Trzecia szansa

Książkę, którą dziś mam Wam zamiar przedstawić, pomimo że mamy piękną wiosnę, wprowadza w nastrój Święta Zmarłych, otacza grozą i tajemnicami sprzed lat.

Wojciech Wójcik znany jest z kilku kryminałów dobrze przyjętych przez czytelników. Zawsze jego marzeniem było napisać książkę, którą trudno by było sklasyfikować z elementami sensacji, kryminału z domieszką przygody. Najważniejszy jednak miał być w niej element tajemnicy zakorzenionej w przeszłości i to najlepiej historycznej.

Pomimo prób, takie pomysły nie zostały entuzjastycznie przyjęte przez wydawców, bo wiadomo, że rynek rządzi się swoimi prawami. Kryminał musi być rasowy, w którym czytelnik znajdzie historię kryminalną z trupem i śledztwem. Pomimo że pisarz napisał kilka kryminałów, marzenia o twórczości bardziej Wójcikowej, jak przyznaje autor, wciąż tkwiły w tyle jego głowy. Wpadł więc na pomysł, żeby napisać kryminał, ale trochę inny, z historią w tle. Tak narodziła się „Trzecia szansa” i jej bohater Krzysztof Rozmus.

Święto Zmarłych, dwa cmentarze, dwa morderstwa, które zostały na nich popełnione prawdopodobnie przez tego samego człowieka. Dwie ofiary, mężczyzna i kobieta, którzy na pozór nie mają ze sobą nic wspólnego, tak przynajmniej sądzi policja. Jedno jest pewne, że morderca doskonale strzela i wcześniej solidnie przygotowuje się do popełnienia zbrodni. Czy zatem ofiary są przypadkowe, czy jednak coś je łączy?

Śledztwo prowadzi ekipa kryminalnych ze Stołecznej Komendy, w której pracuje Karolina Nowak, śledcza o bystrym umyśle i dobrze rozwiniętej zdolności logicznego myślenia, niestety jako kobieta jest dyskryminowana i niedoceniana nie tylko przez kolegów, a także przez swojego przełożonego.

Jako, że sprawa jest nietypowa, bo sięga korzeniami historii lat powojennych i ekipa nie za bardzo ma ochotę angażować się w tę sprawę, więc szef do prowadzenia śledztwa wyznacza Karolinę. Do pomocy zaś, zostaje jej przydzielony zagrożony oddelegowaniem z uczelni Krzysztof, do niedawna świetnie zapowiadający się historyk, którego kariera zawisła na włosku z powodu nadużywania alkoholu. Ta para nietypowych śledczych zaczyna szukać śladów w przeszłości, łączyć fakty i osoby. Gdy wszystko powoli zaczyna układać się w logiczną całość, nieoczekiwanie morderca znów atakuje, a personalia kolejnej ofiary wywracają całe śledztwo do góry nogami i wszystkie ich domysły tracą sens.

Dodatkowo pojawia się narracja emerytowanego oficera. Doskonale wyszkolonego żołnierza, biorącego udział w misjach wojskowych za granicą, którego karierę zakończył niefortunny wypadek, po którym stał się inwalidą niezdolnym do służby. Wraz z rozwojem akcji wyłania się obraz człowieka pełnego uraz i nienawiści. Człowieka nieszczęśliwego, którego przeszłość mogłam poznać dzięki jego wspomnieniom.

Sprawa jest niezwykle zagmatwana, ale Karolina i przydzielony jej do pomocy Krzysiek nie odpuszczają, dzielnie wędrują tropem tajemnic zza grobu. Oboje z wielkim zaangażowaniem i poświęceniem szperają w przeszłości ofiar i ich rodzin. Krok po kroku, trop za tropem powoli odnajdują ślady w zamierzchłych czasach i zaczynają je łączyć w całość.

