Toksyczne Matki

Akceptowanie siebie, unikanie toksycznych relacji, radzenie sobie z emocjami – to powinien robić każdy, jednak łatwo powiedzieć, dużo trudniej zrobić. Tak naprawdę to, jak wyglądało nasze dzieciństwo, jakie relacje mieliśmy i nadal mamy z rodzicami, ma ogromny na nas wpływ. Tylko jak stawiać granice, aby nie urazić? Jak odkryć, które relacje są toksyczne? Jak poznać, że ktoś jest osobą narcystyczną? Na te i wiele innych pytań znajdziemy odpowiedzi w książce.

Zdecydowanym plusem jest fakt, że czyta się ją naprawdę szybko. Co prawda nie jest to pozycja na jeden wieczór, jednak według mnie poradniki powinno się czytać wolniej, aby mieć możliwość przemyślenia ich treści. Czytając je „na szybko”, nic z nich nie wyniesiemy.

Napisana jest w sposób nie tylko ciekawy, ale również dość zrozumiały. Nie mamy wrażenia, że nic nie rozumiemy podczas czytania. Dla mnie to bardzo ważne, aby treść była na tyle lekka, abym nie miała problemów ze zrozumieniem, o co chodzi autorce.

Książka podzielona jest na dziesięć rozdziałów, a w każdym znajdziemy tak jakby inny etap toksycznych relacji. Są w nich również ćwiczenia, które pozwalają mam sobie z nią poradzić, a także miejsce na własne notatki. Natomiast na końcu znajdziemy biografię autorki, która jest nie tylko ciekawa, ale również pozwala nam mieć gwarancję, że poradnik napisała osoba, która ma wiedzę na ten temat.

„Toksyczne matki” to poradnik, który moim zdaniem warto przeczytać. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Poradniki traktujące o relacjach z rodzicami są bardzo ważne, a jednocześnie bardzo popularne na rynku wydawniczym. Jesteśmy w tym momencie w świecie, w którym jako społeczeństwo powoli uczymy się stawiać granice. Próbujemy rozumieć samych siebie.

Będąc na terapii, uznałam, że chętnie zapoznam się z nowością od Wydawnictwa Muza S.A. Chciałam, aby lektura poszerzyła moje horyzonty i postrzeganie bliskich osób. Każdy z nas ma namiastkę narcyzmu. Czasem jest on mniejszy, czasem duży i groźny.

Radzenie sobie z emocjami jest istotne. Bardzo istotne. Ten poradnik pozwoli uruchomić taki proces myślenia, w którym zaczniemy sobie zadawać pytania i próbować odnaleźć spokój. Polecam go każdemu, bo czyta się go szybko. Próba odnajdywania wartości człowieka, czyli nas samych, często kończy się fiaskiem, ponieważ nie znamy przyczyny. Warto zagłębić się w siebie, a "Toksyczne matki" pokazują kontekst, który może dotyczyć większości z nas.

Hannah Alderete pozwala nam popracować z samym sobą. Poznać siebie i swoje granice. Warto je stawiać, aby w końcu poczuć się bezpiecznym. Poznanie kwintesencji narcyzmu pozwoli nam bronić się przed takimi ludźmi. Toksyczne otoczenie zatrzymuje w miejscu i nie pomaga w samorealizacji. To, jacy jesteśmy teraz, jest efektem tego, jak zostaliśmy traktowani kiedyś, w dzieciństwie. Być może zerwanie relacji z kimś, kto nam nieświadomie (a czasem świadomie) krzywdził, pomoże nam stanąć na nogi i uwierzyć w siebie.

Uważam ten poradnik za naprawdę dobrą lekturę. Ale nie zastąpi terapii, pamiętajcie o tym.

Wciąż starasz się komuś coś udowadniać? Jesteś przekonana, że nie zasługujesz na nic dobrego? Wstydzisz się swoich uczuć i utożsamiasz je ze słabościami? A może wciąż wikłasz się w związki, które nie są dla ciebie dobre? Nie możesz znaleźć sobie miejsca w życiu? Twoja samoocena jest zaniżona, a może zmagasz się z depresją? Po każdej rozmowie z matką czujesz się beznadziejna i mało warta? Niezależnie od tego, na które z tych pytań (może na wszystkie) udzielisz odpowiedzi twierdzącej, to wcale nie musi tak być!

