This girl. Ta dziewczyna. Slammed. Tom 3

Finał ulubionej serii może być wyzwaniem - nigdy nie wiadomo jak wszystko się zakończy i czy bohaterowie otrzymają szansę na zakończenie, jakie dla nich wymarzyliśmy. Czy seria Pułapka uczuć od Colleen Hoover zaskoczyła mnie zatem w finale i spełniła moje oczekiwania?

I tak, i nie. Znacie te momenty w serialach, kiedy kończy się pewien rozdział i bohaterowie wspominają przeszłe wydarzenia? Taka migawka z ich życia, z dołożonym aktualnym komentarzem postaci. Powyższa powieść jest właśnie takim serialowym powrotem do tego co było kiedyś. Will i Layken na przemian opowiadają wydarzenia z dwóch przeszłych tomów dodając swoje uwagi do wybranych scen i widać, że dobrze się bawią powracając do tego co już się wydarzyło. Nie ma w nich tego tragizmu, niemal przekroczonej granicy depresji, która wisiała nad nimi przy lekturze dwóch pierwszych tomów. Tym razem otrzymujemy obraz szczęśliwych bohaterów, którzy nie boją się na moment powrócić do przeszłości.

Jest to ciekawe posunięcie, jakby uhonorowanie całej trylogii. Jednak moim zdaniem trochę niepotrzebne. Gdyby powieść zamknęła się w dwóch tomach, również byłaby kompletna. "Ta dziewczyna" to bardziej gratka dla fanów serii niż pełnowymiarowa powieść, ponieważ tak naprawdę zaledwie kilka stron składa się na coś nowego - reszta to zbiór fabuły z dwóch wcześniejszych tomów. Całość oczywiście została utrzymana w charakterystycznym dla autorki stylu - z lekkością i swobodą czytelnik śledzi wspomnienia głównych bohaterów, ale jest w tym także pewien niedosyt, bo przecież wszystko poznaliśmy już wcześniej.

Nie jest to jednak zła powieść. Utrzymana na poziomie dwóch wcześniejszych części w niczym nie odbiega od całej serii, jest tylko czymś innym, niż oczekiwałam. Siadając do lektury byłam pewna, że czeka mnie ostateczna rozgrywka losów moich ulubionych bohaterów, która w przypadku powyższej lektury zamknęła się w ostatnich stronach. Całość była sympatycznym przypomnieniem i to wszystko - nic mniej, nic więcej. Nie żałuję jednak takiej decyzji autorki, ponieważ sama myślałam przy lekturze drugiego tomu, że to wystarczy i nie trzeba nic więcej. Cieszę się również, że spotkałam w finale bohaterów szczęśliwych i roześmianych, którzy z nadzieją patrzyli na przyszłości. Po tym wszystkim co przeszli, właśnie to im się należało.

"Ta dziewczyna" to lektura dedykowana wszystkim miłośnikom serii. Dobrze jest zrobić sobie przerwę po lekturze dwóch pierwszych tomów i wybrać trzeci po pewnym czasie - to doda historii uroku. I chociaż spodziewałam się czegoś zupełnie innego, nie żałuję wyboru lektury. Pamiętajcie tylko, że nie jest to konkretna kontynuacja losów bohaterów. To jedynie przypomnienie wszystkich najbardziej emocjonujących chwil. Dlatego możecie być pewni, że śmiech i wzruszenie w finałowym tomie także na Was czekają.

Każdy z nas odbiera dane sytuacje inaczej, zmaga się z własnymi emocjami, które kotłują się gdzieś głęboko wewnątrz nas. Layken i Will przez ostatnie dwa lata przetrwali razem całą masę trudnych chwil, kłód nieustannie rzucanych im pod nogi i życiowych zakrętów, które niejednokrotnie wystawiły ich związek na próbę. Jednak teraz, będąc już w końcu małżeństwem, mogą w pełni ciszyć się swoją obecnością i krótkim miodowym weekendem, podczas którego w końcu mają siebie na wyłączność. I chociaż Will najchętniej na te kilka dni całkowicie odciąłby się od przeszłości i trudnych wspomnień, jego świeżo poślubiona żona pragnie poznać wspomnienia z początku ich znajomości z jego perspektywy. Razem cofną się w czasie, by móc na nowo przeżyć tamte emocje. Czy jednak rozdrapywanie zagojonych już ran to aby na pewno dobry pomysł?

