To tylko zimowy blues

Chyba każdy z nas zna ten stan, kiedy zima jest już na wykończeniu, ale nie daje za wygraną. Może nawet nie być śniegu, ale ta szarobura atmosfera, brak słońca i ogólna atmosfera przygnębienia dają popalić.

To tylko zimowy blues, autorstwa Anny Chaber wprost idealnie nastraja do przestawienia się z trybu zima, na tryb wiosna. To pełna ciepła i życzliwości, urocza lektura.

Karolina niedawno uwolniła się z toksycznego związku. Chcąc nabrać wiatru w żagle i usamodzielnić się, wynajmuje mieszkanie. W pracy nie wiedzie jej się za dobrze, a perspektywa utraty dochodów zbliża się wielkimi krokami. To, co daje jej radość to adoptowany ze schroniska pies Kąsek oraz muzyka i śpiew. Już pierwszego dnia nowego roku dziewczyna niemal zostaje potrącona przez swojego sąsiada-lekarza. Mimo początkowej niechęci bohaterowie zaprzyjaźniają się, a niefortunne wydarzenie tylko ich do siebie zbliża. Czy będzie z tego coś więcej? Czy traumatyczne doświadczenia nieudanego związku dziewczyny i pracoholizm Daniela staną im na przeszkodzie do budowania uczucia? A może będzie wręcz przeciwnie? Tego nie mogę zdradzić, musicie sami się przekonać!

Mogę jednak zagwarantować, że tę książkę pochłania się jednym tchem. To jest historia, która może się wydarzyć. Osadzona we współczesnych realiach, bez zbędnego zakłamywania rzeczywistości, czy cukrowania. Autorka pisze przyjemnym, delikatnym i barwnym językiem. Przez tę książkę zwyczajnie się płynie. Ma w sobie jakąś magię, dzięki której nie daje o sobie zapomnieć zaraz po przeczytaniu. Za każdym razem, kiedy o niej pomyślę, mam na twarzy uśmiech. To taka książka do przytulenia! Idealna lektura na długie, leniwe wieczory. Nie tylko te zimowe.

Serdecznie polecam!

[Adres usunięty]

"To tylko zimowy blues" jest drugą książką pani Anny Chaber a dla mnie pierwszą jaką przeczytałam tej autorki i myślę, że nie ostatnią. Książka jest lekka, zabawna i świetnie wpasowuje się w aurę pogodową jaką z każdy z nas ma za oknem między styczniem a marcem.

Autorka zabiera nas w czas poświąteczny i po Sylwestrowy. Kiedy to każdy z nas wraz z Nowym Rokiem liczy na nowe szanse, nowe plany i wyzwania, ale także na to by w końcu spróbować coś w swoim życiu zmienić. I tak też jest z głównymi bohaterami: Karoliną i Danielem.

Karolina to właścicielka przesłodkiego pieska Kąska i małej kawalerki i jest bardzo zadowolona ze swoich małych, ale własnych czterech kątów. Inaczej jest z pracą, kłócącymi się rodzicami i wiecznie narzekającą ciotką, której pomaga. Nowy Rok wyjątkowo fatalnie zaczął się dla niej. Została potrącona przez samochód. Ale jak to mówią: nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Wypadek nie był groźny, tylko lekkie stłuczenie, ale sprawił, że Karolina zaczęła bardziej myśleć o realizacji swoich marzeń i obiecuje sobie, że w tym roku zrealizuje swoją pasję – śpiewanie. Ale czy pokona stres związany z wyjściem na scenie?

Daniel to młody lekarz, który najbardziej na świecie kocha swoją pracę. Do tego stopnia, że w wyniku przemęczenia traci przytomność i zostaje zmuszony do urlopu. Będąc na nim miał dużo czasu do przemyślenia sobie, czy warto aż tyle pracować i nie mieć czasu dla najbliższych? Czy jednak trochę odpuścić a więcej czasu spędzać z siostrzeńcami? Daniel jest też sprawcą wypadku. To ON potrącił Karolinę, która jak się później okazało, jest jego sąsiadką.

