To, czego nie mówię

„To, czego nie mówię" Erin Steward to emocjonująca opowieść o młodych ludziach zmagających się z brakiem akceptacji otoczenia, chorobami, presją dotyczącą spełnienia oczekiwań rodziny oraz problemami miłosnymi.

Główna bohaterka, Lily, znajduje swoją starszą siostrę, Alice, w kałuży krwi podczas próby samobójczej. Od tego momentu jej życie nie jest już takie samo. Dziewczyna nie radzi sobie w nowej sytuacji, a wydarzenia z pamiętnej nocy pozostawiają w niej trwały ślad i ogromną traumę, z którą nastolatka nie może sobie poradzić. Lily zdaje sobie jednak sprawę, że mimo ogromnego strachu i natrętnych myśli, nie wolno jej okazać słabości i dla dobra rodziny musi być silna. Sytuacja jednak ją przerasta - nastolatka sama zaczyna zmagać się z wewnętrznymi demonami, które sprawiają, że rozpada się od środka. Dodatkowo cały czas towarzyszy jej przekonanie, że nie jest wystarczająco dobra i dlatego ciągłe dążenie do perfekcjonizmu i związane z nim poczucie bezsilności, pogarszają jej stan z każdym dniem coraz bardziej. Lily zaczyna podejrzewać, że - podobnie jak siostra - ma problemy psychiczne.

W końcu Alice wraca z ośrodka terapeutycznego, ale ona również nie jest już tą samą osobą. Wszystko się zmienia i dlatego Lily nadal uważa, że tylko ona może uchronić rodzinę przed rozpadem. Wierzy, że jeśli będzie idealną córką, siostrą i uczennicą, sytuacja się poprawi. Z tego powodu tak mocno walczy o wygranie konkursu na projekt szkolny, który tworzy wraz z „artystycznym" chłopakiem z ośrodka, w którym przebywała jej siostra. I to właśnie Micah swoją cierpliwością oraz spojrzeniem na świat zaczyna zdobywać serce dziewczyny. Przy nim może ona być sobą, bo chłopak potrafi słuchać i nie ocenia jej.

Jak zakończy się historia Lily, Alice i Micah'a? Czy młodych ludzi uda się uratować przed nimi samymi? Czy odnajdą oni sens w dalszym życiu? Czy ta pełna bólu opowieść da choć odrobinę nadziei? Jeśli kiedykolwiek ktoś czuł się przytłoczony życiem i natrętnymi myślami to jest to książka, którą powinien przeczytać. To opowieść, która rozbija czytelnika do głębi, ale też pozwala pozbierać się na nowo i uwierzyć, że jutro też zaświeci słońce.

AHL

Szkolny Klub Recenzenta

Ten dzień zmienił wiele w życiu całej rodziny. Lily znajduje swoją starszą siostrę całą zakrwawioną, która mówi do niej tylko dwa słowa – pomóż mi. Alice udaje się uratować, po próbie samobójczej trafia do ośrodka, co jest ukrywane przed wszystkimi. Oficjalnie nadal przebywa w College, gdzie doskonale się uczy i bawi. Na Lily ta sytuacja mocno się odbiła, nie odwiedza siostry ani razu, nie potrafi się przełamać.

Pewnego dnia do ich szkoły dochodzi nowy uczeń Micah, który został wyrzucony z poprzedniej. Uczniowie dość szybko dowiadują się, że przebywał w ośrodku. Niestety okazuje się, że w tym samym co jej siostra, a na dodatek ją zna, na szczęście Lily udaje się zapobiec katastrofie, jaką byłoby odkrycie rodzinnej tajemnicy. Młoda dziewczyna nie do końca radzi sobie z tym, co się stało z jej siostrą, zaczyna gubić się we własnych myślach i uczuciach, boi się, aby nie stało się z nią to samo.

W szkole Lily i Micah dostają projekt, nad którym mają wspólnie pracować. Niestety dziewczyna ma jakąś blokadę twórczą. Na dodatek do domu wraca z ośrodka siostra, jednak nie jest już tą samą osobą co wcześniej. Czy Lily poradzi sobie z tym wszystkim? Czy blokada zniknie? Co połączy ją z Micahem poza projektem szkolnym? Jakie będzie miała relacje z siostrą? Jak odnajdzie się w nowej sytuacji?

Autorka porusza w książce niełatwe tematy takie jak próba samobójczą wśród bliskich, problemy z radzeniem sobie z emocjami, choroba psychiczna, depresja. Historia Lily to historia pełna bólu, smutku, strachu, samotności, a jednocześnie próby radzenia sobie z tym wszystkim, nadziei. Mnie zdecydowanie się podobała i mocno wciągnęła. To jedna z tych pozycji, którą przeżywam razem z bohaterami, które wywołują we mnie ogromne emocje, o których nie zapominam szybko.

