Ujrzą nas takimi

"Ujrzą nas takimi" to cztery powiązane z sobą opowieści rozgrywające się w Japonii, które skupiają się wokół duchów osób, oczekujących na zemstę na potomkach swoich oprawców.

Pierwsza dotyczy duchów zmarłych, które nie odeszły, tylko pozostały na ziemi, druga opowiada o rozpadającej się rodzinie, która przybywa na miejsce zajmowane przez te duchy, trzecia to relacja z przeszłości głównej bohaterki pierwszego opowiadania, a czwarte, ledwie kilkustronicowe, odnosi się dość zagadkowo do wydarzeń z drugiego.

Muszę przyznać, że tematyka tego zbioru mocno mnie zaintrygowała. Duchy pogrążone w żalu i pałające zemstą, klimat Japonii, tajemnicze jeziorko. Brzmiało to urokliwie, liczyłam też na ciekawe przemyślenia w trakcie lektury.

Niestety nie doświadczyłam za bardzo refleksji, niezupełnie też jest dla mnie jasny przekaz autorki, który chciała zawrzeć w swoich historiach. Piszę to z żalem, ale nie jest to opowieść, która wywarłaby na mnie jakiś trwały ślad czy zmusiła do zatrzymania się na chwilę.

Myślałam, że będzie to książka z większą głębią, gdzie otrzymamy jakąś analizę ludzkich zachowań czy emocji. Niestety moim zdaniem wypada to dość płasko, a opowiadania są napisane chaotycznie, przez co trudno mi się je czytało. Miałam trudności z zaangażowaniem się, nie byłam za bardzo ciekawa co będzie dalej.

Zawiódł mnie też klimat tych historii, spodziewałam się, że tematyka zaświatów i Japonii będzie tu dużym polem do popisu, ale mam wrażenie, że ten element nie został w ogóle wyeksplorowany.

Styl autorki również niezbyt przypadł mi do gustu, poza chaosem i zgrzytało mi też używane słownictwo, które w niektórych przypadkach w ogóle mi nie pasowało - "nudziara" czy "bystrzacha" w ustacj kilkusetletnich duchów niezbyt mi leżały. Oprócz tego w pierwszym opowiadaniu pojawiło się też sporo makabrycznych opisów, których styl nie był później kontynuowany, a w samym opowiadaniu nie za wiele wniosły, moim zdaniem były one zbędne.

Jest to tytuł o intrygującym pomyśle, który niestety nie przypadł mi do gustu pod kątem wykonania. Brakowało mi takiego poczucia sensu, po co to wszystko się dzieje, spójności. Nie udało mi się wciągnąć czy zaangażować w lekturę, bohaterowie mnie nie zaintrygowali, a przez chaos dodatkowo nie mogłam się w to wszystko wczuć. Myślę, że ta książka ma szansę zyskać swoich odbiorców, ale ja raczej gustuję w innym typie literatury. Czuję się trochę zawiedziona.

Książka „Ujrzą nas takimi” Urszuli Maciugi to jedna z najdziwniejszych, a zarazem najbardziej intrygujących książek, jakie czytałam w ostatnim czasie. Uwielbiam oglądać azjatyckie horrory, a ta opowieść jest ich przełożeniem na papier.

Książka składa się z czterech rozdziałów, które stanowią odrębne historie, jednak łączą się ze sobą w spójną całość.

Złe dusze onryō są tu po to, żeby zemścić się na tych, przez których znalazły się w miejscu przejścia - bądź na ich potomkach.

Nie jest to opowieść, którą czytało mi się łatwo. Zwłaszcza pierwsze opowiadanie, wprowadzające do całej historii i przedstawione z perspektywy mrocznych dusz, było dla mnie bardzo angażujące.

Znakomicie miesza się jakby dziecięca wizja - mało precyzyjna, niedokładna, momentami niemal bajkowa - z klimatem mroku, niepokoju i brutalności.

Niesamowite są opisy, które przywołują najczarniejsze wizje: mroczne, mordercze, okropne, ale przez to intrygujące.

Drugie opowiadanie jest zupełnie inne - bardziej realne, osadzone w znanym nam świecie. Opowiada losy małżeństwa i dwójki ich synów. Problemy małżeńskie uwidaczniają się w zachowaniu dzieci. Nie to jest jednak największym problemem rodziny, a to, co czai się za oknem hotelu…

W tej historii tempo wzrasta powoli. Tajemnica wisi w powietrzu niemal od początku, a napięcie jest stopniowo budowane, by ostatecznie uderzyć z dużą mocą.

Trzecia opowieść wyjaśnia pewne zawiłości, które pojawiły się na początku. Odpowiada na pytania o postacie, które się pojawiły, jednak całościowo ta część porwała mnie najmniej.