„Trzecia szansa”, to bardzo dobry i niezwykle ciekawy kryminał, ale trudny w odbiorze. Wymaga nie lada skupienia, ze względu na ilość postaci, które pojawiają się w powieści, a sama intryga też jest dość zawiła. Akcja „Trzeciej szansy” przypominała mi trochę sinusoidę. Raz toczyła się błyskawicznie i przyciągała moją uwagę, a chwilami bardzo zwalniała do tego stopnia, że czytanie mi się dłużyło. Książka mogłaby być znacznie krótsza, zapewne wtedy akcja toczyłaby się w szybszym tempie, ale autor już jest znany z tego, że jego książki do najchudszych nie należą. Na plus bardzo drobiazgowe śledztwo, szukanie powiązań w przeszłości, w archiwach, połączone z domysłami śledczych. Dawno zapomniane tragedie przeplatają się tu z teraźniejszością, a ponadczasowym uczuciem, które je łączą, jest nienawiść. Chęć pomszczenia krzywd tych prawdziwych i wyimaginowanych.

Mocno intrygowało mnie szukanie poszlak w przeszłości, wśród grobów na cmentarzach i przyznaję, że dotąd nie miałam okazji czytać kryminału z taką konstrukcją fabuły. Na uwagę zasługuje też para nietypowych detektywów, młodszej aspirant Karoliny Nowak, kobiety z charakterem, dociekliwej i odważnej oraz Krzysztofa Rozmusa historyka, który podczas śledztwa poczuł, że być może bliżej mu to bycia policjantem niż wykładowcą na uczelni. Z ogromną przyjemnością towarzyszyłam im podczas drobiazgowego śledztwa, które wydawało się, że za chwilę utknie w martwym punkcie, lecz tych dwoje nie odpuszcza, by w końcu wpaść na trop powodów, jakimi kierował się morderca. Wspaniała gra logiczna z zaskakującym finałem.

Jestem mile zaskoczona lekturą „Trzeciej szansy”, bo jest to kryminał z bardzo ciekawą intrygą z historią w tle, o tym, że są takie krzywdy, o których zapomnieć się nie da, pomimo upływu czasu, a nienawiść i chęć zemsty potęguje cierpienie, które prostą drogą prowadzi do zguby.

Czy są krzywdy których nie da się zapomnieć?

Święto zmarłych zbliża się wielkimi krokami, a po warszawskich cmentarzach zaczyna grasować morderca. Zręczny, nieuchwytny i niezwykle przebiegły. Z broni snajperskiej ginie dwójka z pozoru niepowiązanych ze sobą osób. Czy trop jaki odkryje młodsza aspirant Karolina Nowak naprowadzi śledztwo na właściwe tory? Czy zabójca zostanie złapany zanim zabije kolejną osobę?

To zna twórczość Wojciecha Wójcika dobrze wie, że po autorze należy spodziewać się obszernego tomiska. Oczywiście inaczej nie mogło być tym razem. Na około 640 stronach wraz z aspirant Nowak i historykiem Krzysztofem Rozmusem wyruszamy w podróż tropem tajemnic zza grobu. Uwierzcie, że autor potrafi zbudować fabułę, która się nie nudzi. Całość czyta się naprawdę świetnie i co najważniejsze szybko. Owszem nie przeczytamy tej książki w jeden wieczór, ale przy dobrych wiatrach w dwa-trzy jak najbardziej i będziemy chcieli jak najszybciej poznać dalszy przebieg wydarzeń.

Bardzo wczułam się w przebieg śledztwa i nawet w głowie układał mi się pewien obraz całości, który konfrontowałam z nowymi tropami. Do tej pory nie spotkałam się z książką stworzoną w podobnym klimacie. Szukanie poszlak wśród grobów i tajemnic z przeszłości nadaje „Trzeciej szansy” swego rodzaju powiewu świeżości i mocno intryguje. Po wprowadzeniu do śledztwa historyka odrazu na myśl przyszły mi książki Dana Brown jak chociażby „Kod Leonarda da Vinci”. I wiecie co? Brown odniósł ogromny sukces, jego powieści zekranizowano, a w moim odczuciu ta książka Wójcika także nadawałaby się na ekrany! Kto wie - może kiedyś ktoś pokusi się o jej zekranizowanie czego oczywiście autorowi serdecznie życzę.