Główną bohaterką jest Lily, szesnastoletnia dziewczyna, która znalazła siostrę podczas próby samobójczej. Stawia sobie bardzo wysoko poprzeczkę, chce być najlepsza i robi wiele, aby tak się stało, boi się, że zawiedzie bliskich. Jest zamknięta w sobie i tak naprawdę często nie wypowiada słów, które aż chcą się wydostać z jej ust. Osobiście mocno jej współczułam, jednocześnie kibicowałam, aby dała radę i się całkowicie nie załamała.

„To, czego nie mówię” to książka dla młodzieży, która porusza niełatwe tematy, która wywołuje wiele emocji i według mnie zdecydowanie warto ją przeczytać nie tylko, wtedy kiedy ma się naście lat.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Gdybym miała w trzech słowach opisać o czym jest „To czego nie mówię” to byłby to słowa samobójstwo, samookaleczenie, trauma. Jest to historia o Lily. Szesnastolatce, która udaje, że radzi sobie po tym jak znalazła siostrę w łazience z podciętymi nadgarstkami. Alice trafia na parę miesięcy na terapię. Lily ani razu nie miała odwagi by odwiedzić siostrę w ośrodku. Stara się za to być we wszystkim najlepsza. Wraz z Micah dostają projekt. Jedno z nich pisze a drugie rysuje. I właśnie przy chłopaku Lily odzyskuje na chwilę spokój i zapomina co dzieje się w jej rodzinie.

Książka jest bardzo poruszająca. Należy raczej do tych smutnych, które ukazują problemy z jakimi borykają się dzisiaj nastolatkowie. Jest pełna bólu, samotności, niezrozumienia. I chociaż jest to książka przeznaczona dla młodzieży to myślę, że nie jeden dorosły powinien sięgnąć po ten tytuł. Zawiera ona tyle emocji, z którymi nie jeden z nas być może nie potrafi sobie poradzić.

„To, czego nie mówię” to książka, która porusza trudne tematy, doprowadza do łez i uważam, że warto ją przeczytać. Na uwagę zasługuje tutaj również styl pisania autorki. Jest ona zarówno lekki jak i poetycki, dzięki czemu przez książkę płynie się.

Jeśli lubicie książki, które poruszają trudne tematy to bardzo polecam „To, czego nie mówię.”

Ta książka zostawiła we mnie pustkę, a ja jej oddałam kawałek siebie. Albo może znalazłam go tam, nie wiem sama.

Na początku nie wiedziałam czego się spodziewać dokładnie. Wiedziałam, że będzie to smutna książka, ale w którą stronę? I tutaj właśnie mnie zaskoczyła, jednocześnie dobiła…

Fabuła jest niespotykana. Nigdy czegoś takiego nie czytałam, więc bardzo na plus. Tym bardziej styl pisania autorki jest niecodzienny. Cytaty zakreślone, wiersze, głosy inaczej wyodrębnione. Jest ona inna, ale wyjątkowa, serio. W ogóle jest przepięknie wydana, skradła mi serce❤🩹

Najpierw nie rozumiałam bohaterów. Początek mnie lekko zmieszał. Nie wiedziałam przez chwilę, co się dzieje, ale potem poleciałam. Główna bohaterka jest bardzo złamana psychicznie, a z każdą stroną jej stan się pogarszał, co wywołało te ukłucie w sercu. Bardzo odczuwałam jej każdą emocję, czułam się jak ona i cierpiałam razem z nią. Nie wiem co ona ze mną zrobiła, ale tak się stało. Każdy jej ból był i dla mnie odczuwalny. Płakałam i uśmiechałam się z wzruszenia, bo właśnie taka jest ta książka. Doprowadza do łez, ale w niektórych momentach przytula i przeprasza.

Czytając ją czułam się jakbym to ja miałam te problemy, co uh. Dooobiło cholernie. Nie sądziłam, że tak bardzo poczuję więź z tą historią. Odnalazłam tam cząstkę siebie, której nawet nie byłam świadoma albo się jej wypierałam. Znowu nie wiem❤🩹

Micah jest zniszczonym chłopakiem, z wielkim sercem. To jak dbał o Lily, nawet kiedy nie odwzajemniała tego, rozczuliło mnie. On również w tej historii jest bardzo ważny. Widzimy i jego przemianę, ale siłę, którą ma, kiedy chroni umysł przed wyśmiewaniem. Nie wiem szczerze jak on się trzymał, za co znowu strasznie go podziwiam. Dwójka osób, która od początku była skrytym dopełnieniem pustki.

I jeszcze jedno. Zakończenie mnie zniszczyło. Nie wiem nadal co z sobą zrobić. Wielki ukłon dla autorki, która napisała piękną, ale bolesną historię. Jestem totalnie wzruszona i poruszona tą książką i całym zamysłem.

