Ulica Pazurkowa. Zaklinacz kotów

O tym, że pierwsze wrażenie bywa mylące, pewnie zdarzyło wam się przekonać na własnej skórze.

Czy do podobnego wniosku dojdzie Milka, jedna z bohaterek serii o sympatycznej grupie dzieciaków z kamienicy przy ulicy Pazurkowej?

Mieszkańcy kamienicy z numerem 1 nie mogą narzekać na nudę. Państwo Przygrywkowie przywitali na świecie dwa małe skarby: Manię i Lucka. Wszystkie dzieciaki służą młodym rodzicom pomocą w opiece nad maluchami. Nawet koty państwa Przygrywków odkryły plusy pojawienia się w domu dzieci. Mogą wylegiwać się bezkarnie pod puchatymi kołderkami w dziecięcym wózku. Podczas jednego ze spacerów z maluchami Milka żali się Marysi na nowego kolegę z klasy.

Tymczasem za sprawą syreny alarmowej oraz donośnego dziecięcego płaczu dobiegającego z wnętrza wózka, skryte w nim dotąd koty czmychają na drzewo. Na nic zdają się próby ich zwabienia.

Zdaje się, że jedynym ratunkiem może być Feliks, nielubiany przez Manię kolega z klasy. Czy dziewczyna zakopie topór wojenny i poprosi Feliksa o pomoc?

"Ulica Pazurkowa. Zaklinacz kotów" to zabawa opowieść z morałem. To historia o drugiej szansie, na którą zasługuje każdy z nas. To czytanka o nazbyt pochopnym wyciąganiu wniosków i zbyt wczesnych osądach. Pokazuje, jak krzywdzące może być doczepianie przysłowiowej łatki i jak bardzo niesłuszne wysnute wnioski mogą mijać się z prawdą.

Niezmiennie polecam, bo seria o mieszkańcach ulicy Pazurkowej warta jest czytelniczej uwagi.

Co wspólnego ma kolega z klasy ciągnący za warkocze z ucieczka kotów na drzewo?

Dowiecie się wszystkiego w kolejnej części przygód mieszkańców z ulicy Pazurkowej z książki :

Ulica Pazurków. Zaklinacz kotów- Aleksandry Struskiej-Musiał, wydawnictwo bis

Kolejne części serii, wspólnie prezentują się cudownie, nawiązując do siebie formatem, oprawą i grafiką. W tej części śledzimy kolejne perypetie coraz to starszych dzieci z ulicy Pazurkowej i coraz to odpowiedzialnejszych starszych, jak Pan Przygrywka😉

To kolejna części w której znajdziecie mnóstwo humoru, ale też lekcje. Bo któż nie ciągnął lub był ciągnięty za warkocze😉

Tym razem dzieci dopadł problem prawie nie do rozwiązania. Na świat, w domu Państwa Przygrywków, przyszło dwoje dzieci. Bliźniacy, bardzo lubili spacery w wózku w towarzystwie starszych kolegów. Tak samo koty, które powoli zaczęły się przyzwyczajać do stworzeń, które choć sierści nie posiadały, równie często miauczały. Podczas jednego z takich spacerów, koty niepostrzeżenie wslizgnely się pod kocyki maluchów i drzemał w wózku razem z niemowlakami. I było by tak daje gdyby nie syrena, która koty przestraszyła, a te, z panika uciekły na drzewo. I problemu by nie było, gdyby nie to że koty nie chciały zejść. I wtedy dzieci wpadły na pomysł aby o pomoc poprosić nowego kolegę, który naładował koty jak mało kto. Lecz czy to wystarczy, żeby przywołać koty z powrotem? I czy cie gniecie za warkocze, pomoże w nawiązaniu nowej przyjaźni?

Czwarta już część serii spotkała się u nas z ogromnym entuzjazmem i zagwarantowała miłe czytelnicze chwile. Bliżej przyglądamy się rodzinie Przygrywków, w której zapanowały zmiany, na świecie pojawiły się bliźniaki: Mania i Lucek, zjednały sobie szybko okolicznych mieszkańców, jednak Beksa i Piegus nie są przekonani do nowego towarzystwa. Kociaki przekonały się, że dzięki maluchom czeka je nowa przygoda i fantastyczne spacery. Na rodzinnym wypadzie dochodzi do nieoczekiwanego zwrotu akcji, hałas syreny pogotowia ratunkowego sprawia, że koty uciekają na drzewo. Co dalej? Jak rozwinie się akcja? Kto ich uratuje? Czy uda się komuś je namówić do zejścia z drzewa? Podpowiadam, że trochę ta eskapada trwa i będzie się działo.

Poznajemy Feliksa, który być może ma sposób na koty, jednak niewiadomo, jak postąpi wobec niego Milka, bo ich ostatnie układy nie należą do najlepszych. Czyżbyśmy mieli do czynienia z zaklinaczem kotów?

Mój sześciolatek - jak widać - zadowolony jest z lektury, podoba mu się każda część serii. Uwielbiam, gdy z książki dzieci mogą czerpać dobre wzorce, które mogą wprowadzić w życie. Relacje z sąsiadami to ważna sprawa, a uwrażliwianie wobec zwierząt to również niezwykle cenna tematyka.

Mocno polecam tę ciepłą historię pełną przygód.

