Tutaj mieszka zło

Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się pragnąć zamieszkać w domu, który w środku wydaje się piękny, ale skrywa mroczne tajemnice? TUTAJ MIESZKA ZŁO Soni Rosy zabiera nas właśnie do takiego miejsca — urokliwego dworku nad jeziorem, który kryje historię tak przerażającą, że aż trudno o niej zapomnieć.

Od pierwszych stron czujesz, że coś się tli… Marta i jej mąż kupują dom za bezcen; wyglądający na idealny, dopieszczony wizualnie… ale ten dom już w przeszłości stał się areną okropnej zbrodni – matka ogarnięta psychozą poporodową odbiera życie swoim dzieciom.

Z czasem autorka subtelnie wprowadza elementy grozy – nocne szepty, płacz niemowlęcia, śmiech dziecka… i napięcie narasta z każdą stroną. Atmosfera jest gęsta od emocji i lęku – ten dom naprawdę oddycha tajemnicą, a my z zapartym tchem obserwujemy, jak Marta walczy z własnymi demonami.

Pojawienie się Izabeli – siostry męża – to prawdziwy punkt zwrotny. Ich relacja przypomina zderzenie dwóch światów: Iza – pełna urazów i silnej, trudnej osobowości, Marta – pozornie światła „ta dobra”, choć niepozbawiona własnych słabości. Ten konflikt rozsadza dotychczasową harmonię i staje się jedną z najmocniejszych osi fabuły.

Sonia Rosa z mistrzowską precyzją łączy gotycki klimat nawiedzonego domu z głębokim studium emocji – samotności, traumy, granic psychiki. Groza splata się tu z codziennością, aż trudno odróżnić to, co realne, od tego, co budzi się w wyobraźni.

Po lekturze czuć chłód dworku jeszcze długo – i to w najlepszy sposób 😊. Ta książka zostaje w pamięci, bo Sonia Rosa potrafi przemówić do czytelnika z empatią i wnikliwością, a zarazem nie boi się zanurzyć w mrok i pokazać, że czasem największe zło czai się tam, gdzie najmniej się go spodziewamy.

Jeśli lubisz thrillery, które łączą duszną atmosferę nawiedzonego miejsca z dosadnym portretem ludzkich dram, TUTAJ MIESZKA ZŁO to lektura, którą warto przeżyć – i długo po niej czuć dreszcz emocji.

Myślałam, że historia popłynie w inną stronę, że ktoś będzie mieć koszmary ze względu na tajemnicę kryjącą się za murami domu, który można było kupić za grosze. Myślałam, że będą omamy słuchowe, wzrokowe, że ktoś popadnie w obłęd... Bardzo się myliłam... Książka opowiada o spirali błędów, których można było uniknąć... Tylko jedno kłamstwo pociąga kolejne... i nikt nie wyciąga wniosków w ten sposób główni bohaterowie wpadają wir dziwnych zachowań od których nie ma już ucieczki.

Młode małżeństwo Marta i Bartosz chce stworzyć rodzinny dom, poszukują tego idealnego miejsca na ziemi. Trafia się im okazja, mogą kupić piękny budynek w dobrej lokalizacji z pięknym ogródkiem w dodatku za niską cenę, a tylko dlatego, że dom kryje w sobie sekret o którym mieszkańcy nie chcą mówić, albo unikają tego tematu. Marta i Bartek stwierdzają, że to ich wymarzone miejsce, a ich uczucie sprawi, że ociepli się wizerunek tego miejsca, a zarazem mieszkańcy będą na nich spoglądać pobłażliwym wzrokiem.

Marta to pedantka i perfekcjonistka, wszystko ma swoje określone miejsce. Bartek jest miły i bardzo opiekuńczy. Widać, że małżeństwo szanuje siebie nawzajem i wspiera. Wszystko byłoby idealne do momentu w którym poznajemy Izabelę siostrę Bartka. Iza to totalna porażka, chodząca katastrofa, lekkoduch, który nie potrafi usiedzieć w miejscu, na swoich życiowych partnerów wybiera duże dzieci z małymi perspektywami na przyszłość, do tego lubiący dobrą zabawę i alkohol. Iza ma świadomość życiowej porażki i może dlatego tak zazdrości Marcie. Kobiety nie przepadają za sobą, jednak Bartek jest ich łącznikiem i kocha je obie, stara się je zjednać, ale mimo chęci konflikty między kobietami się zaogniają.