Historia Karoliny i Daniela bardzo mi się spodobała i bardzo im kibicowałam w osiągnięciu swoich nowy planów. Ale też w znalezieniu drogi do siebie. Ich znajomość, chociaż niefortunnie się zaczęła, kiełkowała powoli i delikatnie Nie było tu przesadnych niedomówień typu czy kolega z pracy Karoliny jest tylko jej kolegom czy kimś więcej. Lub kim są słodcy chłopcy, którzy nagle pojawiają się w żuciu Daniela. Dlatego myślę, że ta książka będzie idealna dla każdego fana literatury obyczajowej.

"- Na co czekasz? Aż niebo się zatrzęsie, wszystkie gwiazdy ułożą się w jednej linii, a promień słońca wskaże tę jedyną? Myślałam, że jesteś już za stary na takie bajki. Związki buduje się z czasem, mozolnie, w bólach, metodą prób i błędów. Niczego się nie nauczysz, jeśli nie spróbujesz."

Jeżeli szukacie nastrojowych, subtelnych powieści obyczajowych, to Anna Chaber będzie doskonałym wyborem. Poprzednim razem zauroczyła nas malowniczą jesienią, więc tym razem przyszła pora na zimę, ale nie taką śnieżną i magiczną jak z pocztówek, tylko raczej tą ponurą i mokrą, czyli tak zwaną pluchę. Czytelnik od pierwszej strony poczuje przejmujące zimno wdzierające się pod ubranie, wszelkimi możliwymi sposobami oraz wszechogarniający, zimowy marazm, i podobnie jak bohaterowie zamarzy jedynie o kocyku i kubku ciepłej herbaty z sokiem malinowym. A wszystko to razem, sprawi, że niepostrzeżenie zostanie ON wciągnięty w fabułę, która jest naprawdę przyjemna, prosta i nieskomplikowana, co jest jak najbardziej na plus. Jednak jeżeli chodzi o mnie, to zabrakło mi tutaj trochę dynamiki, zwłaszcza między głównymi bohaterami i nie mam na myśli erotyki, chodzi mi raczej o emocje i chemię pomiędzy nimi. O wiele bardziej przekonująco wypadł dla mnie wątek przyjaźni między Karoliną i Rafałem, niż ten uczuciowy z Danielem.

Jednak mimo wszystko, "To tylko zimowy blues", ma w sobie sporo uroku, który pozwala miło spędzić czas, a niejednemu z was może skraść nawet serce, szkoda tylko, że nie moje, może następnym razem.

Karolina to kobieta o wielkim sercu. Pomaga swojej zrzędliwej i ciekawskiej ciotce, zwraca uwagę na ludzi ze swojego otoczenia, zawsze służy dobrym słowem. Wraz ze swoim psem mieszka w małej kawalerce, gdzie odnalazła spokój od skłóconych rodziców. Gdyby tylko mogła czerpać większe korzyści ze swojej pracy którą lubi, ale warunki jakie tam panują doprowadzają do tego, że skrupulatnie musi liczyć się z każdym groszem... Gdy w Nowy Rok zostaje, na szczęście niegroźnie, potrącona przez auto, zaczyna inaczej myśleć o swoim życiu. Postanawia odciąć myśli od swojego byłego już, toksycznego związku, ale także przezwyciężyć strach przed występami przed publicznością. Poznaje również przystojnego Daniela, który okazuje się jej sąsiadem. Mężczyzna tak kocha swoją pracę, że nie zauważa sygnałów które jasno świadczą o tym, że powinien zrobić sobie wolne i odpocząć.

"To tylko zimowy blues" to lekka i bardzo przyjemna historia o dwójce ludzi, którym okres zimowy mocno daje się we znaki. Gdy na dworze zimno, ciemno, nie zawsze nastrój człowiekowi dopisuje, aczkolwiek dobre towarzystwo może przełamać największy smutek. Dla nich jest to również czas na zrobienie wielkiego kroku do przodu. Karolina przełamuje swój strach przed wystąpieniem z mikrofonem w ręce, Daniel za to, dla bezpieczeństwa swojego i pacjentów postanawia wziąć trochę wolnego i poświęcić ten czas na spędzenie go ze swoją siostrą i jej dziećmi. Niefortunne wydarzenie sprawia, że poznaje w końcu swoją młoda sąsiadkę, a był pewien, że na tym osiedlu mieszkają sami staruszkowie!

