Ultima

FANTASTICA ULTIMA

„Proxima” Stephena Baxtera, autora – nie ma się co oszukiwać – w Polsce kojarzonego głównie z powieści pisanych wspólnie z Terrym Pratchettem, była naprawdę przyjemną lekturą SF. Drugi tom, który właśnie pojawił się na rynku, to jednak rzecz o wiele lepsza od poprzednika. Równie świetnie napisana, oparta na znakomitych pomysłach, jeszcze lepiej wykorzystuje potencjał i dostarcza niesamowitych wrażeń zarówno tym, którzy mają ochotę na epicką, spektakularną opowieść kosmiczną, jak i tym, którzy chcą czegoś o wiele bardziej złożonego i ambitnego.

Witajcie na Per Ardua, planecie okrążającej gwiazdę Proxima. To na niej odkryto niezwykłą rzecz, która wiele zmieniła – tzw. Włazy. Czym one są? To rodzaj portali, które pozwalają w mgnieniu oka przenieść się o lata świetlne. Czyżby dla wszystkich nadszedł czas niezwykle sprawnej eksploracji kosmosu i odkrywanie jego tajemnic? Nawet jeśli tak, są w przestrzeni rzeczy, których lepiej jest nie odkrywać…

Prawdziwa natura wszechświata. Prawda o ludzkiej przeszłości i przyszłości. I żyjące od miliardów lat, sterujące nami umysły. Gdy wszystko to wychodzi na jaw, okazuje się, że nie czeka nas nic dobrego. Nadchodzi czas walki. Prawdziwej wojny o kontrolę nad własnym losem i uniknięcie nadciagającej zagłady…

Baxter to autor, obok prozy którego nie warto przechodzić obojętnie. Co prawda to cykl „Długa Ziemia”, który powstał we współpracy z Pratchettem, był chyba najpopularniejszym z dzieł autora na naszym rynku, ale to właśnie solowe powieści najbardziej warte są uwagi. Najlepszym na to dowodem jest właśnie „Ultima”, w której czuć prawdziwą siłę prozy pisarza nagrodzonego [Adres usunięty]. Philip K. Dick Award. Siłę widoczną i w pomysłach, i podejściu do fabuły i samym wykonaniu także. Wykonaniu lepszym, niż dzieła wspomnianego Pratchetta.

Mocną stroną tej powieści są aspekty naukowe i ciekawe podejście do samej wszechświatowej tematyki i zagrożenia, które nadejdzie gdzieś stamtąd. Wizja Baxtera jest odpowiednio epicka, jednak imponująca nie tylko rozmachem, ale i spójnością. „Ultima” przekonuje, „Ultima” wydaje się prawdopodobna, ale „Ultima” też porusza coś więcej w czytelniku. Fantastyka, którą pokochałem jako dziecko urzekała mnie możliwością doświadczenia i zobaczeni rzeczy, których w życiu nie zobaczę. Baxter idzie krok dalej, stymuluje tę moją fascynację, ale też i pobudza intelektualnie. I robi to w sposób lekki, ale treściwy i zapadający w pamięć.

Kto zatem lubi dobrą (w każdym tego słowa znaczeniu) fantastykę, „Ultimę” koniecznie powinien poznać. Solidna dawka świetnej rozrywki na poziomie gwarantowana. Lepsza nawet niż można by sądzić zarówno po opisie, jak i poprzednim tomie.

"Ultima" jest tomem drugim, zaraz po "Proximie" i co dziwne, znalazłam również informację o tomie 1.5, który także chciałabym przeczytać, ale generalnie zdobycie go graniczy z cudem. Natomiast te dwa wydane już przez Wydawnictwo Zysk i S-ka miałam okazję przeczytać dzięki uprzejmości właśnie tego Wydawnictwa.

Tę serię zobaczyłam jakiś czas temu na półce w empiku, a ponieważ ostatnio mam mood na powieści sc-fi mocno oscylujące wokół kosmosu i wszystkiego, co z nim związane, to bardzo się ucieszyłam, że znalazłam coś godnego uwagi. Tak mi się przynajmniej na początku wydawało. A czy ten tom jest dobry? Czy warto przeczytać kontynuację i trzyma ona poziom?

Stephen Baxter napisał kontynuację "Proximy" więc trzeba o tym pamiętać, zanim się sięgnie po drugą część, aby sobie nie zaspojlerować. O czym jest ta książka, zatem?

Okazuje się, że wokół Proximy krąży planeta Per Aruda. I na tej dziwnej planecie okazuje się, że są włazy, które pozwalają podróżować i to nie byle jak, bo przez lata świetlne od tak, szybciutko, jak po pstryknięciu palcami po prostu przechodząc przez drzwi. W mojej głowie natychmiast pojawiła się wizja tego, aby nie naruszać przeszłości, nie zmieniać nic, bo można zbyt mocno wpłynąć na teraźniejszość i przyszłość i szczerze mówiąc, spodziewałam się, że Baxter pójdzie w tę stronę w tej historii. Ale nie, zaskoczył mnie jednak!

To dziwnie łatwe podróżowanie oczywiście ma swoje konsekwencje, ale to nie jest schematyczna opowieść sci-fi i tym razem autor postanowił pokazać, że w jego książce przeszłości jednego człowieka... tak, dokładnie, przeszłości, w liczbie mnogiej. Zbiegają się one do jednej, aktualnej teraźniejszości. Co zatem z przeszłością? Tu w standardzie, jest ona skończona.

Poza podróżowaniem okazuje się, że w tym nowym wszechświecie, który można eksplorować istnieję już pewne istoty. I to nie byle jakie, tylko takie, które mają po miliardy lat. Okazuje się, że one wszystkim sterują, mają plany. Jak by chciało być Bogami, prawda? Czy zatem bohaterowie mają swoją wolną wolę? Czy muszą i czy w ogóle mogą ją mieć bądź odzyskać?

No muszę przyznać, że to jedna z lepszych książek sci-fi jakie miała okazję przeczytać. Głównie dlatego, że jest inna, dziwna, a jednocześnie powoduje, że po plecach przebiega dreszcz, bo to w sumie nie jest takie niemożliwe.

"Ultima" jest jedną z najlepszych, ciekawszych powieści w swoim gatunku i jest cegłą! A ja uwielbiam cegły! Zwłąszcza jeśli opowieść się nie ciągnie, nie ma wymuszonych dialogów i zbędnych, zbyt długich opisów. Tutaj tego nie znajdziecie. Baxter przemyślał, co chce przekazać swoim czytelnikom i zrobił to wyśmienicie.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Zysk i S-ka!