Tron z piór i kości. Trylogia miodu i lodu. Tom 2

Książka nie powala, ale bardzo przyjemnie się ją czyta. To dokładnie ten typ książki, które mnie interesuje. Historia Alli i Lana bardzo mnie zaintrygowała i nie wyobrażam sobie żebym nie przeczytała kolejnej części. Jednak nie mogę jej znaleźć w polskim tłumaczeniu. Czy w ogóle pojawi się polskie wydanie?

Bohaterka tej ciekawej powieści nie może dotknąć żadnego mężczyzny, gdy to bowiem zrobi w jej żyłach zaczyna wrzeć krew. Motyw iście fascynujący, przypominający mi legendę o królu Midasie. Jako że jestem wielkim fanem literatury fantasy, czytało mi się tę powieść bardzo dobrze. Nie ukrywam, że z dużą dozą zaciekawienia sięgnąłem po pierwszy tom tej serii, który jest równie świetnie zbudowany. Nie pozostaje mi nic innego jak wystawienie najwyższej możliwej noty dla tej powieści. Polecam nie tylko fanom fantasy.

Pamiętam, że pierwszy tom mi się podobał, ale pamiętam też, że dał mi więcej pytań niż odpowiedzi. ❤️

Muszę przyznać, że ta część dała mi znaczną część odpowiedzi. I to jest duży plus. Zważając na to, że wreszcie dowiadujemy się czegoś o Alli i jej przeszłości i pochodzeniu. To pomaga nie tylko w odnalezieniu się, ale i zrozumieniu całej historii.

Wydaje mi się, że w tej części działo się więcej, jednak nie wiem czy to jest aż takim plusem.

W moim odczuciu jest to taka średnia książka chyba pod każdym względem. Pierwszy tom podobał mi się bardziej jednak dlatego, że dostałam coś nowego i coś co miało potencjał bo było fajnym wprowadzeniem do historii, która miała się dalej wydarzyć. Jednak nie wiem czy jestem wielką fanką tego co się faktycznie działo w drugim tomie. Nie żeby to było złe. Po prostu średnie.

Czy jedyne zwiedziona tym tomem? Szczerze? Nie wiem. Myślę, że nie darze go żadnym konkretnym, ani skrajnym uczuciem. Fajnie było przeczytać, zobaczyć jak historia się rozwinie, jednak to nie jest moją ulubioną książka z gatunku fantastyki. Jak lubię wątki romantyczne w tym gatunku, to tutaj moim zdaniem jest bardzo niedopracowany. A z całą pewnością miał potencjał. Jednak jego przedstawienie nie sprawiło, że czułam tę chemię jaką powinnam.

Nie zmienia to faktu, że prawdopodobnie sięgnę po zakończenie serii z zwykłej ciekawości.❤️

„Między nami było coś niewytłumaczalnego. Jakaś przerwa, jakieś głębsze połączenie i siła, a ja byłam bliska odnalezienia jej. Musiałam tylko scalić się z nim trochę mocniej. Bardziej. Ciaśniej”.

🖤🖤🖤

„Tron z piór i kości” autorstwa Shannon Mayer oraz Kelly ST. Clare to tom drugi trylogii Miodu i Lodu, a tym samym jest to kontynuacja książki ,,Dwór miodu i popiołu”, którą miałam okazję czytać nie tak dawno temu.

Tom pierwszy oceniłam jako nieperfekcyjny jednak z dużym potencjałem. Książka miała, w sobie sporo niedociągnięć mimo to zakończenie dawało nadzieję na lepsze rozwinięcie.

Czy tak właśnie było?

Niestety muszę przyznać, iż jestem rozczarowana. Ten tom w niczym nie różnił się od poprzedniego.

♤Nieco chaotyczna akcja, mozolny początek, słabo wytłumaczony świat, jak i przedstawione w nim postacie. Dopiero na koniec dostajemy dobry zwrot akcji.

Gdyby nie to, iż jest, to względnie krótka lektura nie wiem, czy dotrwałabym do końca.

Reklamowana jest jako gratka dla fanów Sarah J Mass, Jennifer L Armentrout, Holly Black, czy Elise Kova. Ja jednak sądzę, iż ta seria zdecydowanie nie umywa się do twórczości powyższych autorek.

Jednak żeby nie było, iż uważam tę pozycje za totalne dno.

Nie jest tak. Moje rozgoryczenie wynika z faktu, iż miałam zdecydowanie większe oczekiwania co do tej kontynuacji.

♧Mimo to wciąż podoba mi się mgiełka tajemnicy i ta wielka niewiadoma odnośnie Underhill.

♧Nie brak w tej pozycji także magii oraz elementów fantasy.

