Ucieczka. Od wschodu do zachodu

Płock, bal debiutantek i szesnastoletnia dziewczyna, przed którą dopiero otwiera się droga rozbudzania zmysłów, subtelnych dotyków i przyciągania męskiej uwagi... Tak właśnie rozpoczyna się ta niebywale fascynująca opowieść historyczna, która dość szybko przechodzi z ciekawie zapowiadającego się romansu w emocjonującą, jakże niebezpieczną przygodę, w czasie której ogromną rolę odgrywać będzie również sama polityka. Przezorny ojciec, chcąc uchronić Emilię przed uwiedzeniem przez hrabiego cieszącego się paskudną reputacją, wysyła dziewczynę do Paryża na nauki. W podróży towarzyszy jej wyzwolona aktorka Luiza Boretti, która wprowadza Emilię w świat damsko-męskich gierek, flirtów, lecz udowadnia także, że kobiety mogą brać czynny udział w działaniach politycznych.

Stanisław Krzemiński nakreślił mistrzowskie i porywające połączenie historii z fikcją literacką, które zabiera nas w emocjonującą podróż w czasie. Autor włada przyjemnym, błyskotliwym piórem, dlatego kartki przelatują przez palce w zawrotnym tempie. Nadzwyczaj sugestywny styl oraz rozmach, z jakim naszkicowana została powieść, angażują wszystkie zmysły, a czytający czuje się jak uczestnik opisywanych wydarzeń. Widzi oczami bohaterów, słyszy ich uszami, wreszcie, w jakimś stopniu odczuwa tę lawinę skrajnych emocji, jakie w przypadku głównej bohaterki, naszkicowano niebywale starannie pod postacią intymnym listów.

Klimat, w jakim utrzymana jest historia, jest niewiarygodnie odurzający, zarazem fascynuje, jak i przeraża zamroczonego czytelnika. Na ogromne brawa zasługują również kreacje bohaterów, otrzymujemy tu bowiem całą plejadę postaci, wywołujących naprawdę skrajne emocje. Niedoświadczona nastolatka, rzucona niespodziewanie w wielki świat, bezwzględny i brutalny uwodziciel, a przede wszystkim obyta, odważna i wyzwolona kobieta, która walczy w słusznej sprawie, a za broń wystarczy jej wspaniały talent oraz urok osobisty. Taka mieszanka wybuchowa sprawia, iż powieść połyka się z zapartym tchem!

Ta niezwykła historia jest jak kobieta, głęboka, sentymentalna, słodko-gorzka, lecz zarazem niebezpiecznie odurzająca i zapalczywa! Gwarantuję, że przepadniecie na jej kartach! Polecam gorąco!

Jest połowa XIX, okres, w którym Polska była pod zaborami.

Powoli wkraczająca w dorosłość Emilia Rossnowska bierze udział w tak zwanym balu debiutantek, gdzie ściąga na siebie uwagę carskiego oficera, hrabiego Gołubojewa. Jako, że pułkownik nie cieszy się dobrą reputacją, ojciec Emilii, Augustyn Rossnowski, próbuje ją uchronić przed uwiedzeniem przez hrabiego. Wysyła więc córkę do Paryża, gdzie ma pobierać dalsze nauki w Instytucie Panien Polskich.

Emilia, dobrze ułożona, nieśmiała i niedoświadczona dziewczyna podróżuje pod opieką przyjaciółki domu, artystki Luizy Boretti, która jest jej absolutnym przeciwieństwem. Luiza jest kobietą wyzwoloną, uwodzicielką i umiejętnie manipuluje mężczyznami.

Droga do Paryża wiodąca przez Bydgoszcz, Berlin, Hamburg, Londyn i Hawr okaże się dla nastolatki prawdziwą szkołą życia.

Czy Emilii uda się uciec przed hrabią Gołubojewem? Czego nauczy się dziewczyna w tej podróży? Czy, wbrew przyjętym w tych czasach obyczajom, Emilia stanie się niezależną i wyzwoloną od woli mężczyzn kobietą?

