To co zostało

fantastyczna ksiązka bardzo polecam jest to typowo kobieca literatura

Intrygujące, prowokujące, kontrowersyjne. Takie są wszystkie powieści Jodi Picoult i taką jest również jej kolejna powieść "To, co zostało". Powieść niezwykła, bo ubogacona rozbudowanym wątkiem, traktującym o II wojnie światowej, tak przecież bliskiej świadomości każdego z nas. Pisarka, z właściwą sobie wnikliwością, nie chcąc pominąć żadnego punktu widzenia, doprowadza do zderzenia mentalności kata i ofiary, oprawcy i cierpiącego. To właśnie dzięki temu zderzeniu jej najnowsza historia prowokuje do myślenia, nie pozwala na bierność, zmusza do zajęcia stanowiska.

Bohaterką jest Sage Singer, dziewczyna osamotniona, a raczej samotna z wyboru, kryjąca się w cieniu innych, pozostająca na uboczu. Jej twarz szpeci blizna, jej duszę - rozpacz i niepokój. Sage stara się nie rzucać ludziom w oczy - swą bliznę przykrywa długą grzywką, stroni od towarzystwa, pracuje nocami, aby nie wchodzić w niepotrzebne interakcje z innymi. Dziewczyna nie pozwala sobie na przyjaźń, bliskość, a tym bardziej na miłość; zadowala się namiastkami uczuć, tkwiąc w potajemnym związku z żonatym mężczyzną Adamem.

Trwająca w swych zamknięciach i ograniczeniach bohaterka poznaje kulturalnego i wrażliwego starszego pana - Josefa Webera - z pochodzenia Niemca. Paradoksalnie, to właśnie on zmusza ją do wyjścia na zewnątrz, do ujawnienia się. Paradoks polega na tym, że Josef stawia przed Sage nieludzkie zadanie: ma mu ona pomóc odejść z tego świata. Josef chce przerwać pasmo powracających wspomnień, dręczących go wyrzutów sumienia, będących konsekwencją okrutnych czynów, jakich dopuścił się w czasie II wojny światowej. Pragnie namiastki przebaczenia, wymazania win, możliwości pokuty.

Sage podejmuje wyzwanie. Decyduje się walczyć - walczyć o prawdę, o sprawiedliwość, o zadośćuczynienie tym, którzy już w swojej obronie stanąć nie mogą. Wraz z Leo Steinem, z Wydziału Praw Człowieka i Specjalnych Spraw Karnych, Sage decyduje się wystąpić w imieniu każdego, który, w czasie wojny, przestał być "postrzegany jako człowiek" (Szymon Wiesenthal "Słonecznik"). Jak nagły przebłysk światła dociera do bohaterki świadomość uczestniczenia w procesie większym niż cały jej ograniczony, zamknięty świat. Powracające wspomnienia, fragmenty rozmów zasłyszanych w dzieciństwie, obraz cyfr na przedramieniu babci - wszystko to sprawia, że historia Josefa staje się dla Sage historią niebezpiecznie bliską i osobistą. Dążenie Leo Steina, aby postawić nazistów przed sądem, staje się jej własnym dążeniem, a przywołane z przeszłości cierpienie bezbronnych ofiar - jej własnym cierpieniem.

Jodi Picoult jak zawsze staje na wysokości zadania. Dogłębna i wnikliwa analiza tematu, brak jakiejkolwiek powierzchowności czy pobieżności sprawiają, że czytelnik nie odchodzi zawiedziony. Wyraziste postaci, zaskakujące zwroty akcji, barwne dialogi i skrajne emocje ożywiają tę powieść. Historia miesza się z fikcją literacką, postaci historyczne nabierają ludzkiego wyrazu, a fakty dochodzą do głosu dzięki ludzkiemu wymiarowi opowieści. Alegoryczne znaczenie zapisanych przez babcię Sage słów i elementy przypowieści nadają historii charakteru niemalże baśniowego, obliczonego jednakże na efekt grozy.

Nic nie jest oczywiste. Nic nie jest jednoznaczne i w jednoznaczny sposób złe ani dobre. Nawet zło ma ludzką twarz, a dobro czasem błądzi. Ta wielowymiarowość to wielki atut powieści Jodi Picoult. Dylematy moralne i niemalże filozoficzne rozważania sprawiają, że od tej powieści nie można się oderwać, a wiele pytań pozostaje w świadomości czytelnika jeszcze długo po zamknięciu ostatniego rozdziału.

[Adres usunięty]

„To, co zostało” to druga książka Jodi Picoult, po którą miałam okazję sięgnąć. Poprzednia - „Bez mojej zgody” podobała mi się, ale zabrakło mi w niej tego czegoś. Czy znalazłam to w „To, co zostało”?

