Trudna radość. Lwowska odyseja. Tom 4

Czasy powojenne, ale nadal nie jest kolorowo. Bohaterowie wracają myślami do minionych czasów. Strata Jakuba nie jest jedyną śmiercią w rodzinie. Przyjdzie im teraz pożegnać Mariannę, życie trzeba na nowo posklejać, a to nie będzie łatwe. Lilka czeka na Oresta, z każdym miesiącem jest coraz lepiej, a nawet zaczyna się uśmiechać dzięki Andrzejowi. Miłość Oresta do żony i ojczyzny, Waleria i jej przeszłość. Każdy z bohaterów zmaga się z większymi i mniejszymi troskami, a czytelnik może śledzić ich losy.

Ta powieść jest wyjściem z mojej strefy komfortu. Nie czytam książek osadzonych w czasach około wojennych, bo po prostu nie interesuje mnie to, ale wiadomo, warto próbować nowych rzeczy, nawet jeśli chodzi o czytanie książek.

Jest to czwarty tom, a poprzednich nie czytałam, jednak nie miałam dużego problemu, aby odnaleźć się w fabule i zrozumieć połączenia między bohaterami. Więc uważam, że na spokojnie można czytać „Lwowską odyseję” bez znajomości poprzednich części.

Fabuła dotyczy życia ludzi, miłości, straty, przeżyć po wojnie. Stąd jest to też bardzo nostalgiczna lektura, nieadekwatnym do końca stwierdzeniem będzie, że spędziłam przy niej miło czas, bo porusza wątki prześladowań Żydów, śmierci i straty, ale autorka kreuje historię i bohaterów na bardzo interesujących.

Wiele fragmentów odbywa się we Wrocławiu, a właśnie tutaj się niedawno przeprowadziłam. Czytałam tę książkę podczas jazdy tramwajem i idealnie się sprawdziła na ten moment. Mogłam czytać o miejscach i uliczkach, o których mowa jest w książce i sama przemierzać to miasto.

Historie poznaje się w szybkim tempie, przyjemny dla oka druk i zgrabny styl autorki sprawia, że przez powieść się płynie. Można zabrać ją w podróż i w międzyczasie ją pochłaniać. Książka nie trafi do mojej topki, ale bardzo ją polecam, szczególnie dla osób, które lubują się w takich klimatach.

Dzisiaj przyszło mi się pożegnać ze serią „Lwowska odyseja” Magdaleny Kawki. To pożegnanie, choć trudne kipiało od emocji. Emocji, które tak naprawdę towarzyszyły mi już na samym początku, kiedy sięgałam po pierwszy tom. I tak rozpoczynając od „Pory westchnień, pory burz” poprzez „Powrót z piekła, czy „Nowy początek” także w ostatnim tomie „Trudna radość” nie udało się od owych emocji uwolnić. Był czas na łzy, które pojawiały się podczas lektury, był i czas na radość, kiedy to bohaterowie mieli okazję do szczęśliwych chwil. Ostatni tom tej historii to znakomite dopełnienie całości, to jakby zszywka spinająca wszystkie losy rodziny poprzez historyczne wydarzenia w których przyszło im brać dział i na tle których rozgrywały się ich losy.

„Trudna radość” to czas, a właściwie próba konformacji życia w powojennej rzeczywistości. Choć wydawać by się mogło, że teraz już czas na spokój i życie w cieniu trudnych wyborów, kolejny raz przeszłość pozwoli o sobie przypomnieć. I choć nie ustają w poszukiwaniu swojego szczęścia, tropieniu małych, codziennych przyjemności ciągle coś cieniem kładzie się na ich codzienności.

Kolejny już raz czytając historię z pod pióra Magdaleny Kawki przekonałam się, że literatura z historią w tle jest gatunkiem po który będę sięgała z największym entuzjazmem. Ludzkie losy umiejscowione na pierwszym planie tak skonstruowanych sag rodzinnych są niezwykle poruszające ale też autentyczne. Bardzo widoczna jest tutaj siła rodziny, jej wsparcie i moc, które dają nadzieję i stanowią opokę w najtrudniejszych momentach życia…

Ogromne brawa dla autorki za ogrom emocji wypisanych na kartach tej powieści. Bardzo serdecznie polecam całą serię sagi rodzinnej, której koleje losu niezwykle zapadają w pamięć.

