Trzy panie w łóżku nie licząc samotności

Linka pracuje jako nauczycielka, Nika w kwiaciarni a Adela w szpitalnym laboratorium, różnią się one charakterem jak i wyglądem. Pewnego dnia, najgorszego dnia w ich życiu, a dokładniej na pogrzebie ukochanego ich losy się krzyżują. Zszokowane kobiety, nie potrafią w to uwierzyć, że Freddy mógł im coś takiego zrobić.

Tymczasem tajemnice mężczyzny a także sekrety z jego życia, nietuzinkowego życia powoli wychodzą na jaw.

Okazuję się, że zmarł on na raka... z kolei nowe informacje wskazują na samobójstwo...

Co tak naprawdę wtedy się wydarzyło?

Nietuzinkowe życie naszego Freddiego dosłownie odzwierciedla tę historię, która jest piękna a zarazem bolesna bolesna, po prostu, to historia jedyna w swoim rodzaju.

Autorka napisała powieść, którą czyta się natychmiastowo pomimo sporej ilości stron. Sam miks gatunków podsycił moją wyobraźnię, gdyż mamy tutaj literaturę obyczajową, psychologiczną, satyrę a także wątek kryminalny, który zapewnia nam doskonałą lekturę. To właśnie ta odrobina kryminału sprawiła, że nie potrafiłam odłożyć tej książki, mnóstwo myśli kłębiło się w mojej głowie, musiałam jak najszybciej odkryć skomplikowaną zagadkę, poznać zakończenie, a także bardziej zagłębić się w historię trzech kobiet. Miłość, ah ta miłość, bez miłości jest źle, na odwrót również nie zawsze kolorowo. Każda z postaci opowiada nam o swoich relacjach ze zmarłym, więc o nim również sporo się dowiemy, wydarzenia z przeszłości idealnie przeplatają się z teraźniejszością, co powoduje, że doskonale poznamy ich uczucia i to co je nurtuje.

Pełna emocji i tajemnic, a także kłamstw, bolesna historia z odrobiną czarnego humoru, szykujcie się na emocjonalny rollercoaster!

Pomysł na fabułę świetny, jednak akcja rozgrywa się zbyt wolno według mnie, przez początek książki ogólnie ciężko było mi przebrnąć ale później było tylko coraz lepiej.

Polecam. 😊

“Freddy był jak gawron na śniegu. Jak wykrzyknik na białej kartce. Jak plama krwi na prześcieradle. Teraz ktoś wziął gumkę i wymazał ten wykrzyknik.”

🌻Od tego wszystko się zaczyna. Freddy umiera, a my stopniowo poznajemy trzy różne bohaterki: Adelę, Nikę oraz Linkę. Można by powiedzieć, że różni je wszystko, a łączy jeden facet (ten właśnie ancymon, łotr, gagatek), chociaż one nie są tego kompletnie świadome. Ich drogi krzyżują się dopiero wtedy gdy mężczyzna umiera.

💔Zapewniam Was, że będzie się działo i oj będzie bolało.💔

💋W powieści głos mają jego kobiety i ton ich wypowiedzi bywa czasem bardzo dosadny.💋

Towarzyszymy im w trudnym momencie żałoby, jednocześnie stopniowo dowiadujemy się co ich tak naprawdę łączyło. Wiemy co myślą, jakie rozmowy “prowadzą” ze zmarłym i o co mają żal i pretensję. Każda na swój sposób próbuje sobie poradzić ze stratą i szuka sposobu na powrót do normalnego życia, kiedy dowiaduje się, że nie była “tą jedyną”.

Książka umiejętnie łączy wątki obyczajowe i kryminalne. Wszystko to okraszone jest inteligentnym i dosadnym humorem. Błyskotliwość wypowiedzi oraz dowcip zdecydowanie kupił moje serce.❤️💖

Wydarzenia toczą się dosyć spokojnym tempem, dużo skupiamy się na kwestiach psychologicznych, co dla niektórych może być nużące. Nie podobała mi się pewna kwestia, która dotyczyła obu kobiet, trochę nierealne w prawdziwym życiu. Częściowo także przewidziałam zakończenie. Za to odejmuje i daję 9/10.