Jest to bardzo zręcznie napisana historia. Pióro autora jest bardzo barwne, poprawne, a zarazem lekkie. Opowieść jest osnuta prawdziwymi faktami historycznymi co bardzo mi się podobało. Autor umiejętnie odzwierciedla uczucia wszystkich bohaterów. Książka na początku wydaje się być trochę chaotyczna, aczkolwiek w miarę czytania wszystko pięknie się układa i książka pochłania bez reszty!

Dobry kawałek literatury, serdecznie Wam polecam i sama czekam na kolejne części.

czaraksiazek { "Życzę ci, Emilko, żebyś jak najrychlej zaczęła widzieć w sobie człowieka, a nie tylko kobietę." }

Los kobiet w połowie XIX wieku był ukierunkowany na jedno - by wyjść dobrze za mąż. Szesnastoletnia Emilia Rossnowska ma to nieszczęście, że wpadła w oko rosyjskiemu oficerowi, hrabiemu Gołubiejowi, który nie jest najlepszym kandydatem na męża. By uchronić córkę, Rossnowski postanawia wysłać ją na dalsze nauki do Instytutu Panien Polskich, prowadzonego przez księżną Annę Czartoryską. W podróży przez Bydgoszcz, Hamburg i Londyn, której celem jest Paryż Emilce towarzyszy Luiza Boretti. Artystka.

Ach, jaką cudowną kobietą jest Luiza! Obie bohaterki zostały przedstawione w postaci przeciwieństw. Emilia to poprawnie ułożona młoda dziewczyna, która truchleje, gdy jej wzrok spotka się ze wzrokiem przedstawiciela płci przeciwnej, a Luiza? Luiza jest wyzwoloną artystką. Uwodzi mężczyzn, gdy upatruje w tym nie samej przyjemności, ale przywilejów i korzyści, chodzi w spodniach (zgroza!!), nie boi się wyrażać własnego zdania, a pod przykrywką śpiewaczki operowej kryje polityczną i szpiegowską działalność. Podróż, którą odbędą nauczy Emilię posiadania własnego zdania i będzie wielką, życiową lekcją dla tej lekko naiwnej dziewczyny.

Muszę przyznać, że początkowo forma, w której została napisana ta książka nie przypadła mi do gustu. Autor skacze z tematu na temat, przedstawia treść z perspektywy a to Emilii, a to jej ojca, a to rosyjskiego hrabiego. Szybko jednak przywykłam do niej, bo opowieść o Emilii wciągnęła mnie i pochłonęła. Wraz z nią odbywałam tę podróż po Europie w czasach, gdy Polski nie było na mapie, ucząc się układów politycznych i historii, zahaczając o sztukę - malarstwo, poezję.

„Ciężko jest patrzeć na swoją przyszłość, kiedy nie wiadomo jak i gdzie się ona toczyć będzie”.

Przenosimy się w czasie do XIX wieku, do czasów kiedy Polska była pod zaborami. Szesnastoletnia Emilia Rossnowska właśnie ukończyła najlepszą pensję w Płocku. Podczas balu debiutantek zawraca uwagę carskiego oficera, a ich wspólny taniec wywołuje liczne plotki. Porucznik nie ma najlepszej opinii w towarzystwie, ojciec Emilii, aby nie dopuścić do uwiedzenia córki, postanawia wysłać ja za granicę, do Paryża. Dziewczyna ma wyjechać na cztery długie lata i pobierać nauki w Instytucie Panien Polskich. Emilia nie chce jechać, jednak ojciec postawia na swoim. W podróży ma jej towarzyszyć przyjaciółka domu, niezależna, wyzwolona aktorka i śpiewaczka Luiza Boretti. Ta podróż dla Emilii staje się prawdziwą szkołą życia. Dziewczyna zaczyna dostrzegać to, co do tej pory skrzętnie przed nią ukrywano. Wyraźnie widzi, że kobieta wcale nie musi być posłuszną marionetką w rękach mężczyzny. Zaczyna odkrywać prawdziwą siebie.