W relacji tej dwójki bardzo podobało mi się to, że autorka postawiła na ostrożne i powolne poznawanie siebie. Nie spodziewajcie się nagłego wybuchu namiętności, motyli w brzuchu czy miłości od pierwszego wejrzenia. Na pierwszy rzut oka ta dwójka kompletnie do siebie nie pasuje. Czas natomiast pokazuje, że może być inaczej. Nie zabrakło również małego nieporozumienia, łez, rozczarowania. Fabuła książki pokazuje jak ważny jest zdrowy rozsądek. Praca i pieniądze to nie wszystko. Cóż one są warte gdy brakuje obok rodzinnego ciepła, a człowiek pogrąża się w samotności.

Podsumowując, macie przed sobą książkę z przesłaniem, ale zarazem taką z którą bardzo miło spędzicie czas. Polecam!

W Nowy Rok Karolina zostaje potrącona przez samochód, który prowadzi Daniel. Ten niegroźny wypadek uświadamia jej że czas najwyższy zmienić coś w swoim życiu i zacząć spełniać swoje marzenia. Daniel jest lekarzem i uwielbia swoją pracę. Niestety jego pracoholizm skutkuje przemęczeniem co w konsekwencji prowadzi do utraty świadomości. Zmuszony do wzięcia urlopu postanawia poświęcić więcej czasu rodzinie. Szybko okazuje się że nasi bohaterowie są sąsiadami. Pomimo różnic i początkowej niechęci szybko odnajdują wspólny język.

„To tylko zimowy blues” to niezwykle ciepła, pełna pozytywnej energii historia, która nie jest przesłodzona i może przydarzyć się każdemu z nas. Fabuła jest niezwykle prawdziwa, nie brakuje tu problemów finansowych, przepracowania, problemów rodzinnych czy marzeń. Bohaterowie są niezwykle empatyczni, mają swoje wady i zalety, są po prostu ludzcy. Lekki i prosty język powoduje, że całość czyta się błyskawicznie. Ta pozornie zwyczajna obyczajówka to naprawdę wartościowa historia po którą zdecydowanie warto sięgnąć. To przede wszystkim opowieść o niespodziewanej miłości, pełna troski o innych ludzi, zwłaszcza starszych i samotnych, gdzie nie brakuje zwykłej ludzkiej dobroci.

Początek roku nie mógł być dla Karoliny gorszy. Bliskie spotkanie z maską samochodu uświadamia jej, że powinna w końcu pomyśleć o swoich marzeniach i realizować się w swojej największej pasji — śpiewaniu. Daniel jest lekarzem pracoholikiem. Dopiero utrata przytomności zmusza go do zwolnienia i skupienia się na relacjach z najbliższymi. W jego życiu pojawia się urocza sąsiadka, z którą połączy ją zamiłowanie do pomagania, choć nie tylko.

Kolejne spotkanie z twórczością Ani Chaber i kolejne bardzo miłe zaskoczenie! “To tylko zimowy blues” to książka idealna na teraz, kiedy z utęsknieniem wypatrujemy pierwszych wiosennych promieni słońca i cieplejszego powiewu wiatru. Nowość autorki otuli Was nadzieją i pokaże, jak ważna może być bezinteresowność i…kurs pierwszej pomocy. Daniel i Karolina, główni bohaterowie powieści i jednocześnie bohaterowie naszej codzienności, bo ludzi takich jak oni, można by spotkać za najbliższym rogiem. Przemawia przez nich niewymuszona naturalność, delikatność, dobro. Polubiłam ich oboje, wraz z całym bagażem, który ze sobą nieśli. Fabuła ma idealne tempo, na każdy z wątków poświęcono odpowiednią ilość czasu. Lubię książki Ani za to, że nie są to po prostu zwyczajne, ckliwe romanse. Ciepła relacja bohaterów to często przyjemne tło dla ważnych społecznych tematów, nad którymi warto się pochylić. Powiem Wam, że fajne to było! Moje serducho zostało rozgrzane, trochę sobie porozmyślałam, miałam okazję poczuć różne emocje, a nawet trochę wkurzyć się na Karolinę (szczególnie pod koniec). Na bardzo duży plus zasługuje wątek muzyczno-wokalny. Ja śpiewam od najmłodszych lat i ten element był jak miód na moje serce. Pozwolił przypomnieć sobie przeżycia, jakie przynosi występ na scenie. Mogę w tej książce przyczepić się tylko do jednej rzeczy — czyta się ją za szybko i choć ma nam pomóc w oczekiwaniu na wiosnę, gdy ją skończycie, za oknem nadal będzie ta nieznośna zima! Cóż mogę dodać? Polecam! Świetnie czytało się o wydarzeniach w roku, które mają miejsce właśnie teraz. Myślę, że ta powieść otuli Was, a może nawet odrobinę pocieszy, dokładnie tak samo, jak mnie.