"Te kawałki to elementy, dzięki którym stajemy się tym,

kim jesteśmy,

kim byliśmy

i kim pewnego dnia się staniemy."

"This girl" to już ostatni, trzeci tom cyklu "Pułapki uczuć". Przyznam, że byłam ogromnie ciekawa zakończenia tej serii, gdyż poprzednie dwa tomy bardzo przypadły mi do gustu. Specjalnie nie czytałam opisu z tyłu książki, by nie nastawiać się na nic konkretnego - cóż, niestety odrobinę się zawiodłam. Dlaczego?

W części tej, tak jak i poprzednio, poprowadzona została narracja w pierwszej osobie, którą wprost uwielbiam. Dodatkowo wydarzenia poznajemy z perspektywy Willa, za co kolejny plus, gdyż to właśnie jego narracja bardziej przypadła mi do gustu.

Niestety, sama fabuła nie wnosi wiele nowego do dobrze znanej nam już historii. "This girl" to najzwyczajniej wydarzenia ukazane w "Slammed", tylko tym razem przedstawione oczami Willa, chwilami przerywane przez momenty spędzone przez świeżych małżonków w hotelu, które w pozycji tej zdecydowanie schodzą na dalszy plan. Początkowo byłam bardzo sceptycznie nastawiona do tego rozwiązania, gdyż sięgając po ostatni tom trylogii liczyłam po prostu na poznanie dalszych losów dwójki bohaterów, czego, poza samym epilogiem, praktycznie nie otrzymałam. Jednak wraz z kolejnymi rozdziałami pomału zaczęłam przekonywać się do pomysłu Hoover, miło było powrócić do niektórych momentów i dowiedzieć się, jak wiele Will musiał poświęcić, i że nie wszystko było tak kolorowe, jak mogło się z pozoru wydawać. Szczególnie poruszył mnie sposób ukazania jego relacji z Julią, ich potajemne rozmowy i złożone jej obietnice, które Will przyrzekł spełnić.

Jeżeli jednak miałabym wymienić jedną rzecz, dla której warto sięgnąć po tę pozycję, bez zastanowienia wybrałabym slam. Jak dla mnie poezja w tej części zdecydowanie przebiła dwa poprzednie tomy i nie jeden raz wzruszyła mnie do łez. Szczególnie w pamięci zapadł mi jeden wiersz, którego fragment znajdziecie poniżej.

"To jest część snu, w której większość dziewczyn chwyciłaby mnie za nadgarstki i zapierając z całych sił stopami, pociągnęła mnie na górę, z całych sił, każdą uncją swego jestestwa. (...)

A potem ta dziewczyna...

Ta dziewczyna...

Oparła dłonie obok moich na skraju

urwiska i powoli zaczęła opuszczać się w dół."

Podsumowując, cieszę się, że sięgnęłam po "This girl", żałuję tylko, że stało się to tak wcześnie. Zapewne gdybym odczekała odrobinę dłużej, a wspomnienia pierwszej części nie byłoby tak świeże, lektura sprawiłaby mi o wiele większą przyjemność. Myślę jednak, że warto ją przeczytać, chociażby dla samej poezji, która jest naprawdę piękna.

Ta część to taki dodatek do historii. Podczas wyjazdu Layken poprosiła Willa, by opowiedział jej jakie emocje towarzyszyły i kierowały nim w poszczególnych momentach ich historii. Także teraz cała powieść jest opowiedziana z jego perspektywy.