Przychodzę do Was z recenzją ostatniego tomu lwowskiej odyseji. Żałuję, że nie miałam okazji czytać poprzednich tomów spod pióra autorki Magdaleny Kawki. Na pewno nadrobię, bo ta historia jest wciągająca! Nie powiem, trochę trudności mi sprawiło rozeznanie się wśród bohaterów, ich problemoów a co za tym idzie całego bagażu doświadczeń, który muszą dźwigać na swoich barkach. Napisana pięknym językiem, wzruszająca i opisująca czasy o których uwielbiam czytać, czego można chcieć więcej? W tej książce otrzymałam nie tylko emocje ale wplecioną historię o czasach, które już dawno minęły ale na pewno zostaną z nami na lata, jak nie stulecia. Ja zostałam kupiona tą opowieścią, czasami brutalną, wyciskająca łzy ale dającą nadzieję, że jednak może coś się zmienić w naszym życiu, że możemy jeszcze zaświecić dla nas słońce. Przejmująca o niezwykle piękna książka. Takich mi potrzeba jak najwięcej!

Historia ludzi, którzy przeżyli wojnę i próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

Mam mieszane uczucia co do niej. Z jednej strony jest napisana bardzo dobrze i pokazuje to, co działo się, lub mogło się dziać, po wojnie. Z drugiej znowu nie spodobała mi się na tyle, żeby się nią zachwycać. Brakowało mi czegoś, co wciągnęłoby mnie bez reszty i sprawiło, że ciężko jest się oderwać. Ot, zwykła historia.

Tylko jeśli zastanowimy się nad tym mocniej, to czy nie na tym miało to polegać? Na pokazaniu ZWYKŁEJ NIEZWYKŁEJ historii tych ludzi? Na próbach odratowania siebie, znalezienia na nowo bliskich, poukładaniu życia na nowo?

Problemem może być również to, że otrzymałam tom 4. a nie miałam okazji czytać pozostałych. Może gdybym zaczęła od tomu 1. to pokochałabym i przyzwyczaiłabym się do tych postaci i tego co przeżywali? Z pewnością to to.

Ciekawostką jest również to, że po tę książkę sięgnął również mój mąż i dla niego była świetna. Zachwycał się nad nią, więc myślę, że warto jest się pochylić i przeczytać.

Są to czasy, których nie życzę nikomu. Chodzi mi o wojnę. Najgorszemu wrogowi nie życzyłabym śmierci bliskich, braku bezpieczeństwa, strachu i… tego wszystkiego co niczym nieposkromiony kurz osiadło na ich życiu. Tego co było, nie zmienimy, ale możemy walczyć o to co jest i będzie!

Jeśli macie ochotę poczytać książkę napisaną w bardzo lekki i przejmujący (wzruszający!) sposób, to polecam Wam sięgnąć po Lwowską Odyseję Magdaleny Kawki.

Pozostało mi sięgnąć po wcześniejsze 3 tomy :).

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

„Trudna radość” to czwarta część „Lwowskiej odysei”.

Rodzina Lindnerów ma bardzo ciężki czas za sobą. Najpierw śmierć Jakuba, teraz przyjdzie im pożegnać się z Marianną. Lilka nadal czeka na Oresta i nie przyjmuje do wiadomości, że jej mąż mógł zginąć. Mężczyzna tymczasem jest rozdarty wewnętrznie. Z jednej strony żona, za którą bardzo tęskni, z drugiej strony miłość do Ukrainy.

„Lwowska odyseja” to seria, która dostarcza nam ogromnej dawki emocji. Będą chwilę wzruszeń, łez, nadziei, ale nie zabraknie także cierpienia i ogromnego bólu.

Autorka bardzo dobrze odzwierciedliła czasy wojenne. Oczami wyobraźni widzimy sceny opisane przez autorkę.

Ostatni tom serii to dopełnienie całości. Dowiemy się jakie losy spotkają bohaterów. Kogo wojna zniszczyła, a kogo ukształtowała.

Fabuła trafiła w moje serce.

Polecam.