Co możesz zrobić? Z pewnością sięgnąć po książkę Hannah Alderete pt. „Toksyczne matki”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA SA książka dostarcza nam wiedzy na temat mechanizmów zachowań, zarówno naszych, jak i naszych toksycznych matek. Oczywiście nie w każdym przypadku pomoże praca z książką, być może trzeba będzie skorzystać z pomocy psychologa czy psychoterapeuty, ale lektura pozwala uzyskać wgląd w siebie, poznać swoje schematy zachowań i przepracować pewne rzeczy. A także uświadomić sobie, że zachowania naszych toksycznych (przede wszystkim narcystycznych) matek nie zmienimy – możemy jedynie zmienić swój sposób reagowania, postawić granice, lub nawet zerwać kontakt, jeśli relacja ta będzie nas dalej krzywdziła. Książka adresowana jest do tych wszystkich osób (nie tylko kobiet, choć autorka zwraca się głównie do czytelniczek), które mają skłonność do krytykowania siebie, nie radzą sobie ze swoimi emocjami, zarówno z ich okazywaniem i nazywaniem, jak i panowaniem nad nimi. Sięgnąć po nią mogą również specjaliści, począwszy od psychologów i psychoterapeutów, po pedagogów, a także wszyscy zainteresowani tematem relacji, szczególnie tych, które naznaczone są różnymi dysfunkcjami.

Książka składa się z dziesięciu rozdziałów, stanowiących pewnego rodzaju proces terapeutyczny. Znajdziemy tu wiele ćwiczeń, które pozwalają nam uzyskać wgląd w siebie, rozpoznać swoje emocje, czy zarządzać relacjami z matką. Jak podkreśla autorka, książka jest poświęcona czytelnikowi i jego rzeczywistości – tej rzeczywistości, która odarta zostanie z naszych fantazji , w której żyją toksyczne matki. To pozwoli nam zrozumieć prawdę, na temat naszych granic, tożsamości, potrzeb i aspiracji. Rozdział pierwszy wprowadza nas właśnie w temat, a autorka koncentruje się tu nie tylko na zrozumieniu narcyzmu, ale również na pokazaniu tego, na czym polega narcystyczne nadużycie. Rozdział ten daje nam też przestrzeń na to, by pomóc nam wejść w świat, który będzie nasz, by pomóc odkryć siebie. W rozdziale drugim autorka definiuje narcyzm, pokazując jego rodzaje, a autorka zauważa tu, ze może być on „przyczyną najbardziej bolesnych i trwałych ran, jakich doświadczają córki”. Pokazuje również, w jaki sposób narcyzm wpływa na stan psychiczny.

Rozdział trzeci traktuje o tym, jak może się narodzić wewnętrzna matka, czyli taka, która reaguje na wszystko, czego potrzebujemy i do której możemy mieć dostęp w każdej chwili. W rozdziale czwartym zajmiemy się swoimi potrzebami. Dorosłe córki narcystycznych matek zostały zaprogramowane wręcz tak, by te potrzeby odrzucać, co prowadzi do wewnętrznego konfliktu. Nauczymy się zatem rozpoznawania naszych potrzeb oraz identyfikowania tego, czy otrzymujemy to, czego potrzebujemy. Kolejne rozdziały dotyczą akceptacji swoich emocji i wyznaczania granic. W rozdziale siódmym przeczytamy o toksycznym wstydzie, nauczymy się również oddzielania się od niego. W rozdziale ósmym, traktującym o komunikacji, dowiemy się o konieczności wkroczenia na nową ścieżkę komunikacji z matką, z wykorzystaniem dostępnych narzędzi. Być może trzeba będzie zastanowić się, jakie są koszty utrzymania lojalności wobec matki i – dzięki kolejnemu rozdziałowi – nauczyć się decydować, kiedy będziemy, a kiedy nie, angażować się w relacje z matką. Ostatni rozdział pokazuje, ze istnieje życie poza relacją z matką i to niezależnie od tego, czy zdecydujemy się na utrzymanie kontaktów z nią czy też na ich zerwanie.