♧Głowna bohaterka posiada zdolności, które stale się rozwijają i zaskakują. Ja osobiście bardzo lubię takie postacie fantasy.

♧Wątek miłosny, czyli zakazane uczucie między Alli, a Faolanem. Dodać do tej niepewnej relacji postać Drake i mamy interesującą historią.

♧Motyw przyjaźni między Alli, a Cyntią (poboczną bohaterką). Nawet jeśli w tym tomie jest on nieco słabiej przedstawiony, to i tak przyjemnie się go czyta.

Jak więc widzicie, nieco dobrego również można znaleźć w tej lekturze.

Ostatecznie jednak niezachwyca ona jakoś szczególnie. Czy powstrzyma mnie to przed sięgnięciem po kontynuację? Raczej nie.

Czekam jeszcze na to coś 🙈.

Jak zwykle zachęcam do samodzielnej opinii.

„Tron z piór i kości” jest kontynuacją „Tronu miodu i popiołu”, drugim tomem cyklu Trylogia miodu i lodu autorstwa Kelly St. Claire i Shannon Mayer. Jakiś czas temu czytałam pierwszy tom tej historii i nie mogłam się doczekać, aby sięgnąć po kontynuację, chciałam poznać dalsze losy Alli, dowiedzieć się, jak sobie poradzi z problemami, które na nią spadły. Zastanawiałam się, czy powieść będzie równie intrygująca, wciągająca i magiczna, jak pierwszy tom. Alli jest uwikłana w poszukiwania, a tak to z nimi jest, że to zadanie skomplikowane i nie należy do łatwych. Nigdy nie wiadomo, z jakim niebezpieczeństwem przyjdzie stanąć twarzą w twarz. Człowiek walczy nie tylko z przeciwnościami losu, ale także z własnymi słabościami. Sfera emocjonalna nie należy do łatwych do poskromienia, czy też zapanowania nad nimi. Nie zawsze jest to możliwe, nie w przypadku, kiedy spada na nas tak wiele, a w głowie panuje chaos.

Główną bohaterką książki „Tron z piór i kości” autorstwa Kelly St. Claire i Shannon Mayer jest Kallik Bez Domu, lubi, kiedy nazywają ją Alli. Od czasu, kiedy musiała walczyć, aby polepszyć swój byt wydarzyło się tak wiele. Odkryła, że tak naprawdę należy do Seelie i jest nieślubną córką króla. Musi także odkryć, co się stało z Underhill, ważnym miejscu dla fae, które tak po prostu zniknęło. Dziewczyna ma więc ręce pełne roboty jej cel nie jest prosty, czuje się w pewnym stopniu odpowiedzialna za to, co się stało. Ucieczka, którą była musiała podjąć przez oskarżenia sprowadziła ją wprost do Unseelie. Czy będzie tam bezpieczna? Wszak jej podróż się nie kończy, ale tak naprawdę dopiero rozpoczęła. Czy Alli jest jedyną istotą, która może pomóc znaleźć drogę do Underhill? Komu można zaufać niosąc tak wielkie brzemię? Kiedy każdy z dworów pragnie krwi, kto okaże się przyjacielem, a kto wrogiem?

„Tron z piór i kości” to kolejna odsłona cyklu Trylogia miodu i lodu, bez dwóch zdań historia nabiera dynamiki akcji. Byłam ciekawa dalszych losów Alli i tego, co się tak naprawdę wydarzyło z Underhill. Czy jedna dziewczyna mogła nosić na swych barkach tak wielkie brzemię? Autorki wciągają nas w wir akcji, dlatego pamiętajcie o tym, aby czytać tą trylogię według kolejności. Nim sięgniecie po „Tron z piór i kości” zachęcam Was do przeczytania „Dworu z miodu i popiołu”. Świat przedstawiony jest baśniowy, klimatyczny i często niebezpieczny. Czytając poprzednią książkę czułam się zaskoczona, oszołomiona, kiedy dowiedziałam się w jakich warunkach nagle zniknęło Underhill, a także kim tak naprawdę okazała się dziewczyna, kim był jej ojciec. Z niektórymi książkami jest tak, że im więcej poznajemy jakąś historię tym więcej chcemy się dowiedzieć. W przypadku „Tronu z piór i kości” tak właśnie było ze mną. Jestem zaintrygowana fabułą i wydarzeniami, które już były, jak i tymi, które dopiero się wydarzą. Alli zyskała moją sympatię, chciałam dla niej jak najlepiej i po prostu trzymałam za nią kciuki. Podróż, którą musi przejść jest ekscytująca, walki imponujące, a co będzie dalej? Tego dowiemy się w kolejnym tomie trylogii, a ja nie mogę się doczekać.