"Błądzimy, krzywdzimy, wstydzimy się własnych uczynków, ale dopóki żyjemy, wciąż mamy szansę coś z tym zrobić"

Ci z Was, którzy czytali trzy tomy "Lwowskiej odysei" Magdaleny Kawki, z pewnością nie mogli się doczekać kolejnej części.

Tym razem, autorka przenosi nas do roku 1947. Z wypiekami na twarzy możemy śledzić dalsze losy rodziny Lindnerów, Lilki, Oresta oraz pozostałych bohaterów. Los ich nie oszczędza. Szykuje niespodzianki. Nie mogą zapomnieć o trudnej przeszłości, a tęsknota daje o sobie znać.

"Trudna radość" to opowieść o szczęściu, wielkiej miłości, cierpieniu, bólu, rozłące i smutku.

Ludzie, którzy przeżyli wojnę pragną zaznać spokoju. Jednak czasy są niepewne, a strach ich nie opuszcza. W każdej chwili może stać się coś złego, nieodwracalnego. Bohaterowie boją się o swoich najbliższych. Czasami nie mają pojęcia, czy żyją i czy będzie dane im się jeszcze spotkać. Demony przeszłości ich nie opuszczają, a oni muszą podejmować niełatwe decyzje.

"Trudna radość" to ostatnia część sagi, która odpowiada na wszystkie pytania. Wreszcie wszystko staje się jasne i klarowne. Książkowe postacie wyjawiają nam swoje tajemnice i sekrety. Poznajemy ich argumenty i motywacje.

Magdalena Kawka stworzyła piękna historię, przez którą się płynie. Interesująca fabuła trzymała w napięciu od pierwszych stron. Sprawiła, że dla mnie czas się na chwilę zatrzymał. Kilka godzin minęło niepostrzeżenie, a ja zanurzona w lekturze nagle zdałam sobie sprawę, że za oknem jest już ciemno.

Bardzo lubię czytać takie książki i polecać je Wam.

„I to, moi drodzy, już naprawdę koniec.” Pani Magdalena nie pozostawia nam złudzeń i nie jest to dobra wiadomość.

Ostatni, czwarty tom cyklu pozamykał sprawy z przeszłości, połączył rodziny lub nie… przecież nie napiszę; nie wolno zradzać szczegółów, na które się czeka Dawno nie czekałam z takim utęsknieniem na książkę. Ogromnie polubiłam postacie stworzone przez Autorkę na poczet lektury. Dylematy życiowe, problemy, rozwiązania, niekiedy płynięcie z nurtem losu, szukanie dobrych stron, każdej sytuacji. A życie nie oszczędzało w dramatach i trudnych sytuacjach.

Marianna po stracie syna już się nie podniosła; ja jako matka nawet nie myślę, co by się ze mną stało. Zostawiła Gustawa, swoją jedyną miłość w dobrych rękach – synowej i córki, a raczej córek, a czas zrobił swoje. Lilka, moja ulubienica, to jej najbardziej kibicowałam, o jej losy najbardziej drżałam. To dla niej chciałam powrotu Oresta ( kolejny raz muszę zachwycić się imieniem; pamiętacie o mojej słabostce), Lunia, dla mnie kwintesencja kobiecości. Poznajemy trzpiotkę, żegnamy kobietę. Oczywiście wokół wielu pobocznych bohaterów, mimo to ważnych dla całej historii.

Usiadłam w fotelu i napawałam się każdym słowem, kolejną przygodą. Generalnie, dla nas to przygody, czasy, o których możemy już powoli tylko czytać, ponieważ upływający czas odbiera nam świadków. Te słowa nie kołyszą łagodnością, opowiadają o trudach i tragediach, o stracie, jednak nie odłożyłam książki dopóki nie przeczytałam ostatniej strony. Zatopiona w rozważaniach i dylematach poznawałam koleje życia i tworzenie świata na gruzach. Czułam czar i ciepło rodziny, która tworzyła się nie tylko z więzów krwi, ale z przyjaźni, wspólnego losu, przeżyć. Są treści, które ranią, rozrywają emocje, ale spojrzenie na świat i rozwiązania, jakie zastosowała Pani Magda bardzo trafiają do mnie. Nie zawsze trzeba przeżywać wszystko w kategorii wszystko albo nic. Końcem jest tylko śmierć.