Z ciekawością wzięłam do ręki tę książkę i całkowicie przepadłam. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje i niesie spore emocje. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje rzeczywistość Polski pod zaborami, a obok wystawne bale, konwenanse, salonowe intrygi. Naturalnie, różnorodnie ukazani bohaterowie, na plan pierwszy wyraźnie wysuwają się kobiety. Silne, odważne, inteligentne, pragnące równouprawnienia i niezależności. Obok postaci fikcyjnych, pisarz wskrzesił dobrze nam znane postacie historyczne.

Wyraźnie czujemy klimat i ducha tamtych, dawno minionych czasów. Pan Stanisław wiernie, z dbałością o detale oddaje realia, jakie ówcześnie panowały. Naiwność Emilii, zderza się z doświadczeniem, odwagą i pewnością siebie, znającej swoją wartość kobiety wyzwolonej. Ich wspólna podróż staje się dla tradycyjnie wychowanej Emilii niesamowitą podróżą i dobrą lekcją życia. Panujące konwenanse, salonowe intrygi, piękne suknie, potrawy, zwyczaje, a w tle wyraźnie zaznaczona sytuacja społeczno – polityczna kraju. Sytuacja kobiet, kiedy to całkowicie zależne były od mężczyzn i musiały być im posłuszne.

Fascynująca, słodko – gorzka, sentymentalna podróż w czasie, w której prawda historyczna idealnie współgra z fikcją literacką. Niesamowite emocje, doznania, prawdziwa uczta literacka, przez którą się płynie. Już z niecierpliwością czekam na kolejne części. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Książkę czytało się lekko, aczkolwiek miewałam kilka przystanków, kiedy zostały używane niecodzienne słowa, wręcz gustowne, niczym bal opisany w książce. Rozpoczynamy czytanie z roku 1857, kiedy to młodziutka dziewczyna tańczy po raz pierwszy z bogatym hrabią. Jest to jej debiutancki występ, tym bardziej jest na językach ludzi. Matka jest z niej dumna, że przykuła wzrok osoby wysoko postawionej. Nie można jednak tego powiedzieć o jej ojcu, który wyraża swoją dezaprobatę. Sama Emilia dość zwyczajnie traktuje ten taniec, choć autor zaznacza, że hrabia pozwala sobie na nieco więcej. Nawet nie spodziewa się, że została obrana na celownik. Ojciec znając zamiary carskiego oficera stara się zapobiec dalszym spotkaniom. Wie, co hrabia wyprawia z innymi i jak krótkofalowo je traktuje, więc nie zamierza patrzyć jak jego córka marnuje sobie życie. Tym bardziej, że kiedyś reputacja była dla ludzi najważniejsza. Wysyłając ją do Paryża zapewnia jej damskie towarzystwo, tak na wszelki wypadek. I tutaj następuje niejaka przemiana Emilii w kobietę pewną siebie i walczącą o swoje prawa. Będąc spostrzegawczą ujrzy, że mężczyzna może być równy kobiecie. I na taką odmienioną natrafi ponownie szanowny hrabia:-) Jak sądzicie, co z tego wyniknie?

Książka chwilami przypominała mi serię Bridgertonowie, gdyż i tutaj występował szanowny dziennikarz, który opisywał każdą scenę tak jak ją widział. Niekiedy dokładał od siebie swoje trzy grosze. Rozdziały są tu dosyć długie, każdy zawiera tytuł, który poniekąd odzwierciedla zdjęcie na wcześniejszej stronie. Postacie zwracają się do siebie z szacunkiem i wdziękiem na jaki przystało w tamtych czasach z wysokimi pozycjami społecznymi. Często wstawiane są wiersze oddające klimat danej sytuacji, oraz listy, które postacie do siebie piszą. Mamy tutaj wątki historyczne, polityczne, które na szczęście nie są używane w nadmiarze. Bywa, że czyta się ją w napięciu, gdyż niektóre osoby domyślamy się, że nie mają dobrych zamiarów i ukazane są w bardziej tajemniczej wersji. Według mnie warta uwagi:-)