Tornado Jumi

Jumi jest dziewczynką, która nie umie sobie poradzić z trudnymi emocjami. Nie potrafi spędzać czasu z przyjaciółmi, bawić się i cieszyć, ponieważ szybko wpada w złość. Jej długie włosy zaczynają wtedy wirować i niszcząc wszystko, co spotkają na swojej drodze.

Jumi musi pokonać swoje tornado emocji, aby móc cieszyć się i bawić.

Książki o emocjach adresowane do dzieci są niezwykle pouczające również dla nas, dorosłych. Przecież często nawet my dorośli, rodzice mamy problem, żeby zapanować nad złością, frustracją. A to my powinniśmy pokazać dzieciom jak sobie z tymi emocjami radzić. Przyznam, że nie jest to łatwe ani proste. Mam taki jedno tornado w domu. Dlatego z wielką chęcią sięgam po takie książki i czytam sama oraz z dziećmi.

"Tornado Jumi" autorstwa Klaudii Piróg uczy, że żadne emocje nie są złe. Trzeba jednak nad złymi emocjami próbować zapanować. Złość i wybuchy agresji nie pomagają. Prowadzą do smutku, poczucia osamotnienia, odrzucenia. Kiedy Jumi widzi, jakie zniszczenia spowodowała jej złość, postanawia się zmienić. Od tej pory więcej się uśmiecha, nikt się jej nie boi, jest szczęśliwsza.

Książka będzie świetnym wstępem do rozmowy z dziećmi o trudnych emocjach i o tym, jak sobie z nimi radzić.

"Tornado Jumi" zostało pięknie wydane. Ilustracje autorstwa Małgorzaty Herrery są bajkowe i po prostu przepiękne. Kolory świetnie oddają emocje, o których mówi książka. Całość jest ze sobą bardzo spójna.

Czy kupiłam książkę dla dzieci, bo tak spodobały mi się ilustracje? Bardzo możliwe!

Jumi to dziewczynka, której włosy zamieniają się w niszczące wszystko tornado, gdy tylko ta jest zła. A bywa zła ciągle i o wszystko. Po jednym z takich incydentów, gdy wraca do domu i mija zrujnowane miasta oraz smutnych ludzi, postanawia się zmieniać. Jest już zmęczona swoimi wybuchami. Wiąże włosy w dwa warkocze i zamiast okazywać złość czynami, używa słów. Dzięki temu ludzie przestają się jej bać.

Podoba mi się przesłanie tej książeczki. Jest ona napisana tak, by dzieciaki mogły zrozumieć, że o złości należy mówić, a nie dawać jej w panowanie nasze ciało. Mamy samotną dziewczynkę na początku, która wykłóca się o kolor szczoteczki, a potem wesołą Jumi, która stara się bawić, nie marnować czas na kłótnie. A do tego dochodzą ilustracje! Najpierw Jumi przedstawiana jest w czerwieni, która kojarzy się z intensywnymi emocjami i zdenerwowaniem. Potem, widząc szkody, jakie wyrządziła, zamienia się w samotny niebieski, który następnie przechodzi w ciepły brąz. Którąkolwiek z pań wpadła na ten pomysł, ma moje serce! Co ciekawe — po lekturze książeczki moje wewnętrzne dziecko jakby się uspokoiło.

„Gdy gniew już ją opuszczał, a jej włosy zwalniały obroty (...), czuła się bezsilna wobec złości, która często przejmowała kontrolę nad jej decyzjami i humorem."

Jak dobrze to znamy, co?