Czwarty i ostatni tom serii "Lwowska Odyseja". Jest rok 1947, wojna dobiegła końca, jednak Lindnerowie nadal odczuwają jej skutki i nie potrafią poczuć się całkowicie bezpiecznie. Rodzina musi się pogodzić ze stratą Marianny i znosić wiele innych trudności, których los im nie szczędzi. "Trudna radość" idealnie odzwierciedla życie naznaczone piętnem wojny. Bohaterowie próbują szukać szczęścia i cieszyć się z najmniejszych rzeczy, ale i tych bardziej doniosłych chwil, jak np. ciąża, która zazwyczaj jest ogromną radością, jednak w obliczu tak niespokojnych czasów, wzbudza wiele sprzecznych emocji.

Postaci, choć fikcyjne, inspirowane są prawdziwymi ludźmi, dzięki czemu zyskują na autentyczności, a ich historie są jeszcze bardziej poruszające. Część historyczna oparta jest na faktach. Większość wydarzeń miała miejsce w rzeczywistości, co również wpływa na emocjonalny odbiór książki. Kiedy mamy świadomość, że wiele z sytuacji opisanych w powieści, wydarzyło się naprawdę, całkiem inaczej postrzegamy losy bohaterów. Oprócz scenerii wojennej, autorka równie dobrze kreśli opisy przyrody, które działają pobudzająco na wyobraźnię.

.

W tym tomie zostaje rozwiązany mój ulubiony wątek, a mianowicie relacja Lilki i Oresta. Lilka nadal czeka na swojego ukochanego, jednak radzi sobie z tym już odrobinę lepiej, dzięki wsparciu Andrzeja. Wzajemna miłość tych dwojga jest niezwykła. Mimo odległości, która ich dzieli i mimo braku pewności, czy ta druga osoba nadal żyje, są sobie oddani i wierni. Ich uczucie jest szczere i prawdziwe, a wojna tylko utwierdza ich w przekonaniu, że dla takiej miłości warto czekać. Zakończenie jednak złamało mi trochę serce, nie spodziewałam się takiego obrotu spraw.

__________

"Trudna radość" zawiera w sobie wiele przykrych sytuacji, właściwie wieksza część książki jest przytłaczająca i smutna, ale, tak jak w przypadku trzeciego tomu, daje nadzieję i zostawia czytelnika z poczuciem, że po deszczu zawsze wychodzi słońce.

Mam dla was smutną wiadomość. "Trudna radość" jest ostatnim tomem cudownej sagi "Lwowska odyseja" Magdaleny Kawki. Niestety musiałam się pożegnać z ulubionymi bohaterami. Będzie mi ich brakowało. Niestety wszystko, co dobre szybko się kończy.

Jeżeli jeszcze nie znacie tej sagi, to gorąco zachęcam was do jej poznania. Zacznijcie od: "Pora wzruszeń, pora burz", "Powrót z piekła", "Nowy początek" i zakończcie na czwartym tomie "Trudna radość".

W książce "Trudna radość" poznacie ostateczne losy naszych bohaterów. Przekonacie się, kto przeżył, a kto niestety pożegnał się z życiem. Tutaj przeżyjecie nie zawsze radosne chwile. Będą momenty, w których łzy same będą płynęły. Z nowym życiem pojawi się nadzieja na lepsze jutro.

Nasza bohaterka Lilka cały czas czeka na swojego męża. Nie może sobie poukładać życia, wiedząc, że on gdzieś tam jest. Ma nadzieję, że jeszcze go zobaczy. Na horyzoncie pojawił się Andrzej, który ją bardzo kocha. Wie, że chwilowo nie ma szans na odwzajemnienie miłości przez naszą bohaterkę. Co zrobi nasza Lilka? Czy będzie czekała na Oresta, czy może wybierze Andrzeja? Czas pokaże. Oczywiście ja już znam odpowiedź, ale was zostawię w niepewności. Prawdę poznacie, czytając "Trudną radość".

Dowiecie się również co słychać u Oresta. Czy wypełnił powierzone mu zadanie? Czy raczej wybrał inne rozwiązanie? Zastanawiałam się, co wybierze. Czy powróci do swojej żony, czy raczej wybierze ukochaną Ukrainę? Bardzo się o niego bałam, ponieważ obok niego kręciła się pewna kobieta. Czy do końca był wierny Lilce?