Nie muszę dodawać, że problematyczna będzie Izabela i to od niej zaczną się rodzinne problemy. Tak naprawdę to rzeczywiście był przypadek, zrządzenie losu, ale... same rozwiązanie wkurzało mnie i zaskakiwało. Bohaterowie działali pod dużym stresem, ale mogli najpierw przemyśleć swoje działanie i jakie niesie konsekwencje, jeden błąd za drugim napędzał do następnego.

Końcówka jest otwarta, możemy przypuszczać co się wydarzy, ale nie jest wyjaśniona. Myślałam, że Izabela zrobi jeszcze więcej, by załagodzić sytuacje, ale niestety przeliczyłam się. Każdy bohater ujawnia swoje mocne i słabe strony, choć ich kroki jak dla mnie są bardzo infantylne. Dodam, że nie jest to mocny thriller, owszem pokazana jest psychika ludzka pod wpływem nacisku innych, stresowej sytuacji, ciąg zdarzeń zaskakuje, ale dla niektórych powieść może być zbyt lekka. Po mimo wszystko czytałam książkę z zapartym tchem, bo byłam ciekawa jak wszystko się rozwiąże.

W domu z tragiczną przeszłością, na zgliszczach cudzego życia, decyduje się budować wspólną przyszłość młode małżeństwo, Marta i Bartosz. Skrupuły i wątpliwości zagłuszają okazyjna cena i lokalizacja nad jeziorem. Gdyby tylko posłuchali intuicji…

Och, ależ ta historia miała niepokojący, mroczny klimat! Ale nie buduje go jedynie cień dawnej tragedii i wywołane nią chwilowe załamanie psychiczne głównej bohaterki. To napięta, destrukcyjna relacja pomiędzy dwiema kobietami różniącymi się jak ogień i woda, zmuszonymi do wspólnej koegzystencji - żoną i siostrą Bartosza - stanowi clou tej powieści. Śledziłam ją z zapartym tchem! I to był prawdziwy majstersztyk! A Bartoszowi rozdartemu pomiędzy miłością do żony i siostry wręcz współczułam.

Autorka oddała tak realistycznie charaktery i emocje bohaterów, narastający z każdym dniem konflikt, że poczucie zbliżającej się tragedii, było wręcz namacalne, a od obserwowania rozwoju sytuacji nie mogłam się oderwać. I w pewnej chwili wszystko zaczyna się sypać. Śmierć. Strach. Kłamstwa. Decyzje, których nie da się już cofnąć. Czy ten dom od początku był przeklęty? Czy zło mieszkające w jego murach wdarło się w serca nowych lokatorów? A może zawsze tam było?

Z każdą stroną obserwujemy, jak to, co wydawało się codziennością, zamienia się w spiralę szaleństwa. Jak zwykły dom staje się epicentrum zła. Jak relacje, które powinny dawać wsparcie, stają się źródłem lęku i agresji. A wszystko to, krok po kroku, prowadzi do tragicznego finału, gdy ostatni klocek upada, zostawiając po sobie tylko pustkę, obłęd i zgliszcza ludzkich historii.

Ta powieść przypominała mi śmiertelne domino, w którym kupno domu było pierwszym klockiem, który zachwiał życiem bohaterów. Każde kolejne wydarzenie było nieuniknioną konsekwencją poprzedniego, jakby los celowo rozstawiał kolejne klocki na drodze bohaterów, prowadząc ich ku nieuchronnej katastrofie.

Autorka stworzyła thriller doskonały i nie miało najmniejszego znaczenia, że bohaterów nie dało się polubić. Ich powolny, nieuchronny upadek przeraża tak bardzo, bo na ich miejscu mógłby być każdy z nas. Bo pokazuje jak cienka bywa granica między normalnością a szaleństwem, moralnością a instynktem przetrwania. I jak łatwo przekroczyć tę linię, spoza której nie ma już powrotu.

I Wy dajcie się porwać tej dusznej, paranoicznej atmosferze, ale uważajcie, by i Wam nie zachwiał się pierwszy klocek... Czasem warto zaufać intuicji.

Właśnie taki dom za bezcen kupiło pewno małżeństwo. Wiedzieli, że wcześniej mieszkała tu rodzina, której matka ogarnięta psychozą poporodową zabiła swoje dzieci. Czy w takim domu można znaleźć szczęście?

Po pewnym czasie do Marty i Bartosza wprowadza się jego siostra, która namiesza w ich życiu i to bardzo. Czy klątwa domu uderzy po raz drugi? Przekonacie się sami.

Książka była dla mnie prawdziwą ucztą. Uwielbiam gdy cały czas cos się dzieje. Akcja jest bardzo dynamiczna. Może czasami aż za dynamiczna. Bohaterowie bardzo szybko podejmują decyzje, które nie są przemyślane, a później jest już za późno.