Polecma bardzo i koniecznie zapoznajcie się z TW!!! znajdziecie je na profilu Wydawnictwa Jaguar❤🩹

Dziękuje bardzo za egzemplarz recenzencki!!🥹❤

Mówią, że dobrą książka trzeba kupić w 2 egzemplarzach - jedną dla siebie, a drugą dla przyjaciela. Tę książkę należałoby umieścić w każdej bibliotece, na każdym regale. Dlatego, żeby jak najwięcej osób poznało historię Lily i przemyślało sobie kilka spraw.

Bardzo identyfikuję się Lily. Przeżyła traumę, na jej barki narzucono wiele oczekiwań, bo przecież "jest taka zdolna, na pewno sobie poradzi", wewnętrznie krzyczy, rozdrapuje rany ale na zewnątrz przywdziewa maskę opanowania i kontroli.

Lily pisze wiersze i poprzez nie dzieli się kawałkiem swojego bólu. Poznaje Micaha, który sięga po inny rodzaj sztuki - rysunek i tak dzieli się swoimi emocjami.

Piękna książka, bolesna, tnąca na kawałki niczym szkło. Z ogromnym przesłaniem i lekcją życia.

Autorka nadała głębi bohaterom pierwszo- i drugoplanowym. Każdy z nich z czymś się mierzy, każdy próbuje na własną rękę przetrwać.

Historia Lily w wielu aspektach pokrywa się z moim życiem. Dlatego jest mi tak bliska i tak bardzo rozumiem zachowania bohaterki.

Jednocześnie tak trudno głośno mówić mi o treści książki, bo to boli. Bolą wspomnienia, bolą podobieństwa.

Ale piękne jest to, że książka pokazuje siłę pomocnej dłoni, obecności drugiej osoby i wyrzucenia z siebie tych przemilczanych słów.

Pierwsze słowa o wewnętrznym bólu są najtrudniejsze. A jednocześnie tak ważne.

Nie bój się.

Nie wstydź się słabości.

Powiedz to, co jest w tobie.

To zdecydowanie jedna z książek mojego życia.

Ogromnie cieszy mnie fakt, że wśród powieści młodzieżowych co raz częściej słychać głosy ważnych treści. Okazuje się, że nie tylko romans może zaciekawić młode pokolenie a poruszane tematy niezależnie od wieku postaci docierają do szerokiego grona odbiorców. Sięgając po "To, czego nie mówię" miałam spore oczekiwania wobec treści i muszę przyznać, że autorka w pełni spełniła moje oczekiwania.

Erin Stewart zabiera nas do mrocznego świata myśli bohaterki wchodzącej w dorosłe życie. To będzie spore wyzwanie, bo mierzymy się nie tylko z tragedią jaką ją dotknęła, ale również próbą poukładania w głowie wszystkiego tak, by nie pozostał ślad na jej psychice. Autorka nienachalnie, ale bardzo konkretnie i świadomie pokazuje szereg zmian zachodzących w postaci od braku zrozumienia po cichą akceptację oraz ostatecznie formę swojego rodzaju przebaczenia. Czytałam to wszystko ze łzami w oczach, ponieważ prezentowany obraz był kompletny w odpowiednie emocje a postacie przedstawione w tak realistyczny sposób, że ani przez moment nie były mi obojętne.

Lily miała zaledwie szesnaście lat, gdy znalazła swoją siostrę w kałuży krwi po nieudanej próbie samobójczej. Ten obraz wyrył się w jej pamięci ze zdwojoną siłą. Próbowała sobie z tym radzić, odsuwała negatywne emocje, ale gdy siostra wróciła z leczenia w szpitalu psychiatrycznym, wszystko odżyło w niej na nowo. W dodatku w szkole pojawił się Micah, który również przeszedł przez leczenie i skradł uwagę Lily. Uwolnił z niej emocje skrywane w głębi serca i pokazał, że ukrywając coś głęboko nigdy nie będziemy w pełni sobą.

Nie jest łatwo podjąć się fabuły z tak trudnym tematem jednocześnie przedstawiając to w sposób dostępny dla każdego bez względu na wiek czy preferowane literackie wybory. Tym bardziej doceniam autorkę, która włożyła w swoją książkę ogrom pracy a Was zapewniam, że jej dzieło warte jest każdego przeczytanego słowa, ponieważ wpływa na naszą wyobraźnię i daje do myślenia. Czytamy o prozie życia młodych bohaterów, o ich codziennych wyborach, odnalezieniu się wśród rówieśników a także próbie zrozumienia tego co dzieje się dookoła nich a na co mają mniejszych lub większy wpływ. Wszystko to zostało okraszone lekkim, plastycznym językiem oraz nadmiarem potrzebnych uczuć, trzymając nas w swoich objęciach aż do ostatniej strony.