Poznacie również całą smutną, trudną i przerażającą historię Walerii Gałązkowej. Będziecie w głębokim szoku, czytając o jej problemach. Kobieta przeżyła i nadal przeżywa prawdziwe piekło. Całą historię opowiedziała tylko jednemu bohaterowi.

Gustaw to postać, która mnie co jakiś czas mocno irytowała. Dzięki niemu jego żona bardzo mocno cierpiała, a to w jakimś stopniu przyczyniło się do jej ciężkiego stanu. Czy będzie w stanie sobie wybaczyć?

Dzięki autorce mogłam poznać świat rodziny Lindnerów. Uczestniczyłam w ich szczęściu, jak i w nieszczęściu. Na moich oczach przychodziło nowe i niestety odchodziło stare. Mogłam poznać niesamowitą gwarę. Przyjrzałam się z bliska drugiej wojnie światowej widzianej oczyma Polaków, Ukraińców, Rosjan, Żydów i innych narodowości. Dla uczciwych ludzi były to niewyobrażalnie tragiczne czasy. Źli ludzie kombinowali, jak tylko mogli. Okradali, gwałcili, mordowali i donosili na niewinnych obywateli w zamian za jakieś profity. Często szantażowali swoich bliskich.

Magdalena Kawka, tworząc swoje fikcyjne postacie, inspirowała się prawdziwymi bohaterami. Niektóre miejsca opisane w książce istnieją naprawdę, inne powstały na potrzeby całej historii. Czytając "Lwowską odyseję" poznacie mieszkańców Lwowa przed wojną, w jej trakcie i oczywiście po niej.

Jestem zadowolona z całej tej sagi. Wszystkie cztery tomy pochłonęłam w niecały tydzień. Po przeczytaniu pierwszego tomu nie mogłam oprzeć się pokusie i przeczytałam kolejny i kolejny, aż doszłam do ostatniego. I tutaj pękło mi serduszko. Szkoda, że to już koniec przygód rodziny Lindnerów, ich przyjaciół i wrogów. Czytając "Lwowską odyseję" śmiałam się, płakałam i byłam bardzo przerażona. Często towarzyszyło mi uczucie smutku i przygnębienia. Nie mogłam pojąć, jak mogło dojść do tak tragicznych wydarzeń.

Fabuła całkiem dobrze przemyślana. Skradła moje serce. Co do akcji to nie mam na co narzekać, nie mogłam oderwać się od czytania. Bohaterowie wielobarwni. Moimi ulubionymi bohaterkami są Lilka i jej mama Marianna.

Dziękuję autorce za to, że pokazała nam obraz drugiej wojny światowej z całkiem innej strony.

Jeżeli lubicie książki obyczajowe z historią w tle, to koniecznie przeczytajcie całą sagę "Lwowska odyseja". Nie będziecie żałowali. Idealna lektura dla miłośników historii i drugiej wojny światowej.

Z całego serca polecam: "Pora westchnień, pora burz", "Powrót z piekła", "Nowy początek" i oczywiście "Trudna radość", mommy_and_books.

Trudna radość ” to czwarty tom „ Lwowskiej odysei ”. Akcja toczy się w 1947 roku, w Gryfowie, gdzie osiedliła się rodzina Lindnerów, w czasie niełatwym, bo powojennym. Mimo, że nastał koniec wojny, bohaterowie nie mogą czuć się spokojnie. Obawa o jutro ich nie opuszcza. Władza ustanawia nowe rządy, a przeszłość w każdej chwili może upomnieć się o rozliczenie.

Magdalena Kawka zgrabnie maluje słowami. Tworzy obraz historii, wiernie oddaje klimat powojennych lat. W prawdziwe wydarzenia umiejętnie wtapia fikcję literacką, co daje finalnie żywą opowieść. Ogrom emocji z jakimi mamy do czynienia, sprawia, że ta historia trafia do czytelnika. Dużą rolę odgrywa w niej tęsknota.Tęsknota za Lwowem, ktory tkwi wciąż w pamięci rodziny Lindnerów. Tęsknota żony za ukochanym mężem i nadzieja, która tli się w sercu, że wróci cały i zdrowy. Również żal po smierci ukochanej osoby będzie miał tutaj swoje miejsce. Marianna umiera w tym samym czasie, kiedy na świat przychodzi jej wnuk. Życie za życie zdawałoby się powiedzieć. Tylko jak cieszyć się z narodzin, kiedy ukochana osoba odchodzi? Tylko czas może ukoić ból. Tylko czas może wyleczyć rany.