Książka napisana jest lekkim stylem dzięki czemu bardzo szybko się ja czyta. Wciąga od pierwszych stron. Czuć mroczny klimat, który w trakcie czytania staje się bardziej gęsty. Z bohaterami natomiast nie potrafiłam się bliżej poznać. Może to ze względu na to tępo akcji, które sprawiło, że charaktery postaci zniknęły w nim?

Narracja poprowadzona jest z perspektywy Marty i Izabeli. Dwóch kobiet, które nie za bardzo lubiły się, a przyszło im mieszkać pod jednym dachem. Obie potrafiły dostarczyć wielu emocji. Zwłaszcza Izabela była dla mnie kim, kto sieje zamęt. Marta z kolei to postać, która zmieniła się w trakcie trwania akcji. Nie jest to ta sama osoba, jaka była na początku książki, a jaka na końcu.

Ogólnie „Tutaj mieszka zło” to książka, która bardzo mi się podobało i bardzo miło z nią spędziłam czas.

Marta i Bartosz kupują stary dworek nad jeziorem, w którym lata temu matka w psychozie poporodowej zabiła dwójkę swoich dzieci. Wkrótce po przeprowadzce Marta zaczyna słyszeć dziecięcy płacz i śmiech, a obecność szwagierki pogłębia napięcie i prowadzi do niepokojących wydarzeń.

Jako mama 8 miesięcznego Oliwiera, nie potrafię wyobrazić sobie sytuacji, w której mogłoby się cokolwiek mu stać. Myśl o krzywdzie wyrządzonej własnemu dziecku jest dla mnie niezwykle bolesna i przerażająca. To, co się wydarzyło w "Tutaj mieszka zło" było dla mnie wyjątkowo trudne do przyjęcia i zarazem poruszające. Jak dla mnie rodzice powinni przede wszystkim troszczyć się o swoje dzieci i chronić je przed cierpieniem, a tutaj ta fundamentalna więź została złamana w najbardziej dramatyczny sposób, co sprawiło, że książka była dla mnie emocjonalnym wyzwaniem.

Autorka stworzyła duszną i gęstą od napięcia atmosferę, osadzoną w starym dworku, który stał się niemal osobnym bohaterem. To miejsce w moim odczuciu było przerażające, pełne mrocznych tajemnic i traum. To on oddał największy klimat niepokoju i stopniowo narastającego lęku.

Marta jako główna bohaterka budziła moją sympatię i współczucie. Jej niepokój był namacalny i zrozumiały. Jako matka i kobieta mogłam wczuć się w jej potrzebę spokoju i bezpieczeństwa, które z każdą stroną były coraz bardziej odległe.

Najwięcej frustracji budziły we mnie relację Bartosza i jego siostry Izabeli, których naprawdę nie byłam w stanie polubić. Obecność szwagierki Marty w domu była trudna do zniesienia, a jej zachowanie często było nieracjonalne i pogłębiało napięcia między bohaterami. Bartosz broniąc na każdym kroku swojej siostry był równie denerwujący, co i ona. Nie byłam w stanie zrozumieć, dlaczego tak bezkrytycznie stawał po jej stronie i na dosłownie wszystko jej pozwalał, a własną żonę ignorował. Brak wsparcia i lojalności męża jeszcze bardziej potęgowało uczucie osamotnienia Marty, co działało na emocje i wzbudzało współczucie.

Podczas lektury zwróciłam uwagę na to, że tempo akcji było nierówne, chwilami akcja zwalniała, a niektóre wątki mogły zostać nieco bardziej rozwinięte. Tak samo emocje powtarzały się w podobny sposób.

Podczas zakończenia natomiast wydarzyło się tyle niespodziewanych i zaskakujących rzeczy, które zrobiły na mnie naprawdę mocne wrażenie i to właśnie finał sprawił, że długo jeszcze rozmyślałam o tej historii.

Czy odważyłabyś się zamieszkać w miejscu, gdzie kiedyś doszło do makabrycznej zbrodni? Czy dom z przeszłością może stać się bezpieczną przystanią… czy raczej więzieniem, z którego nie ma ucieczki?

Kiedy sięgałam po „Tutaj mieszka zło” Soni Rosy, spodziewałam się mroku, napięcia i rodzinnych tajemnic. Ale nie sądziłam, że ta książka aż tak głęboko wejdzie mi pod skórę. To nie tylko thriller z nawiedzonym dworkiem w tle - to wstrząsająca, bolesna i niepokojąco realistyczna historia o samotności, granicach ludzkiej psychiki i tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami.