"To, czego nie mówię" zasługuje na poświęcony jej czas oraz konkretne słowa pochwały. Erin Stewart sięgnęła po ważny temat jednocześnie przedstawiając go w zrozumiały i silny sposób. Bohaterowie zaskoczyli mnie swoją odwagą, zmusili do spojrzenia na problem samobójstwa z różnej perspektywy a w dodatku pokazali, że świat nie kończy się na tu i teraz. To bardzo rozsądna lektura, która zapewniła mi kilka godzin wyjątkowej przygody.

Aż sama nie wiem od czego zacząć. Mam mętlik w głowie, gdy tylko myślę o tej książce. Ale to jest taki mętlik, który oznacza, że ta powieść była mocna. Była prawdziwa. Otworzyła moje oczy i serce na wiele aspektów dotyczących zdrowia psychicznego.

Płakałam. I gdy otwieram tę książkę, mam ochotę zwinąć się w kłębek i znów się rozpłakać.

Jak możesz poradzić sobie ze wszystkim, jeśli w cichości ducha rozpadasz się wewnętrznie?

Główna bohaterka tej głęboko poruszającej książki ma na imię Lily. To ona znalazła swoją starszą siostrę po próbie samobójczej w łazience. To traumatyczne doświadczenie zostawia ogromny ślad na jej duszy.

Lily stara się ze wszystkich sił odnaleźć w sobie tą dawną Lily - tą dawną dziewczynę pozbawioną okropnych i niechcianych myśli. Wkrótce poznaje chłopaka o imieniu Micah, który przebywał w ośrodku psychiatrycznym. Ich niepozorne spotkanie zmieni w życiu Lily wszystko.

Rozumiałam Lily. Chciałam ją przytulić, chciałam jej pomóc. Chciałam wskazać jej drogę. To w niej odnalazłam dawną siebie - zlęknioną, nie wiedzącą jak sobie poradzić z tym przytłaczającym poczuciem bezsilności. Ten tytuł jest niezwykle ważny i potrzebny. Chcę, żeby jak najwięcej młodych ludzi ją przeczytało i uświadomiło sobie, że nie są sami.

Jeśli chcecie przeczytać jedną książkę z mojego polecenia - proszę, przeczytajcie tą.

"Czasami to uczucie wraca do mnie, to zjawisko bycia pomiędzy dwoma światami. Jeszcze nie martwa. Już nie żywa. Dryfująca gdzieś pośrodku".

„Im bardziej walczę z tymi „a jeśli”, tym natrętniej do mnie wracają, osaczają mnie, zapędzają pod ścianę, aż wreszcie pojawia się to znajome uczucie, że wychodzę ze swojego ciała, unoszę się i obserwuję samą siebie oraz to, co się wokół dzieje, przez nieskazitelnie czystą szybę”.

Pozbieranie się po „To, czego nie mówię” graniczyło z cudem. Każde słowo uderzało we mnie z tak potężną siłą, że dopiero przy tej powieści, zrozumiałam, jak wielkie znaczenia mają SŁOWA. Tak po prostu.

To powieść przejmująca władze nad emocjami. W każdym rozdziale emocje dosłownie rozdzierały moją duszę.

„To, czego nie mówię” pokazuje jak depresja i zaburzenia lękowe wpływają na decyzje i życie bohaterów. Erin Stewart rozłożyła na czynniki pierwsze ból, traumę oraz każdą potworną myśl bohaterów. Nie ma w tej historii miejsca na zabarwienia i upiększanie, bo ta książka jest tak szczegółowa, że aż boli.

Pod powłoką prawdziwości i bólu jest w niej mnóstwo piękna – takiego minimalistycznego, chwilowego i prostego. Piękna, które znajduje się w najmniejszych i najskromniejszych rzeczach.

Autorka pokazała, że są uczucia i sytuacje, które przerastają bohaterów, których się boją, które ukrywają. Pokazuje etapowo jak oswajali się ze sobą i swoimi emocjami. Czułam, że jestem uwikłana z nimi w intymną relację – przeżywając z nimi TE życiowe momenty.

Lily i Micah są bohaterami, których połączył projekt. Ale wiecie, co? Dla nich to poszukiwanie siebie, swojego ja i miejsca na ziemi. To osoby, które zadają sobie ból, ale też potrafią go uśmierzyć – w prawdziwe bolesny sposób.

To zaszczyt patronować takiej powieści. Zaszczyt nazywać ją moją #polecajkaodzaczytanej ♥ Gwarantuję Wam, że ta książka zapadnie w Waszej pamięci, wstrząśnie wami, rozbije was na kawałki, ale też poskłada na nowo!