Sage Singer jest samotną kobietą, zrozpaczoną po śmierci matki. Pewnego dnia poznaje starszego pana, ulubieńca lokalnej społeczności, emerytowanego nauczyciela, z którym się zaprzyjaźnia. Po pewnym czasie Józef ma do dziewczyny nietypową prośbę - chce, aby pomogła mu umrzeć. Wyznaje jej, że nie jest tym mężczyzną, za którego przez wiele lat się podawał i za którego uznają go inni. Mężczyzna w swym sercu skrywa straszną i druzgoczącą tajemnicę z przeszłości, która sięga II wojny światowej i masowych mordów na ludności żydowskiej. Czy Sage zgodzi się mu pomóc? Jak można wówczas oceniać jej czyn? Jako akt miłosierdzia wobec drugiego człowieka czy wymiar sprawiedliwości bezwzględnemu naziście? Czy ma do tego prawo?

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że ta książka jest tak dobra i tak wstrząsająca. Opis fabuły zdecydowanie na to nie wskazuje. Nie sądziłam, że powieść ta tak mnie wciągnie, wzruszy i wstrząśnie. Autorka nie tylko poruszyła trudny, kontrowersyjny temat poruszając moralne aspekty, ale także ośmieliła się sięgnąć po temat drugiej wojny światowej. Muszę przyznać, że zrobiła to w bardzo prawdziwy i autentyczny sposób. Czytając opisy obozu koncentracyjnego, warunków tam panujących oraz zachowań ludzi nie raz miałam ciarki. Autorka opisuje to, jak musiała walczyć o życie swoje i innych. Walczyć o to, aby przetrwać każdy dzień, choć to nie było łatwe. Powieść jest tak bardzo pełna emocji, że czasami musiałam ją na chwilę odłożyć i zwyczajnie ochłonąć.

Bardzo polubiłam pióro Jodi Picoult. Autorka pisze w lekki i malowniczy sposób. Bohaterowie są prawdziwi i realistyczni a dialogi autentyczne i niewymuszone. Dodatkowo sam pomysł na fabułę jest nietuzinkowy i bardzo intrygujący. Ponadto porusza dość kontrowersyjny i moralny temat, który zdecydowanie zmusza do myślenia i skłania do tego, aby odpowiedzieć na pytanie „Co ja bym zrobiła na jej miejscu?”. Na plus zasługuje również zakończenie, które jest przemyślane i bardzo oryginalne! Kiedy skończyłam powieść byłam w szoku! Nigdy nie domyśliłabym się takiego finału.

Podsumowując, „To, co zostało” to bardzo dobra, mocna i wstrząsająca książka o bardzo intrygującej fabule. Sięga po temat drugiej wojny światowej, który jest tak ważny dla nas Polaków. Jestem pewna, że pozycja ta i Was poruszy do szpiku kości!

Kolekcję Jodi Picoult zaczęłam zbierać właściwie w ciemno. W każdej jej książce jest pewnego rodzaju niespodzianka i tak też było w tej. Sięgając po opis tej książki, nie spodziewałam się, że natknę się w niej na to co już dawno chciałam przeczytać czyli na opis sytuacji Żydów w czasie wojny. Stąd właśnie moje określenie, że znajdujemy niespodziankę. Zaczynałam czytać z przekonaniem, że będzie to po prostu historia jak to starszy pan wyznał tajemnicę młodej kobiecie i jej rozterki.

Dlatego nie żałuję, że moja kolekcja książek tej autorki rośnie. Nie mogę się doczekać każdej jej następnej książki i tego dreszczyku, co tym razem mnie zaskoczy. Oczywiście polecam jak najbardziej.

Gdybyś musiała spakować do walizki całe życie - nie tylko praktyczne drobiazgi w rodzaju odzieży, ale wspomnienia utraconych bliskich oraz dziewczyny, którą kiedyś byłaś - co byś zabrała? Ostatnie zdjęcie matki? Prezent urodzinowy od przyjaciółki - własnoręcznie wyszytą przez nią zakładkę do książki? Bilet z cyrku, który odwiedził miasto przed dwoma laty, a ty z zapartym tchem patrzyłaś z ojcem na latające w powietrzu panie błyskające klejnotami i śmiałka, który włożył głowę w paszczę lwa? Czy zabrałabyś je, aby czuć się jak w domu, gdziekolwiek się znajdziesz, czy aby pamiętać, skąd pochodzisz?

