać o niej myśleć.

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]