„Na Ulicy Pazurkowej wreszcie pojawiła się wiosna”. Tak zaczyna się czwarty już tom przygód przyjaciół z kamienicy przy Ulicy Pazurkowej. Ponieważ tajna baza nie jest jeszcze tajna, a liście na drzewach dopiero się pojawią, to dzieci mają swój plan B na spędzanie wolnego czasu. Tym planem są wspólne spacery z rodziną Przygrywków, a dokładnie z nowo narodzonymi bliźniakami. Wszystko przebiegało koncertowo, aż do czasu kiedy na jeden, ze spacerów wybrały się również koty Państwa Przygrywków – Piegus i Beksa. Głośny sygnał syreny oraz jeszcze głośniejszy płacz Mani i Lucka spowodowały, że kociaki uciekły, gdzie pieprz rośnie, czyli na wierzbę. I w tym miejscu zaczyna się pełna emocji akcja ratunkowa, bo jak ściągnąć z drzewa dwa koty, które wcale nie chcą zejść?

Piegusa i Beksę mieliśmy okazję poznać w jednym z poprzednich tomów. Są to dzieci Ogryzka, a w zasadzie Ogryzki, kotki Państwa Kociejków. Swoją ucieczką zmobilizowały zarówno dzieci, jak i rodziców, którzy prześcigali się w pomysłach na sprowadzenie kociaków na ziemię. Ostateczny wybór padł na Feliksa, kolegę z klasy Milki. Feliks, według Milki, jest dziwny, robi kawały koleżankom i kolegom z klasy, a do tego codziennie jest cały w kociej sierści. Tak więc oczywistym jest wybór właśnie jego, bo komu może się powieść, jak nie takiemu miłośnikowi kotów.

Kolejna historia to kolejne mile spędzone chwile wśród przesympatycznej grupie dzieciaków, żądnych przygód i głową pełną pomysłów. Kolejny raz można było dowiedzieć się z niej kilku wartościowych rzeczy jak poznanie i wyjaśnienie powiedzeń, ale również to, że nie warto oceniać ludzi po pozorach. W końcu okazuje się, że pierwsze wrażenie nie zawsze jest najtrafniejsze, a opieranie się tylko na nim może nas pozbawić naprawdę wartościowych znajomości.

Ilustratorka stanęła na wysokości zadania, więc każda z ilustracji aż tętni życiem. Tym razem na darmo szukać małych obrazków, większość z nich została opowiedziana na dwóch stronach, przedstawiając emocje i zachowania uczestników akcji ratunkowej. Książka została wydana w takiej samej formie jak pozostałe tomy, dlatego też będzie idealnie pasować do swoich poprzedników i świetnie prezentować się na półce domowej biblioteczki.

Jeżeli ktoś jeszcze nie miał okazji zapoznać się z przygodami mieszkańców kamienicy na Ulicy Pazurkowej (mam nadzieję, że nie ma zbyt wielu takich osób ;)), to nie wiem, na co czeka… nie traćcie czasu. To zdecydowanie jedne z ciekawszych książek dla dzieci, jakie miałam okazję czytać synkowi. Gorąco polecam.

Papierowy Bluszcz

Na Pazurkowej nigdy nie ma nudy. Tym razem w opałach znajdą się Beksa i Piegus. Będzie potrafił pomóc im zaklinacz kotów. Jest tylko jeden problem, to nowy kolega Milki, a ona z Feliksem ma na pieńku…

Na Pazurkowej pojawili się dwaj nowi lokatorzy. To bliźniaki państwa Przygrywków. Wszystkie dzieci z kamienicy chodzą po szkole pomagać w opiece nad maluchami. Dwa nowe osobniki nie umknęły także uwadze kotów, tj. Piegusa i Beksy. Może i byłyby obrażone, że uwaga ich właścicieli teraz się już tak na nich nie skupia, ale jak się gniewać, kiedy w domu pojawił się wózek z mięciutką i przyjemną kołderką, pod którą tak smacznie się śpi?

Pewnego razu podczas spaceru przejeżdżająca karetka budzi nie tylko bliźniaki. Nagle z wózka wyskakują kociaki i momentalnie wspinają się na drzewo. Żadne nawoływania nie zachęcają je do zejścia, podobnie jak nie czyni tego zapach sardynek. Nawet pan Przygrywka próbuje wspiąć się po koty na drzewo, ale zamiast im pomóc, sam łamie nogę. Następnego dnia koty nadal siedzą w tym samym miejscu. To już oczywiste, że same nie zejdą.

Milka ma nowego kolegę w klasie, Feliksa. Chłopiec świetnie udaje odgłos kota. Jest tylko jeden problem, dziewczynka jest na niego obrażona i się do niego nie odzywa. On pewnie mógłby ściągnąć zwierzaki na ziemię, ale najpierw musiałaby go o to poprosić.

Sprawdźcie, czy Milka zawrze rozejm z Feliksem i czy faktycznie chłopiec ma takie fantastyczne podejście do kotów. Jak myślicie, uda się uratować Piegusa i Beksę?

Za nami fantastyczna lektura kolejnej części Ulicy Pazurkowej. Jak zwykle nie brakuje tu akcji, przyjaźni, empatii i miłości do zwierząt. Dzieci spędzą z nią miło czas i dzięki niej poznają kilka powiedzeń, a także dowiedzą się, że pozory czasem mylą. Całość opatrzona jest uroczymi ilustracjami, które nadają jej jeszcze więcej uroku.

Polecam serdecznie. To świetna książka dla przedszkolaków, także tych, które nie znają poprzednich części. Warto je nadrobić, ale nie jest to konieczne, aby czerpać przyjemność z lektury.