Pomimo tego książka trafia do mojej topki w tym roku. Doskonale się przy niej bawiłam, śmiałam, czasem wściekałam i miałam dość pewnej Pani. Towarzyszyła mi cała paleta skrajnych emocji.

💠 To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i mam ochotę na więcej. 💠

🌟✨Tę pozycję musicie przeczytać, bo jest tego warta.🌟✨

Książka jednak, poza warstwą obyczajową, zawiera także stanowiące jej istotną część elementy kryminału. Okazuje się bowiem, że śmierć ich wspólnego ukochanego nie była tak naturalna, jak się wydaje, a fabuła skupia się w pewnym momencie na toczącym się w tej sprawie śledztwie. Autorka stworzyła udany kolaż dwóch gatunków literackich, przez co jej dzieło nabiera kolorytu i zyskuje na swojej atrakcyjności dla czytelnika. Jednak po jego przeczytaniu muszę się przyznać do pewnego istotnego niedosytu.

Po pierwsze, akcja skrzętnie unika wartościowania, co moim zdaniem jest zabiegiem niezbyt szczęśliwym. Mężczyzna przez lata oszukujący kobiety z którymi żyje, w dodatku prokurujący beztrosko dwóm z nich swojego potomka, jest... No właśnie, kim? Cisną się na usta różne określenia, bardziej lub mniej zbliżone do słów powszechnie obelżywych, czym jednak powieść nie wybrzmiewa ani razu. Fabuła przedstawia go jako uroczego przedstawiciela męskiego rodu o głębokiej i nieco tajemniczej osobowości, który - choć skrzywdzony przez los nieuleczalną chorobą - zajmuje się przede wszystkim wzbudzaniem w swoich kochankach poczucia własnej wartości, stanowiąc plaster na życiowe cięgi z którymi muszą się zmagać. W ostatecznym rozrachunku wszystko zostaje mu wybaczone, a panie, po chwilowej traumie, zajmują się przede wszystkim wspominaniem pięknych chwil przeżytych u jego boku. Mnie, jako żywo, przypomina on wampira żywiącego się słabością swoich ofiar, wywołaną dotychczasowymi przeżyciami. Jestem kobietą i wiem, co zrobiłabym z pamięcią o takim kimś... 😉 - ale może Autorka ma dużo więcej miłosierdzia niż ja. Po drugie, warstwa kryminalna jest przedstawiona nieco schematycznie, z udziałem dzielnego i nadspodziewanie dociekliwego sierżanta policji, pani Ireny i jej przyjaciółki, obu w wieku kilkudziesięciu lat, oraz miejscowego księdza (aż mi się przypomniał pewien z niewiadomych powodów popularny serial z imieniem Mateusz w tytule 😉). Całe to towarzystwo pomaga sobie wzajemnie w dojściu do prawdy, udzielając nawzajem rad i wspierając się w trudnych chwilach. Obraz staruszki pouczającej doświadczonego stróża prawa jak ma prowadzić śledztwo i opierającej swoją tajemną wiedzę na furze przeczytanych kryminałów (a jakże!; winnam chyba zrobić sobie z nich doktorat) nie budzi jakoś mojego zaufania... Niezależnie od powyższych zastrzeżeń, muszę przyznać, że książkę Autorki odbieram w pewnej mierze pozytywnie. Uważam ją, poza grozą jaką budzą we mnie czyny jej męskiego bohatera, za uroczą historyjkę, w sam raz do przeczytania w sobotni, samotny wieczór. To całkiem dobry przedstawiciel cosy crime z rozbudowaną warstwą obyczajową i domieszką tej romantycznej. Coś, co dla takiej mrocznej duszki jak ja, stanowi całkiem ciekawą odmianę od zwyczajowych książek spod ciemnej gwiazdy, choć – znowuż – nie odbiega od nich aż tak bardzo swoim charakterem. Może tylko jakiś motyw mniej lub bardziej krwiożerczej zemsty byłby przeze mnie, w wyżej wspomnianych sytuacjach, mile widziany. 😉 Mocne 6/10.

Piękna kobieca okładka nie zapowiada tego, co znajduje się w środku. Jest w tej książce coś niezwykłego, co nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Nieszablonowa, nietuzinkowa, interesująca. Autorka zauroczyła mnie tą historią, która ma w sobie coś osobliwego i na pewno przypadnie do gustu wszystkim, którzy kochają oryginalne połączenia i piękny literacki język.