Marta i Bartosz wprowadzają się do pięknego dworku nad jeziorem - miejsca, które wydaje się wymarzone. Ale pod tym dachem wydarzyło się coś, co nie powinno mieć miejsca nigdy i nigdzie: matka w stanie psychozy poporodowej zamordowała swoje dzieci. Marta próbuje żyć normalnie, choć już pierwsze noce przynoszą jej dziwne dźwięki - płacz niemowlęcia, śmiech dziewczynki. Atmosfera staje się duszna, a czytelnik (czyli ja - i zapewne Ty też, jeśli sięgniesz po tę książkę) czuje, że coś wisi w powietrzu. Że to dopiero początek.

A potem na scenę wkracza Izabela - siostra Bartosza, kobieta trudna, pełna tajemnic, napięta jak struna. Jej obecność w domu wywołuje konflikt, który przeradza się w otwartą wojnę - słowną, emocjonalną, psychiczną. Relacja między Martą a Izabelą to jedna z najmocniejszych osi tej historii. Są jak lód i ogień - a ich zderzenie rozsadza pozornie stabilny świat. Sonia Rosa nie rozpisuje się nadmiernie, nie tonie w opisie - ale każde słowo, każda scena ma znaczenie. Wszystko jest tu po coś.

To, co mnie najbardziej uderzyło, to fakt, jak autorka łączy klasyczną grozę z codziennymi problemami. Bo „Tutaj mieszka zło” to nie tylko historia o duchach przeszłości - to książka o depresji, wyobcowaniu, braku wsparcia, napięciach rodzinnych, samotności w małżeństwie. To studium pękającej psychiki. A jednocześnie opowieść o tym, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Że nawet największe zło może mieć twarz, imię, traumę, przeszłość.

Fabuła rozwija się dynamicznie, ale bez pośpiechu. Autorka umiejętnie buduje napięcie - raz pozwala nam odetchnąć, by zaraz potem rzucić nas w wir emocji i wydarzeń. Narracja prowadzona jest z perspektywy Marty i Izabeli, co daje nam pełniejszy obraz - choć przyznam, że przez większość lektury nie wiedziałam, której z nich bardziej wierzyć. Każda miała swoje racje. Każda coś ukrywała.

Zakończenie? Psychologicznie miażdżące. Zaskakujące i… przerażająco logiczne. I choć to fikcja literacka, nie mogłam oprzeć się myśli, że takie rzeczy naprawdę się dzieją. Że „zło” nie zawsze nosi maskę potwora. Czasem siedzi obok nas przy stole.

To nie jest książka, którą czyta się jednym tchem i odkłada bez emocji. To historia, która zostaje w głowie, budzi pytania, wymusza refleksję. Czy zło rodzi się samo z siebie? Czy to dom jest przeklęty, czy ludzie go nawiedzają swoim cierpieniem? I jak bardzo można być samotnym, nawet będąc w związku?

Ocena: 9/10 - za klimat, mocną psychologię postaci, odważne poruszenie tematu psychozy poporodowej i zakończenie, które nie pozwala o sobie zapomnieć.

Kiedyś już chyba o tym pisałam, ale cóż szkodzi powtórzyć dobrą dla ogółu kwestię? Z pisaniem książek jest trochę jak ze śpiewaniem- śpiewać każdy może, trochę lepiej lub trochę gorzej. W przypadku Sonii Rosy słynne kabaretowe słowa mają wyłącznie dobry wydźwięk. Autorka nigdy nie każe nam na siebie długo czekać- niedawno, bo pod koniec maja, podarowała nam szalenie mądrą i zaskakującą powieść pt. „Młoda wdowa”, a już w lipcu mamy okazję cieszyć się kolejnym wciągającym tekstem. Trudne tematy? Dla Sonii Rosy, a tak naprawdę dla Katarzyny Misiołek, nie istnieje termin: trudny temat. Wielokrotnie udowodniła, że bolesnych problemów społecznych nie można zamiatać pod dywan. Wręcz przeciwnie- ludzie pióra mogą wykorzystać okazję do tego, by szeroko otworzyć nam oczy, by nas zszokować, ale też zmusić do myślenia i praktycznego działania.