„ Trudna radość ” to zwieńczenie. Spoiwo, które łączy wszystkie poprzednie tomy, doprowadzając bohaterów do finału ich życiowych historii. Dające nadzieję i otulajace duszę. I to nie tylko opowieść z historią w tle. To opowieść o miłości, tej prawdziwej i szczerej. O życiu i smierci, o przemijaniu. Ale też o tym, jak silna jest tkwiąca w człowieku nadzieja na lepsze jutro.

"... człowiek rodzi się sam i sam umiera. W tej drodze towarzyszą mu różni ludzie, ważni, mniej ważni, najważniejsi. Jednych tylko lubi, innych kocha. Dzieli się z nimi sobą, swoimi sprawami, smutkami i radościami. Ale z niektórymi rzeczami musi poradzić sobie sam. Właśnie dlatego, że kocha. Kiedyś to zrozumiesz."

Magdalena Kawka zdecydowanie trafiła do mnie i urzekła swoim słowem pisanym. Mimo, że historia nie była łatwa to napisana została w sposób otulający, dający nadzieję. Nawet kiedy trzeba wybierać między tym co dobre jest dla nas, a co jest słuszne.

Żałuję, że nie poznałam tej serii od początku, tom po tomie. Myślę, że uda mi się ją nadrobić. Jednak Trudna radość to jej zwieńczenie. To rozwikłanie wielu spraw, wyjaśnienie ich i też pożegnanie z niektórymi z bohaterów.

A bohaterami są między innymi członkowie rodziny Lindnerów. Po wojnie osiedlili się w niewielkim Gryfowie, ale to Lwów jest nadal w ich sercach, a tęsknota za nim w głowach.

Serce pęka kiedy w jednym momencie to należące do Marianny przestaje bić, a na świat przychodzi Jej pierwszy wnuk. Rozpacz i radość mieszają się od tego momentu.

Lilka za to wciąż wierzy, że Orest żyje, że wróci. Choć to dzięki Andrzejowi uśmiech pojawia się na jej twarzy to myśl o mężu nie pozwala jej do końca docenić tej relacji.

W całej historii fikcja miesza się z prawdziwymi powojennymi historiami. Autorka dokladnie przestawiła rzeczywistość jaka miała miejsce na ziemiach odzyskanych. Wojenne wspomnienia bolą.. Bolą tymbardziej, że jakby historia znów zatoczyła koło i obraz wojny tak bardzo bliski jest obecnie naszym wschodnim sąsiadom. Mam wrażenie, że od lutego czytanie takich historii wywołuje zupełnie inne emocje niz wcześniej, przynajmniej ja bardziej je przeżywam.

Niemniej zakończenie tej historii było pięknym głosem dającym nadzieję i dla tej, która dzieje się na naszych oczach.

Czasami życie stawia nas przed wyborem niemal niemożliwym… Jesteśmy wewnętrznie rozdarci i jakiejkolwiek nie podjęlibyśmy decyzji, ktoś będzie cierpiał. Tym kimś będziemy… my. Pozbawieni jednej z dwóch najważniejszych dla nas wartości, będziemy szczęśliwi tylko w połowie. Spełnieni tylko w połowie. Tylko połowa tego, w co wierzymy i kochamy, stanie się naszym udziałem. Po drugiej pozostanie tylko głód i pustka, której nikt i nic nie będzie w stanie zapełnić. Bo czasami nie da się podjąć jednoznacznie dobrej decyzji…