Główny bohater „Trzech pań w łóżku” jest nietypowy, bo od początku wiadomo, że nie żyje. Właściciel zakładu fotograficznego Foto – Frank, mężczyzna niezwykle kochliwy, chory na hemofilię, niegrzeszący urodą, potrafił sprawić, że w jego towarzystwie każda niewiasta czuła się najpiękniejsza na świecie.

Ze wspomnień trzech kobiet po pogrzebie Franka wyłania się dopiero jego portret. Śmierć mężczyzny jest owiana tajemnicą, którą chcą wyjaśnić jego kochanki i policja.

Chociaż historia opowiedziana przez Annę Łacinę wydaje się dość nieprawdopodobna, to książkę bardzo dobrze się czyta ze względu na przyjemną narrację. 𝑇𝑟𝑧𝑦 𝑝𝑎𝑛𝑖𝑒 𝑤 łóż𝑘𝑢 to fascynująca przygoda literacka pozwalająca na odkrywanie kolejnych elementów z życia Franka, które wyłaniają się z fragmentów wspomnień trzech kobiet, które go kochały.

Dopóki Franek żył, Adela, Nika i Linka się nie znały, dopiero po jego śmierci, zorientowały się, że każda z nich miała konkurencję w postaci dwóch innych kobiet. W oczach każdej z nich był inny, takim jak go zapamiętały bowiem wszystko, co z nim przeżyły, nie zostało bez wpływu na ich wyobrażenie.

Po jego śmierci w żałobie są trzy kobiety, które wcześniej nie miały pojęcia o swoim istnieniu. Linka, koleżanka Franka z czasów szkolnych, Adela laborantka i Nika, florystka. Wszystkie trzy go kochały, a teraz każda na swój sposób próbuje pogodzić się z jego stratą. Gdy prawda o innych kochankach wychodzi na jaw, kobietom towarzyszy mnóstwo emocji, wszystkie czują się zdradzone i oszukane, bo każda z nich sądziła, że jest tą jedyną.

Im głębiej wnika się w tę historię, tym coraz bardziej wydaje się pogmatwana, dopiero gdy na scenie pojawia się Irena, powieść obyczajowa nabiera charakteru kryminalnego, a akcja powieści przyśpiesza. Próby samobójcze, pożar w szafie, przebite opony, napad w lesie. Niestety policja nie potrafi sobie poradzić z tym galimatiasem, większą przenikliwością i bystrością umysłu wykazuje się wspomniana wcześniej Irena, chociaż do młódek nie należy.

„Trzech pań w łóżku” to inteligentna, ironiczna, przewrotna historia, jak życie, które pisze najlepsze scenariusze. Książkę czyta się szybko z ogromną przyjemnością, opowieść Anny Łaciny jest wciągająca, intrygująca i przedstawiona z różnych punktów widzenia. Akcja z każdym rozdziałem nabiera tempa, zaskakują kolejne nieoczekiwane zdarzenia, a bohaterki odkrywają coraz więcej informacji na temat Franka.

Nika całe życie była tłamszona przez dwie ciotki, które ją wychowywały. Dziewczyna żyła jak pod kloszem, szara myszka bez perspektyw i planów na przyszłość, dopiero Franko odkrył w niej prawdziwą kobietę.

Linka znała się z Frankiem najdłużej, bo od czasów szkoły. Kiedy zmarł Hubert ich bliski wspólny przyjaciel, a zarazem chłopak Linki, drogi tej dwójki się połączyły, ale nie była to wzajemna fascynacja, tylko raczej wspólny brak kogoś bliskiego.

Adela dla Franka rozstała się ze swoim narzeczonym, z czego on nie był zadowolony, ani jej rodzice. Miała nadzieję na stały związek z fotografem, a tymczasem odbył się jego pogrzeb, ona zaś nie była tą jedyną.

Każda z kobiet miała powód, by Franka pozbawić życia, każda miała w swoim otoczeniu kogoś, kto mógł pragnąć jego śmierci. A jak było naprawdę? Trzeba uważnie śledzić fabułę, tym bardziej że mnóstwo w niej retrospekcji i odliczania dni przed i po pogrzebie. Niezwykle ciekawy zabieg, z jakim jeszcze się nie spotkałam.