Lubicie pączki? Też pytanie! Tę książkę też pokochacie, bo jest właśnie jak pączek. I to z ulubionym nadzieniem! Słodka historia polana lukrem, ale również posypana kwaśną skórką pomarańczy, jednym słowem – urocza. Chciałam przeczytać tylko kilka stron przed snem, gdy zorientowałam się, że minęło kilka godzin i jest już czwarta nad ranem! W pewien sposób jest też więc uzależniająca – oczywiście tak jak pączki. „To tylko zimowy blues” to książka pełna pozytywnej energii, która tak mocno udzieli się czytelnikowi, że winter blues nie będzie mu straszny. Fabuła nie jest banalna, aczkolwiek z drugiej strony od razu wiadomo, jak będzie wyglądać jej zakończenie. Jednak lekkie pióro autorki i podkreślone zimowe akcenty sprawiają, że strony uciekają przed oczami same, a każdy rozdział jest przyjemnością samą w sobie. Anna Chaber nie kreśli poetyckich zdań, ale nie są one też proste czy zwyczajne. Styl autorki plasuje się pomiędzy – ma się wrażenie, że to nie jest fikcja literacka. Ta duża doza autentyczności kryje się właśnie w słowach, których sami używamy na co dzień, bez krzty sztuczności. Dystans, przyjemny humor, lekka nuta ironii – kreacja naprawdę zachwyca. I to dopiero druga książka w dorobku literackim Anny Chaber, a ja już jestem zakochana w jej piórze, które jest powiewem świeżości na rynku powieści obyczajowych. Historie z mocno podkreślonym akcentem przewodnim wychodzą autorce wybornie, więc może teraz kolej na opowieść z wiosną i latem w tle? Ta książka nie jest jednak tylko zabawną opowieścią o niespodziewanej miłości, w treści bowiem nakreślono także poruszający obraz troski o drugiego człowieka, zwykłej ludzkiej dobroci, którą nie zawsze się w codziennym pędzie kierujemy. To relaksująca i otulająca historia, która sprawi, że zapomnicie, iż za oknem szaleje śnieżna zawierucha. Rozgrzeje najbardziej skostniałe serca i wywoła uśmiech na twarzy wszystkich przeciwników zimy. I co najważniejsze, w przeciwieństwie do pączków, nie posiada kalorii i wypełnia tylko mroźne wieczory, a nie nasze biodra. Już chyba dłużej przekonywać was nie muszę, prawda?

Debiutancka powieść Anny Chaber bardzo miło mnie zaskoczyła. "Zaproś mnie na pumpkin latte" okazała się ciepłą, serdeczną oraz życiową lekturą a to nastroiło mnie pozytywnie, ponieważ odniosłam wrażenie, że znalazłam właśnie dobrze zapowiadającą się polską autorkę, która dostarczy mi jeszcze mnóstwa innych ciekawych lektur. Z ogromną ciekawością zabrałam się więc za drugą książkę autorki a "To tylko zimowy blues" idealnie wpasowała się w aurę za oknem.

Karolina, główna bohaterka, bardzo szybko zjednuje sobie sympatię czytelnika. To swojska, miła dziewczyna, która ma na głowie kilka niewielkich problemów, ale to typowe trudności jakie każdy z nas spotyka na swojej drodze. Mieszka w małej kawalerce ze swoim ukochanym psem i chociaż nie przepada za swoją pracą to wywiązuje się ze swoim obowiązków najlepiej jak potrafi. Jednak wszystko zmienia się za sprawą wypadku, na szczęście niegroźnego, ale jednak potrącenie samochodem to poważna sprawa. Dziewczyna decyduje się na poważny krok, by porzucić stabilne życie na rzecz swojej wielkiej pasji. Tylko czy odwaga wystarczy, by gonić za marzeniami?