Najnowszy tom serii Magdaleny Kawki ponownie przenosi nas do świata bohaterów „Lwowskiej odysei”. Zastajemy ich w momencie, w którym zakończyła się fabuła powieści „Nowy początek”. Po finale, jaki w niej zafundowała czytelnikowi autorka, niecierpliwie czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. Z krwawiącym sercem i strachem przewracałam kolejne strony, chłonąc tę historię całą sobą. Bo musicie wiedzieć, że lektura książek Magdaleny Kawki, to prawdziwie fascynująca podróż literacka. Autorka ma dar malowania słowem, dzięki czemu opisywane przez nią miejsca ożywają w naszej wyobraźni, a odczuwalne przez bohaterów emocje, są nam tożsame. Jeśli cierpią – my też cierpimy. Jeśli się boją – my też drżymy o ich losy. Nie inaczej było w „Trudnej radości”, która przyniosła rozwiązanie, rozpoczętych w poprzednich tomach, wątków. I jakże adekwatny tutaj wydaje się tytuł. Wszak trudno cieszyć się z zakończenia wojny, kiedy życie wcale nie jest łatwe, a nowe władze wprowadzają własne rządy, nie ułatwiając obywatelom rzeczywistości. Jakże cieszyć się z narodzenia nowego członka rodziny, kiedy musimy pożegnać innego… I choć świadomość tego, że natura nie znosi próżni, a krąg życia wciąż jest w ruchu, jest znana, nie jest łatwo pozwolić odejść komuś, kogo tak bardzo kochaliśmy. Kto był sercem i opoką, na której przez lata wspierała się rodzina…

W czwartym tomie serii ważną rolę w życiu Lindnerów nadal odgrywa tęsknota. Wciąż żywe są w nich wspomnienia minionych czasów, lat spędzonych we Lwowie, które jawią się, zapewne w zderzeniu z trudną rzeczywistością, jako te „mlekiem i miodem płynące”. I ten Lwów niejako pojawia się w finałowej części w dosyć nieoczekiwany sposób. „Trudna radość” jest swoistego rodzaju klamrą, która spina całą opowieść, dając czytelnikowi poczucie spełnienia. Że oto żegnając się z bohaterami powieści, może spać spokojnie. Że tęsknota za Lwowem została ukojona, a serce, które biło dla tego miasta, będzie biło dla niego nadal. Odyseusz wróci wreszcie do swojej Itaki…

Magdalena Kawka ponownie zadbała o wierne przedstawienie tła historycznego, wplatając w fikcyjne losy bohaterów, prawdziwe wydarzenia. Udało jej się bardzo dobrze oddać klimat tamtych czasów, gdzie strach był chlebem powszednim. W nowej powieści ma on wiele twarzy. Obawy przed tym, czy przeszłość nie zapuka pewnego dnia do drzwi i nie upomni się o swoje; nie będzie chciała rozliczyć z win i popełnionych błędów. Strachu przed działaniami władz, która wprowadza swoje „porządki”. A także przed tym, że nadzieja na powrót tych, których kochamy, zgaśnie, pozostawiając w sercu jedynie pustkę.

Podsumowując:

„Lwowska odyseja” to fantastyczna seria, której równoprawnym bohaterem jest Lwów. To historia osnuta na kanwie wspomnień tych, którzy podzielili losy rodziny Lindnerów. To kompilacja prawdziwych wydarzeń, a także niezwykle wiarygodnie opisanej fikcyjnej historii, która mogła wydarzyć się naprawdę. „Trudna radość” stanowi idealne dopełnienie opowieści Magdaleny Kawki, którą autorka przedstawiła z dużą wrażliwością, pieczołowicie oddając klimat minionych lat. Namalowała obraz Lwowa w taki sposób, że niemal słyszymy dźwięk nadjeżdżającego tramwaju, a oczami wyobraźni widzimy nakreślone jej ręką kadry. Trudno mi pożegnać się z tą serią, to bowiem jedna z lepszych serii z historią w tle, jakie miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. Powieści, które nie tylko wciągają fabularnie, ale również poruszają do głębi. „Trudna radość” to także opowieść o miłości. Uczuciu do drugiego człowieka, ale i do miejsca, które jest dla nas wyjątkowe. Dwóch miłości; każda z nich jest postawiona na pierwszym miejscu, bo z żadnej z nich nie chcemy i nie potrafimy zrezygnować. Czasami bowiem nie da się wybrać, która z nich jest dla nas tą najważniejszą… Polecam.