Ucieczka z Lake Falls. Budząc dawno umarłych bogów

Snieznooka

„Ucieczka z Lake Falls Budząc dawno umarłych bogów” jest drugim tomem niesamowitej opowieści Artura. L Dormanna, w pierwszym tomie pt., „Co zdarzyło się w Lake Falls” poznajemy Victorię Mc'Petersen i jej córeczkę Kate, wybory, jakich dokonała ściągnęły na nią nie małe niebezpieczeństwo. Nie dotrzymała złożonej obietnicy i teraz przyszło jej za to słono zapłacić. Akcja drugiego tomu rozpoczyna się po dramatycznych wydarzeniach w Lake Falls, Victoria wraz ze swoim przyjacielem Jonatthanem zmuszona zostaje do ucieczki z opuszczonego miasta przed groźnym El’larem. Ciągłe ukrywanie się, zmiana wyglądu, tożsamości oraz miejsca, w którym przebywają to podstawa, dzięki, której są bezpieczni. To tylko pozory, bowiem wróg zdaje się być o krok przed nimi i znać ich plany. Przeszłość nie odpuszcza nie dając o sobie zapomnieć. Victoria bardzo tęskni za córeczką, która ukryła w bezpiecznym miejscu, które nawet jej nie było znane, przekonując siebie, że tylko tak mogła ocalić jej życie.

"Nie mieli już powrotu ani do własnych domów, ani do normalności, czekała na nich tułaczka wypełniona strachem o to, co nadejdzie, wewnętrzną pustką i brakiem nadziei. Takie były koszty wpuszczenia pewnego październikowego dnia do domu mężczyzny w szarym płaszczu, o oczach płonących szkarłatem."

Nasza bohaterka nie może jednak przestać myśleć o wampirze, chociaż bardzo się stara. Nagły zwrot akcji i zniknięcie Michaela, brata Jonatthana sprawia, że dziewczyna się łamie i postanawia więcej nie narażać zarówno mężczyzny ani jego rodziny. Postanawia w dalszą drogę wyruszyć sama, chociaż doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że w żadnym miejscu na ziemi nie będzie w pełni bezpieczna, jednak poznaje kolejnego sprzymierzeńca- Gabor’a. Nie wszystko jednak wygląda obiecująco, skoro jest jednym z jej wrogów, jednym „z nich”.

"Vic była blisko, by uwierzyć, że koszmar się skończył, jednak ON dopiero miał nadejść. Nakręcał się powoli jak ciasno zwinięta sprężyna, dzień po dniu coraz mocniej zaciskając pętlę tylko po to, by w końcu uwolnić skumulowane w sobie szaleństwo."

Następuje przełom, bowiem korzystając z przychylności wampira, który doskonale zna się z jej byłym kochankiem, postanawia przygotować się do powrotu do Lake Falls, gdzie jest zmuszona do konfrontacji z błędami przeszłości. Nie można przecież przez całe życie uciekać, prawda? Prędzej, czy później trzeba będzie gdzieś się zatrzymać inaczej padnie się z wycieńczenia, czy też fizycznego, czy psychicznego, chociaż to drugie powinno dopaść wcześniej. Victoria prędzej czy później musi coś zrobić, aby doprowadzić sprawę do końca. Została doprowadzona do ostateczności.

"Najpotężniejszego przeciwnika zawsze miała przy sobie. Tkwił w niej niczym zadra niemożliwa do usunięcia, kolec wbity w duszę. Nosiła jego znak wypalony w umyśle i sercu, bo przecież została naznaczona przez samego Azdarotha - praojca wampirów."

W drugim tomie książki o wampirach z Lake Falls Dormann wprowadził pewną innowację, a mianowicie Kroniki Wampirów, które pojawiają się w postaci przerywników od głównego wątku. To opowieść o losie pierwszego wampira, często wspominanego w cyklu, Azdarotha, którego znakiem została naznaczona Victoria.