Jeżeli chodzi o samych bohaterów to duet Nowak-Rozums sprawdza się tutaj idealnie. Ich sylwetki są bardzo dobrze skrojone, portery psychologiczne wzajemnie się uzupełniają i rozwiązywanie zagadki z tym duetem to czysta przyjemność.

„Trzecia szansa” to rasowy kryminał, który wzbudza w czytelniku wiele emocji. Tutaj teraźniejszość miesza się z przeszłością zostawiając za sobą krwawe ślady i niczego nie możemy być pewni. Z czystą przyjemnością mogę Wam polecić to tomisko i nie bójcie się ilości stron! Uwierzcie, że nawet się nie obejrzycie jak przewrócicie ostatnią kartkę.

Zbliża się święto zmarłych, jednak warszawskie cmentarze nie pozostają jak do tej pory spokojnymi miejscami w których wspomina się tych którzy odeszli. W stolicy bowiem dochodzi do serii tajemniczych morderstw – ofiary zostają zabite przez snajpera, właśnie na terenie cmentarzy w pobliżu rodzinnych grobów. I choć początkowo wydaje się iż nic nie łączy zabitych toczące się śledztwo wpada na trop który nie tylko rzuci nieco światła na bieżącą sprawę, ale także odkryje dawno zapomniane tragedie.

W trakcie lektury będziemy towarzyszyć dwójce bohaterów – Karolinie Nowak – młodej pani aspirant, przeniesionej z niewielkiego posterunku wprost do stolicy oraz Krzysztofowi Rozmusowi – wybitnemu historykowi, którego kariera na uczelni wisi na włosku przez narastające problemy osobiste oraz uciekanie w alkoholizm przed nimi. Każde z nich otrzymuje innego rodzaju szansę biorąc udział w tym śledztwie. Jednak to czy uda im się z niej skorzystać, blednie w obliczu narastającej potrzeby odkrycia i powstrzymania tajemniczego mordercy grasującego na warszawskich cmentarzach.

Trzeba przyznać, że Wojciech Wójcik po raz kolejny zaserwował czytelnikom naprawdę spory kawał kryminalnej lektury – książka liczy sobie bowiem 640 stron, jednak ani na chwilę nie nudzi ona czytelnika i mimo iż nie jest to lektura na jeden wieczór, to zdecydowanie czyta się ją szybko i z prawdziwą przyjemnością. Cały czas coś się dzieje, prowadzone śledztwo obserwuje się z prawdziwym zaangażowaniem, a i sami bohaterowie sprawiają, że z przyjemnością towarzyszy się w ich zmaganiach.

Tym jednak co najbardziej kupiło mnie w najnowszej książce autora jest niewątpliwie jej klimat – morderstwa dokonywane na cmentarzach, poszukiwanie poszlak wśród grobów, tajemnice z przeszłości. Zdecydowanie trafiło to w moje gusta, tak samo z resztą jak połączenie pracy policji z osobą mającą sporą wiedzę historyczną – może i to dość oklepany schemat, ale co z tego, skoro dobrze się sprawdza, a tak też jest i w tym przypadku.

Wojciech Wójcik sprawi, że święto zmarłych zyska dla Was zupełnie inny wymiar i choć bynajmniej nie serwuje on czytelnikom krwawego horroru, nie oznacza to, że podczas lektury zabraknie naprawdę silnych emocji. Seria zabójstw, nieuchwytny morderca i podążająca jego tropem młoda aspirant wspierana przez wybitnego historyka. Tajemnice z przeszłości odciskają swe krwawe piętno na teraźniejszości i zapewniam, że naprawdę ciężko Wam będzie się oderwać od lektury dopóki prawda nie wyjdzie na jaw. Nawet się nie obejrzycie kiedy przewrócicie ostatnią stronę tego naprawdę obszernego tomu.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.