Kibicowałam Karolinie na każdym kroku. To dziewczyna, której losy powinny być wzorem do naśladowania, ponieważ niewielu z nas docenia życie na tyle, by podążać własną ścieżką. Nie jest łatwo pozostawić za sobą to co budowaliśmy przez lata, by zacząć od nowa, ale jeśli nie teraz to kiedy? Bohaterka kocha śpiewać i nawet lęk przed występami na scenie nie jest wstanie jej powstrzymać co zdecydowanie można głośno pochwalić choć nie tylko pogoń za marzeniami będzie wyzwaniem dla dziewczyny. W podobnej historii nie mogło przecież zabraknąć wątku miłosnego, który okaże się bardzo subtelny i uroczy zarazem oraz idealnie pasujący do Karoliny oraz Daniela.

Poznani bohaterowie to zdecydowanie najlepsza część powieści. Bardzo dobrze wykreowani, z problemami, które nie są nam obce. Podążają wyznaczonymi ścieżkami i obydwoje bardzo się angażują w swoje sprawy, jednak najbardziej doceniam ich relację z miłością, która kiełkuje pomiędzy nimi powoli i delikatnie, ale kiedy już jest - silnie się zakorzenia. Myślę, że każda romantyczka marzy o tak pięknym uczuciu jakie powołała do życia autorka i aż uśmiecham się na myśl o tym jak przyjemnie było obserwować nieśmiałe zmagania bohaterów, by nawiązać głębszą relację.

To idealna książka na teraz, na styczeń, na początek roku, gdy otwiera się przed nami nowy rozdział. Zima za oknem konkuruje za zimowym klimatem wiarygodnie uchwyconym w powieści a "To tylko zimowy blues" namawia czytelnika, by na podstawie losów bohaterów sam zdecydował się zmienić to co negatywne w swoim życiu. Anna Chaber delikatnie podsuwa nam pomysły na poprawę życia, ale przede wszystkim składa na nasze ręce piękną powieść obyczajową, która w połączeniu z kubkiem gorącej herbaty i ulubionym kocem zapewni nam kilka godzin czystej przyjemności z czytania.

Karolina ma niezwykły talent, a jej wokal powala na kolana. Jednak dziewczyna w zupełności nie wierzy w swoje umiejętności, a dodatkowa straszliwa trema skutecznie blokuje ją do pokazania się światu. Jednak kiedy w nowy rok wyrusza ze swoim adoptowanym pieskiem na spacer i omal nie zostają potrąceni przez samochód, zamierza zmienić coś w swoim życiu i odblokować się. Niestety ma również utrudnienie, w postaci nagabującego go, toksycznego byłego chłopaka..

Daniel jest bardzo ambitnym lekarzem, który zbyt dużo nałożył na swoją przepracowaną głowę, kiedy wraca do domu po sylwestrze na jego drodze staje młoda kobieta z psem. Nieszczęśliwy poranek zupełnie przypadkowo zapoczątkował znajomość z.. sąsiadką.

Drugie spotkanie z twórczością autorki i lekki niedosyt, wprawdzie historia toczy się swoim wolnym torem i rozwija piękne uczucie, to zabraklo mi więcej emocji wśród tej pary bohaterów.

Pomimo mojego odczucia, historia ma potencjał i wpasowuje się w okres poświąteczny, zimowy, gdzie człowiek ma już dość, ale zawsze ma nadzieję na lepszy obrót spraw. "To tylko zimowy blues" jest książką bardzo na czasie, ponieważ odzwierciedla czasowo datę swojej premiery, gdzie osobiście miałam poczucie, że jestem tuż obok i przyglądam się tej dwójce bohaterów.

Z pewnością będę wypatrywać kolejnych powieści autorki, gdyż pisze różnorodnie, druga książka, a zupełnie inne podejście do przedstawienia historii miłosnej swoim czytelnikom. Dlatego utwierdzam się w przekonaniu, że nie wszystko musi się układać, nie zawsze jest dopasowanie charakterów, a bohaterowie są niezdecydowani i boją się postawić pierwszy głębszy krok, ale każda taka pozycja oparta na naturalności ma swoją piękną historię.

Nowy rok, nowa ja. Dokładnie to powiedzenie sprawdzi się w przypadku głównej bohaterki powieści "To tylko zimowy blues". Druga powieść autorki to iście zimowa opowieść o tym, że życie można zmienić w każdym momencie, chociaż idelanie będzie gdy stanie się to wraz z nowym rokiem.