Lektura książki uświadamia nam, w jaki sposób narcystyczne matki nas krzywdziły i pozwala przestać wątpić w swoje odczucia i przekonania. Dostarcza nam też narzędzia do pracy nad sobą i swoim uzdrowieniem. Ono zaś będzie możliwe w pełni tylko wtedy, kiedy połączymy się z tymi częściami nas samych, które były ignorowane, zastraszane, zaniedbywane, krzywdzone. Co więcej, w niektórych przypadkach ta troskliwa obecność, jaką będziemy odczuwać, może rozciągnąć się również na matki, które zwykle same tez były w dzieciństwie krzywdzone i doświadczają różnych deficytów. A choć nie uzdrowimy nikogo na siłę, to wraz ze zmianą w nas, może przyjść współczucie dla matek i pewien rodzaj przebaczenia za krzywdę.

Wiecie, niby tyle się mówi o toksyczności ludzi, ale zastanawia mnie fakt, czy ktokolwiek kojarzy to słowo z narcyzmem? Czytając ją, wręcz bałam się czy czasami nie znajdę tutaj sytuacji, która by sugerowała, że zachowywałam się kiedyś podobnie. Najbardziej utkwiła mi z książki sytuacja, kiedy dziecko chciało się mamie czymś pochwalić, a ona nie chciała go wysłuchać, gdyż bolała ją głowa. Do tego opowiedziała się w bardzo teatralnym stylu. Chciała tym samym dać do zrozumienia, że ono nie jest w tej chwili ważne, gdyż coś JEJ dolega. Ona była w tym momencie najważniejsza. Takie dziecko później czuje się odtrącone. Matka często przy innych krytykowała ją, pouczała, zawstydzała za własne emocje. Nie szanowała słowa dziecka i często przekraczała granice dyskomfortu. Negowała jej umiejętności, wciąż siejąc niedoskonałości dziecka i wciąż je powiększając. Tym samym nigdy nie poznała własnego dziecka. Ono same czuło, że musi ją kochać bezwarunkowo, lecz w pewnym momencie dorosłości ujrzało, że tak nie powinno być. Autorka przytacza nam też historie innych matek. Bardzo chce, byśmy zrozumiały gdzie jest granica, której rodzic nie powinien przekraczać. Dokładnie ukazuje nam osobę narcystyczną i uczy jak się od takich ludzi odseparować, bądź je zmienić. Jak nauczyć nas, byśmy czuli się wystarczający we wszystkim, byśmy mieli swoje zdanie i żyli tak, jak nam się podoba, a nie jak chcą inni byśmy się zachowywali. Tym samym zachęca nas do do pracy z terapeutą, który pomoże nam przetworzyć głębsze uczucia, które mogą się pojawić w przypadku, jeśli będziemy chcieli odreagować traumę.

Na stronie 23 mamy dwa pytania do których pisarka zachęca, byśmy odpowiedzieli i na następnej stronie kolejne dwa. Takich zadań jest tu dużo więcej. Następnie chce nam podpowiedzieć, że prawdopodobnie narcyzm naszej mamy również mógł wziąć się z jej osobistej traumy i sami możemy się temu przyjrzeć, by ją zrozumieć. Teraz może dodam, że pod postać matki można podłożyć każdą inną osobę, która przejawia narcystyczne zachowania. Według mnie jest to przydatna książka, która powinna być bardziej skierowana do nastolatków, a nie tylko dorosłych.

Mimo, że książka jest o narcystycznych matkach to równie dobrze możemy tam postawić kogokolwiek kto ma te paskudne cechy. Tata, brat, siostra, przyjaciółka a może druga połówka? W książce jest mnóstwo przykładów jak radzić sobie z taką osobą.

Definiowanie narcyzmu, akceptacja swoich emocji, wyznaczanie swoich granic, decyzja by mieć kontakt z narcystyczną osobą lub myśl o zerwaniu, przebaczyć czy nie... Dziesięć rozdziałów, mnóstwo przykładów, ćwiczeń, zdań skłaniających nas do refleksji.

Mimo, że w książce znajduje się naprawdę sporo przydatnych informacji to książka jako całość do mnie nie przemawia. Sama nie wiem dlaczego, po prostu chyba nie odpowiada mi pióro autorki i sposób w jaki ta książka jest pisana. Czytało mi się ją jakoś długo, momentami język był przytłaczający i ciężki. To jest ten moment w którym wiesz, że czytasz poradnik/encyklopedie. A tego typu książki powinny być lekkie i przyjemne w czytaniu. Przyjemne połączone z pożytecznym. Nie lubię takich książek.

Może komuś ta książka pomoże, może ktoś coś z niej wyciągnie.

Współpraca reklamowa.