„Trzech pań w łóżku” to mistrzowsko skonstruowana powieść, z fantastycznie wykreowanymi portretami psychologicznymi trzech różnych kobiet, którym trudno jest poradzić sobie z śmiercią kochanka, zwłaszcza po odkryciu, że ukochany oprócz nich miał jeszcze dwie inne kobiety. Na przemian płaczą, wpadają w złość, mówią do niego w myślach i na głos. Śmierć Franka zburzyła im cały świat, noszą w sobie żal i wściekłość, miłość i nienawiść, poczucie straty i odrzucenia.

„Trzech pań w łóżku” to literatura z najwyższej półki, smakowity kawałek tortu, który żal zjeść, ale nie można go też zostawić na talerzyku. Ta historia chwilami jest nawet zabawna, ale jest to śmiech przez łzy, nikt bowiem z niej nie wychodzi bez szwanku i bez poczucia straty. Urzekła mnie ta powieść napisana pięknym językiem, pełna nieprawdopodobnych zdarzeń i abstrakcji, bo dawno nie czytałam coś tak niesamowitego. W finale niby wszystko się wyjaśnia, ale czy ta historia potoczyłaby się inaczej, gdyby Franek żył? Na to pytanie nie znajdzie się odpowiedzi w książce, można sobie na nie odpowiedzieć według własnego uznania.

Dzisiaj chciałam Wam opowiedzieć o pięknie wydanej książce, która jest moim patronem, z czego się niezmiernie cieszę. Autorka Anna Łacina wydała już szesnaście książek, a ja dopiero teraz ją poznałam. Bardzo spodobało mi się pióro tej autorki i jej styl pisania. Pisze lekko z dozą czarnego humoru, który tak lubię. Potrafi nawet w najcięższych chwilach w życiu swych bohaterów znaleźć promyk słońca, który wywołuje uśmiech.

Książka zaczyna się od wielkiego dramatu, od pogrzebu mężczyzny, którego żegnała rodzina, znajomi i trzy kobiety... Tak, trzy kobiety, które bardzo go kochały. Kochały go bezgranicznie, wielką miłością, a teraz czują, że ich świat się kończy wraz z odejściem ukochanego. To nie jedyny dramat tych kobiet. Każda z nich myślała, że była dla niego tą jedyną i czuły to całą sobą. On o nie dbał, kochał, pieścił i ... odszedł...zostawiając tylko wspomnienia....

W powieści tej poznamy losy Linki, Niki i Anieli. Opowiedzą o swoich pięknych chwilach przy swym ukochanym. Zobaczymy chwilę, gdy dowiadują się o nim prawdy i będziemy świadkami radzenia sobie tych kobiet w życiu teraźniejszym. Czy poradzą sobie ze stratą? Co postanowią ze swoim życiem zrobić. Dla każdej z nich to będzie trudny czas, ale życie pokaże promienie. Czy kobiety te, promienie będą chciały łapać, czy usuną się w cień, rozpamiętując swój ból?

Autorka da nam się również przyjrzeć zmarłemu i poznać go bliżej, dzięki czemu książka jest jeszcze bardziej intrygująca. Czy będziemy w stanie zrozumieć tego mężczyznę i jego zachowanie? To wszystko zależy, jak do Was trafi. Ocenicie go sami.

Książka ta to zbiór wielu uczuć. Każdy z bohaterów przeżywa tę sytuację inaczej, a czytelnik musi się z każdym z nich zmierzyć i przyjąć, próbując zrozumieć. Opowieść ta, to zbiór wielu doznań, takich jak miłości i zdrada, prawda i kłamstwa, nadzieja i rozpacz, bliskości i samotności.

“Trzy panie w łóżku, nie licząc samotności” to gatunkowy eksperyment, łączący porywające literackie portrety psychologiczne trzech bardzo różnych kobiet z nieoczywistym wątkiem kryminalnym i błyskotliwą satyrą, w której się zatraciłam i nie mogłam przestać czytać. Warto poznawać nowych autorów i rozbudzać swój apetyt na nowe doznania. Książka warta przeczytania i poznania losów tych trzech kobiet i denata.