To przyjemna, lekka i niesamowicie wciągająca powieść. Autorka pisze bardzo swobodnie i żartobliwie, a sama fabuła jest "na bogato". Bo mimo, że może pomysł na akcję jest raczej prosty, to wypełnienie jest już bardzo treściwe. Mamy dużo bohaterów, dużo wydarzeń, ale wszystko razem gra i jest interesujące.

To bardzo dobra obyczajówka, optymistyczna i podnosząca na duchu, chociaż nie zabraknie tu i negatywnych uczuć, co sprawia że historia jest bardziej prawdziwa.

Podsumowując - zimowa książka okazała się być lepszą od jesiennej, bardziej angażującą i bliższą mojemu gustowi. Podobało mi się i czekam na kolejne powieści autorki.

Bardzo podobała mi się jesienna książka, debiut autorki – „Zaproś mnie na pumpkin latte”, dlatego ucieszyłam się, gdy zobaczyłam kolejny tytuł spod pióra Ani Chaber, tym razem w zimowej, ale nie świątecznej (!) aranżacji.

Karolina jest na etapie życiowych zmian. Wyprowadziła się od rodziców, zakończyła toksyczny związek, adoptowała psa. Wśród jej noworocznych postanowień znajduje się śpiewanie przed publicznością. Daniel jest przepracowującym się lekarzem, bez czasu i sił na życie prywatne. W Nowy Rok wpadają nagle na siebie – dosłownie, bo Karolina wbiega Danielowi przed maskę.

Zacznę od tego, że bardzo polubiłam główną bohaterkę i w zasadzie nie jestem w stanie napisać dlaczego, bo niewiele mam z nią wspólnego 😅 Myślę jednak, że jest to osoba, z którą mogłabym się zaprzyjaźnić. Daniela niestety nie polubiłam, wydał mi się zupełnie bez wyrazu i dodatkowo naraził mi się pod koniec ;)

Mamy tu kilka pobocznych wątków, kilka ważnych tematów (toksyczny związek w co najmniej trzech wariantach, samotność starszych osób, pranie mózgów tychże, złe warunki pracy...). Na żadnym z nich się jednak nie skupiamy, są w tle, mało rozwinięte. Miło, że pojawił się motyw WOŚP, tak bardzo na czasie i bliski mojemu sercu.

Generalnie czytało się przyjemnie, ale tak naprawdę to baaardzo spokojna książka. Niewiele się dzieje, nie ma większych emocji, może poza irytacją pod koniec, kiedy wg mnie Daniel zachował się tragicznie, a działania Karoliny były dla mnie w pewnym stopniu niezrozumiałe. Więcej nie napiszę, bo nie chcę spojlerować ;)

W wesołym miasteczku ta książka nie byłaby rollercoasterem, raczej nieco zgrzytającym i powolnym tunelem miłości. Jeśli macie ochotę, by odpocząć od dynamicznych powieści, przy tej możecie się zrelaksować.

Zima to idealny czas na książki. Można rozsiąść się w swoim ulubionym fotelu z kubkiem gorącej herbaty, ciepłym kocem i znaleźć się w innym świecie.

Tym razem miałam okazję czytać „To tylko zimowy blues”. Nowa powieść Anny Chaber od pierwszych stron spodobała mi się swoim klimatem.

Główna bohaterka, Karolina, wynajmuje mieszkanie na osiedlu gdzie żyją głównie emeryci. Właściwie to chowa się tu z innych przyczyn. Poza tym ma ciągle kłócących się rodziców, zrzędliwą ciotkę i taką sobie pracę. Ma również niezwykły talent – potrafi śpiewać. Jednak lęk przed mikrofonem skutecznie odstrasza ją przed podjęciem konkretnych kroków w tej dziedzinie. Daniel jest lekarzem i również mieszka na tym samym osiedlu co Karolina, nawet w tej samej klatce. Niespodziewanie w nowy rok o mało co nie potrąca Karoliny i tak zaczyna się ich znajomość. Tylko czy to jest dobry sposób na zapoznanie przyszłej dziewczyny?

Książkę czytało mi się lekko. Język jest łatwy i prosty, a w takich historiach właśnie taki lubię najbardziej. Akcja ma odpowiednie tempo, nie za szybkie i nie za wolne. Na plus jest też to, że dzieje się masa innych rzeczy, więc fabuła jest dosyć urozmaicona.