Nie umknęło mojej ocenie to, że autor znacząco poprawił swój styl zaskakując czytelnika bogactwem językowym. Zakończenie nie było dynamiczne, jak można się było tego spodziewać po mistrzowsko zbudowanym napięciu poprzez całą książkę, ale czeka nas jeszcze trzeci tom, który wszystko zrekompensuje. Opisy są niezwykle szczegółowe, autor położył duży nacisk na atmosferę, jest mętnie, mrocznie, deszczowo i pochmurno. Nad światem dominuje mrok i niebezpieczne cienie.

Mimo zakończenia, w którym akcja nie brnie do przodu książka wywołała we mnie pozytywne wrażenie, chciałam poznać losy Victorii, jak jej się uda wybrnąć z tej sytuacji. Czy jest szansa dla tej miłości, czy serce odda komuś zupełnie innemu? Myślę, że książka jest skierowana do starszej młodzieży i spodoba się każdemu, kto lubi wampiry, które nie do końca są honorowe, uczciwe i szlachetne, a jednak pozostają ujmujące.

Pierwsza część serii, czyli "Co zdarzyło się w Lake Falls" miło mnie zaskoczyła. Tajemnice, sekrety, mroczna strona i walka o własne dziecko okazało się ciekawym połączeniem. Duchy przeszłości tym razem upomną się o swoich podopiecznych szybkiej niż każdy przypuszczał, bo złamanie obietnicy słono kosztuje.

Vic wraz z Jonathanem uciekła z Lake Falls porzucając potencjalnie bezpieczne życie. Odrzuciła realizację obietnicy złożonej tajemniczemu mężczyźnie pukającemu do jej domu. Teraz pod zmienionym nazwiskiem razem uciekają przed goniącą ich przeszłością. jednak nie jest łatwo o wszystkim zapomnieć, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że Vic musiała pozostawić swoją córeczkę w bezpiecznym miejscu. Tylko to może ocalić jej życie. Niestety - nie można mieć wszystkiego. Wampiry wciąż stanowią zagrożenie, nawet w momencie gdy jeden z nich proponuje swoją pomoc.

Tematyka trochę banalna, wręcz napisałabym, że fabuła trochę przerysowana nie wprowadza nic nowego. A jednak czyta się ją z dużym przejęciem, chętnie przewraca się kolejne strony z nadzieją na wyjaśnienie tajemniczych wydarzeń i wbrew wszystkiemu łatwo można zaangażować się w przebieg fabuły. Druga część serii to także wprowadzenie nowych bohaterów i zmiennych obrotów wydarzeń, dzięki czemu (chociaż polecam przeczytać najpierw pierwszą część) książka stanowi jakby odrębną historię.

Autor pisze z pomysłem i przyjemnym stylem. Ładny język prowadzi czytelnika przez podróż zaskakującą, w końcu nie często możemy spotykać w z takim smakiem wykreowane mroczne wampiry. W powietrzu wisi atmosfera subtelnej grozy i dużej niepewności związanej z kolejnymi wydarzeniami w życiu głównych bohaterów. Trudno jednoznacznie powiedzieć w jakim gatunku pisana jest ta historia, ale mocne nawiązanie do elementów grozy konkuruje z thrillerem. To także przekłada się na kreację ciekawych bohaterów, wartych poznania i kibicowania im w drodze ku własnemu szczęściu i wyzwoleniu się spod jarzma tragedii.

Wiem co myślicie - jeśli w tej fabule są wampiry, to podziękuję. Niepotrzebnie. Autor w ciekawy sposób nakreślił przebieg wydarzeń drugiego tomu i wprowadził niebanalne zakończenie, dzięki czemu książka wciąga i wydaje się idealnym rozwiązaniem jako lektura na późny jesienny wieczór. Myślę, że lepiej być nie mogło, dlatego polecam - poszukiwaczom ciekawych wrażeń i tym czytelnikom, którzy nie boją się ryzykować.