Tym razem już sam tytuł i starannie dobrana okładka zapowiadają coś bolesnego, mrocznego, a nie banalnego i infantylnego. „Tutaj mieszka zło” to doskonała przeplatanka uczuć. Zbrodnia miesza się z karą i makbetowską krwią na rękach, a miłość z nienawiścią i zazdrością. Można też mówić o idealnym odwzorowaniu klątwy, bowiem krwawa historia sprzed lat nie daje o sobie zapomnieć. Licho nie śpi, przynajmniej nie na kartach tej powieści. Czy kupno okazałego dworku z pięknym, spokojnym widokiem może być okazją do małżeńskiego szczęścia? Cóż, z punktu widzenia współczesnej drożyzny mieszkaniowej zapewne tak, lecz chyba tylko na tym aspekcie zatrzymuje się radość bohaterów… Dlaczego Marta, żona wiernego Bartosza, słyszy płacz i śmiech małych dzieci, skoro od dekady ich tam nie ma? Początkowa euforia zamienia się w niepewność i wyrzuty sumienia, bo czy można budować swoją radość na czyimś dramacie? No i dlaczego kobieta ma też inne, na pierwszy rzut oka błahe problemy? Czy banałem jest fakt, że Marcie trudno dogadać się z Izabelą, siostrą Bartosza? Niby nie, lecz autorka zrobiła wszystko, by konflikt obu kobiet wznieść na wyżyny doskonałego tekstu grozy. To nie są tylko zimne spojrzenia czy głośne kłótnie. To coś znacznie, znacznie większego, a wątek ten działa dosłownie jak domino. Jedno nieszczęście pociąga za sobą kolejne i nie ma zamiaru się zatrzymać… Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów, lecz wiem jedno: poznawanie kolejnych rozdziałów nie będzie dla nikogo straconym czasem, a bardziej niezwykle mocną huśtawką emocjonalną. Musimy wiedzieć, kto w tym rozrachunku jest katem, a kto ofiarą. Tylko dogłębna lektura da nam możliwość efektywnego zrozumienia intencji fikcyjnych bohaterów, jak i samej pisarki. Sonia Rosa na pewno chciała nas zaskoczyć, stworzyć coś niepowtarzalnego- udało jej się to perfekcyjnie. Czułam, że tak będzie, bo autorka nigdy mnie nie zawodzi i nieważna jest jej odsłona literacka. Sama zresztą podkreśliła, że jest to thriller wyjątkowy, bo stanowi coś w rodzaju studium samotności, bezradności, rozpaczy i opuszczenia. Istotną rolę gra tu też przeszłość Izabeli i Bartosza, gdyż ich obecna więź bratersko-siostrzana nie jest przypadkowa. Tym bardziej zachęcam wszystkich do odkrycia wszystkich zagadek.

Wiele kwestii może nam tu nie dać spokoju. Już sama historia z przeszłości, w której ogarnięta psychozą poporodową matka morduje swoje dzieci, to niewytłumaczalna zagadka psychologiczna, ale i medyczna. Co najsmutniejsze, „Tutaj mieszka zło” jest fikcją literacką, lecz takie historie dzieją się naprawdę. My, czytelnicy, wciąż nie chcemy w to wierzyć, nie dociera to do naszych umysłów, a nawet czasem uważamy, że autorów ponosi zbyt wielka fantazja. Szczerze mówiąc, też mam z tym problem, ale doceniam fakt, że Sonia Rosa przypomina o ludzkich dramatach z taką siłą i zaangażowaniem, Utwierdza mnie to w przekonaniu, że nawet najpiękniej poukładane życie może za chwilę runąć, zamienić się w totalną czarną dziurę. Nie ma dla nas nic pewnego- no, może poza śmiercią i podatkami.

Wszystkie rozdziały podzielone są w kapitalny sposób, dzięki czemu znamy punkt widzenia zarówno Marty, jak i Izabeli. Radzę jedynie wstrzymać się z pochopnymi opiniami, a bardziej rozważyć wszystkie możliwe opcje życia obu pań. Nie będzie to trudne, bo 340 stron tekstu czyta się błyskawicznie, zaś Marta i Izabela są jak ogień i woda, jak czerń i biel. Kontrast między nimi aż razi, ale czego konkretnie dotyczy? O tym trzeba samemu się przekonać.

Dla mnie to też książka o wręcz ogromnej niesprawiedliwości życiowej. Wiele par pragnie potomstwa, lecz biologia jest dla nich nieubłagana. Z drugiej strony, istnieją osoby, które bezczeszczą ten cudowny dar, gdyż zakamarki ludzkiego umysłu też są bezlitosne. Paradoks? Może, lecz bardzo bolesny i wymagający indywidualnych przemyśleń.

Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tej książce. Ba, mogę nawet pokusić się o stwierdzenie, że to jedna z najlepszych powieści Sonii Rosy. Znajdowało się w niej wszystko, co powinien zawierać thriller, kryminał, a nawet obyczaj. Zakończenie jest szokujące, idealne pod względem psychologicznym, co zwiększa ogólną ocenę. Czekam na więcej, bo warto.