Przed książką „To tylko zimowy blues” miałam okazję przeczytać debiut autorki, czyli „Zaproś mnie na pumpkin latte”. Zimowy blues był dla mnie trochę lepszy natomiast czytając książki jedna po drugiej zauważyłam wiele rzeczy, które się powtórzyły. Podobna budowa bohaterów, czyli główna bohaterka z problemami i „książę na białym koniu”. Poza tym liczne odniesienia w jednej książki do ekologii, a w drugiej do zdrowego trybu życia… trochę tego za dużo. Może to są szczegóły, ale mi od razu rzuciły się w oczy podczas czytania i trochę mi to przeszkadzało.

Patrząc na książkę jak na całość to ta historia jest bardzo przyjemna. Z zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów i nawet zakończenie mi się podobało, a zastanawiałam się jak wypadnie.

Podsumowując, jest to książka przyjemna i lekka. Dobra na wieczór, szczególnie taki, który jest szary i bury.

I cóż mam powiedzieć o nowej powieści Ani Chaber? Znowu udało się jej stworzyć uroczą historię, która otula, jak ciepły koc, rozgrzewa jak kubek gorącego kakao i sprawia, że na naszej twarzy rozkwita uśmiech. Ale od początku.

Okres poświąteczny nie należy do łatwych. Można go porównać do bolesnego upadku z samego szczytu euforii i radości, aż na sam dół. Jak donoszą specjaliści, dopada nas wówczas smutek i apatia. I jest to, poza zakończeniem okresu Bożego Narodzenia, spowodowane zimową aurą oraz tym, że dni są krótsze i jest bardzo mało słońca. W takich momentach ratunkiem może być książka, która zabierze nas do innego świata i choć na chwilę pozwoli oderwać się od zimowej chandry. I jeśli taka właśnie Was dopadła, to nowa książka Ani Chaber na pewno może stanowić remedium na tego typu smutki. Autorka stworzyła bohaterkę, która z jednej strony lubi i pomaga innym, ale z drugiej, cechuje ją (delikatna) nieporadność życiowa i nie potrafi zawalczyć o swoje. Ma to miejsce zarówno, jeśli chodzi i sferę zawodową, jak i prywatną, a przede wszystkim tą, związaną z przełamywaniem swoich lęków i walce o marzenia. Na szczęście może liczyć na przyjaciela, który jest dla niej motorem napędowym i wierzy w nią, jak się okazuje, bardziej niż ona sama.

Historia Ani Chaber cechuje swoistego rodzaju świeżość, a mam tutaj na myśli to, że nawet jeśli serwuje ona swoim bohaterom jakieś negatywne niespodzianki od losu, to jej powieści pozbawione są naszej rodzimej tendencji do przygnębienia i narzekania. Styl autorki jest niemal stworzony do pisania pokrzepiających książek, które naprawdę dodają otuchy. Pokazują, że nawet jeśli zdaje się, że wszystko sprzysięgło się przeciwko nam, nigdy nie jest tak źle, żeby nie udało się odnaleźć wyjścia z trudnej sytuacji. Czasem będziemy potrzebowali pomocy, aby obrać właściwy kierunek, a czasami wystarczy… zwykły (wy)przypadek, który może odmienić nasze życie.

Podsumowując:

Lektura powieści Ani Chaber na pewno sprawi, że poczujecie się lepiej. I nie jest ważne, czy akurat macie zły nastrój, potrzebujecie lekkiej historii, czy dopadł Was tytułowy zimowy blues. Choć autorka nie stroni w niej od trudnych tematów, takich jak: niezrozumienie w związku, toksyczne relacje, czy samotność, jaka dotyka wiele osób będących na etapie jesieni swojego życia, to całość jest idealnie skomponowana, jak smakowity… sernik. Skąd to porównanie? Tego dowiecie się, sięgając po „To tylko zimowy blues”. Myślę, że ta historia sprawi, że z Waszej twarzy nie będzie schodził uśmiech, a pod nosem będziecie nucić chociażby... „Orła cień”. Romantyczna, otulająca opowieść, która udowadnia, że mimo ponurej aury i szarości za oknem, w naszym życiu zawsze istnieje nadzieja na to, aby zaświeciło słońce.