Utrata rodzica nie jest łatwa. Dla Sage otrząśnięcie się po śmierci matki nie jest proste, dlatego całą swoją energię przeznacza na pracę w piekarni - jest jedną z tych nielicznych osób, które wykonywane przez siebie zajęcie szczerze uwielbiają. Dziewczyna jest bardzo samotna, jednak poznaje staruszka, z którym udaje jej się zawrzeć przyjaźń. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia - Josef prosi ją bowiem o pomoc w śmierci. Zdradza jej także swój sekret, skrywany przez kilkadziesiąt lat i związany z holokaustem. Sage staje przed trudnym podjęciem decyzji - czy ma tego dokonać?

Czym jednak byłby jej czyn - miłosierdziem dla drugiej osoby czy wymiarem sprawiedliwości dla nazisty?

Czasami zastanawiam się,kiedy tej autorce skończą się pomysły. W Polsce wydano już dwadzieścia dwie powieści sygnowane jej nazwiskiem, a każda dotyka całkiem innej tematyki. Wszystko jest dopracowane, można powiedzieć, że dopięte na ostatni guzik - tak jest i w przypadku tej powieści, którą czytając dosłownie pokochałam! Spotkałam się już w opiniami, że Jodi tworzy typowo babską, ckliwą literaturę, jednak nie umiem się ani troszkę z tym zgodzić. Jej twórczość jest wysmakowana i przypomina wino - im później autorka pisze swoje książki, tym okazują się lepsze. To, co zostało jest jedną z nowszych i zdecydowanie jedną z najlepszych. Tylko czemu?

W pierwszej części poznajemy Sage, która zaprzyjaźnia się z Josefem. Wszystko do czasu, ponieważ w pewnym momencie ulubieniec społeczeństwa ma do kobiety naprawdę dziwną prośbę. Nie wie ona, jak ma postąpić, jednak decyduje się wysłuchać opowieści mężczyzny - dzięki temu czytelnik ma okazję zobaczyć, w jaki sposób wszystko się rozwijało i co wpłynęło na taki, a nie inny przebieg akcji. Już od historii Josefa można się przekonać, że niemieccy esesmani nie stali się z dnia na dzień źli. To nie było tak, że zanim Hitler doszedł do władzy, to wszyscy byli mili i kochani, a gdy został kanclerzem Rzeszy, to nagle zrobiło się niedobrze. Autorka prezentuje złożoną analizę zachowań, postępowań i działań, czym skłania czytelnika do przemyśleń. Co jakiś czas zastanawiałam się, w którym momencie doszło do narodzin potwora bez uczuć, skoro nic na to nie wskazywało początkowo i czy można było temu zapobiec.

Druga część to wątek osadzony w przeszłości, a pierwsze skrzypce odgrywa Minka. Tu nie ma miejsca na czułości, gładkie słówka i owijanie w bawełnę. Czytelnik obserwuje, jak stopniowo zmieniała się sytuacja żydowskiej dziewczynki i jej rodziny, która z dobrze prosperującej stanęła na skraju nędzy, a następnie trafiła do obozu. Nie potrafiłam pohamować łez, gdy poznawałam kolejne wydarzenia z przeszłości Minki - jednocześnie nie potrafiłam oderwać się od tej książki i starałam się przeczytać ją jak najszybciej, byle poznać zakończenie tej historii. Czasami wręcz nie mogłam uwierzyć, że coś takiego się działo i że człowiek może drugą osobę skrzywdzić - z drugiej strony wiedziałam, że autorka nie przesadzała, a wszystko było tak realistyczne, że zdawać by się mogło, że ta historia naprawdę zaistniała.

Wątek holokaustu to niełatwy temat, którego podjęcie wymaga nie lada wiedzy i odwagi. Nie jest łatwo pisać o czymś, co w świadomości całego świata zapisało się jako jedno z najbardziej nieludzkich działań. Słyszałam o wielu przypadkach, gdy autorzy próbowali podjąć tematu zagłady Żydów, jednak nie poradzili z tym sobie. Przekonałam się jednak, że na Jodi zawsze można liczyć - sumiennie i precyzyjnie odmalowuje wierny obraz II wojny światowej odgrywającej się na polskich ziemiach, a do tego udaje się jej po raz kolejny zawrzeć kontrowersyjne i trudne pytanie-klucz: "czy wszystkie rzeczy zasługują na wybaczenie, a jeśli nie, to co można wybaczyć"? Jeśli będziecie mieć okazję, to nie czekajcie. Chwyćcie tę książkę i przekonajcie się, że obrazy można malować nie tylko na farbami na płótnie - niektórzy mają tak ogromny talent do realistycznego przedstawiania rzeczywistości, że malują słowami.