Ostatni, krótki rozdział spina wszystko w całość, będąc doskonałym zwieńczeniem tej niezwykłej, bardzo gęstej i momentami niepokojącej historii.

„Ujrzą nas takimi” czerpie z nurtu kaidan, pełnego melancholii i tragizmu, szczególnie popularnego w okresie Edo. Dla mnie ta książka okazała się świetną rozrywką i w końcu odnalazłam to, czego tak długo szukałam - opowieść dziwną, ale tak niezwykle intrygującą, że praktycznie nie dało się jej odłożyć. Zdecydowanie polecam ją wszystkim miłośnikom grozy w azjatyckim wydaniu.

Oczywistością jest, że jak pojawia się książka – powieść w klimacie japońskim to jestem w pierwszy szeregu zainteresowanych. Kraj kwitnącej wiśni od dawna sprawia na mnie ogromne wrażenie, a anime i manga towarzyszą mi od najmłodszych lat. Studio Ghibli ma specjalne miejsce w moim sercu (i na skórze!), a historie, które mają swoje animacje z łatwością i chęcią pochłaniają moje resztki wolnego czasu.

Opis powieści sugeruje, że fabuła oparta głównie jest na negatywnym uczuciu nienawiści / niechęci, a jednak kiedy wczujemy się w klimat tego tytułu, możemy tam dostrzec o wiele więcej niżeli na pierwszy rzut oka – bardzo dobre posunięcie Autorki, bo to sprawia, że książka ma w sobie o wiele więcej, niż się wydaje.

Jestem oczarowana, że pani Urszula nie wahała się ani chwili i przytoczyła japońskie wierzenia, bo tak po prawdzie, na tym oparta jest tamtejsza kultura. Zawsze mam łaknienie wiedzy w tej kwestii, wielokrotnie można w zwykłych, codziennych rozmowach przytoczyć ichnie przypowieści. Główny nurt „Ujrzą nas takimi” jest mroczny, zgniły, zatęchły, śmiertelny – w naszym interesie jest, by zadbać o odpowiednią uwagę i skupienie przy czytaniu, wyszukać tę iskrę dobroci i zauważenia światła, które się skromnie tli. Przebija się przez ciemność.

Lubię taki ciężki, masywny klimat; mam wtedy wrażenie, że powieść nie jest słodko — cukierkowo — tęczowa, tylko taka prawdziwa, surowa – namacalna. Pani Maciuga potwierdza, że emocje i uczucia, które są z nami za życia, zostają z nami także po śmierci i nie unikniemy tego. Nie jest to typowa książka z duchami w temacie przewodnim. Mamy tu stricte inny wymiar bohaterów, którzy pragną zemsty, a jednak… pozwolę Wam to odkrywać każdemu indywidualnie, bo warto – naprawdę warto! Całość można czytać jednym ciągiem, ale można i osobno, wszystko jednak trafia w jeden nurt, w jedną linię, w jedną fabułę.

Bardzo jestem wdzięczna i zadowolona z tej pozycji, kolejna cegiełka do mojego zauroczenia Japonią, znalazła swoje miejsce, by coraz na nowo poznawać tamtejszy kraj i tamtą niesamowitą kulturę.

Są opowieści, które same układają się w kolejność, i takie, które otwierają się przed wami jak drzwi w opuszczonym domu. W książce „Ujrzą nas takimi” to Wy decydujecie, które wejście przekroczyć jako pierwsze…

„Ujrzą nas takimi” to cztery historie utkane z mroku i ciszy, rozgrywające się w tym samym, pełnym sekretów miejscu. Możesz czytać je w dowolnej kolejności – a każda odsłoni inny odcień nienawiści, tęsknoty i milczenia. To książka dla tych, którzy potrafią dostrzec światło wśród cienia… i cień w świetle. Jeśli odważysz się wejść, ujrzysz ich – i oni ujrzą ciebie...

W ukrytym w lesie jeziorku żyje tajemnicza dziewczyna unikająca ludzi. Pływa, liczy wschody i zachody słońca, cierpliwie czekając. Świat wokół się zmienia, a ona pozostaje obojętna – jest onryō, duchem nienawiści szukającym odwetu. W Japonii takie dusze nie znają litości; tylko zemsta daje im spokój.

Nienawiść trzyma cię na ziemi, ale czujesz się czystsza, jakby ktoś obmył ci twarz. Choć resztę ciała pokrywa błoto, jest w tym dziwna rozkosz.

„Ujrzą nad takimi” to książka idealna dla czytelników, którzy lubią wędrować po opowieściach bez przewodnika, układając je po swojemu.

Dla tych, którzy nie boją się mroku, a jednocześnie potrafią wypatrzyć w nim odrobinę światła.

Dla miłośników grozy podszytej poezją i historii, które zostają w pamięci jak echo.