Powiem Wam, że nie spodziewałam się tego. Myślałam, że będzie to ciąg dalszy, a nie wspomnienie wszystkiego, tylko z innej perspektywy. Oczywiście, dowiadujemy się więcej szczegółów, ale jak dla mnie ten tom był trochę zbędny. Może historia stała się ciut pełniejsza, ale i bez tego czytelnik by przeżył.

"Miłość i nienawiść mimo swojej przeciwstawnej natury, są uczuciami wypływającymi z namiętności."

O bohaterach nie mam co nowego powiedzieć. Will nadal był uroczy i kochany, ale też trochę sztywny i czasami wręcz nudny. Jego zachowanie potrafiło czasami irytować, bo niby chciał postąpić słusznie, ale to łamało serce. Layken za to wiele od drugiego tomu się nie zmieniła. W sumie, w tym tomie stała się dla mnie wręcz obojętna. Za to chyba bardziej w moich oczach zyskała Julia, czyli matka Lake. Ta postać w poprzednich częściach została trochę pominięta, ale w tym została znacznie lepiej pokazana.

Nie mam pojęcia co mogłabym jeszcze powiedzieć Wam o tym książce. Czyta się ją szybko i przyjemnie. Akcji nie ma zbyt dużo i jest mało zaskoczeń. Poznajemy dlaczego Will robił takie rzecz a nie inne i co nim kierowało. Także ta książka to całkiem niezłe dopełnienie historii.

Także Ta dziewczyna nie jest rewelacyjnym zakończeniem trylogii. Może za wiele wymagałam od tej książki, czy po prostu była średnia. Wiele nowego do powieści nie wnosi, jednak pozwala nam bardziej poznać Willa i jego historię. Jeżeli zaczęliście tę historię to przeczytajcie ten tom, tak dla pełnego zakończenia, a jeżeli tego nie zrobiliście, to w sumie wiele nie stracicie. Także nie polecam ani nie odradzam.

PRZEŻYJMY TO JESZCZE RAZ

Chociaż bardzo liczyłam na jakiś rozwój sytuacji w trzecim tomie, bo ciekawiły mnie dalsze losy bohaterów, a zwłaszcza Eddie i Gavina, okazuje się, że Colleen Hoover postanowiła opisać w ostatniej części trylogii coś zupełnie innego. A mianowicie - całą historię z pierwszego tomu, widzianą oczami Willa. Została ona jedynie uzupełniona o jego uczucia, kilka wspomnień, których nie mogła znać Layken oraz kilka wierszy. Nie ma tu niczego nowego. Nasi bohaterowie spędzają razem czas (jeśli czytaliście tom drugi, to wiecie z jakiego powodu, jeśli nie, to nie będę spoilerowała) i przy okazji wspominają historię swojej relacji. Pierwsze spotkanie, pierwsza randka, pierwsze uczucia i pierwsze problemy.

Szkoda tylko, że nie było tu żadnych nowych wydarzeń, które urozmaiciłyby książkę, bo niestety kilka scen krótkich rozmów pomiędzy wspomnieniami nie zaspokoiło mojej ciekawości.

CZY BYŁO WARTO?

Czytając drugi tom, zastanawiałam się nad sensem jego powstania. Ostatecznie uznałam, że może nie był ON jakoś specjalnie potrzebny, ale jednak coś tam do tej historii wnosił. Przy tomie trzecim już nie mogę tego powiedzieć. Czytanie dokładnie tych samych dialogów po raz drugi (i to w krótkim odstępie czasowym), nie wciągnęło mnie za szczególnie, a momentami wręcz nudziło. Niestety uczucia Willa nie były jakąś tajemnicą i spokojnie można było je odczytać z tego, co widziała w nim Lake w pierwszym tomie. Zainteresowało mnie jedynie te kilka scen, które wcześniej się nie pojawiły, jednak nie sądzę, aby był sens tworzenia nowej książki specjalnie dla nich.

Co jeszcze zwróciło moją uwagę to fakt, iż pojawiło się kilka elementów, które mam wrażenie, że były sprzeczne z tomem pierwszym. Jednym z nich był status znajomości Willa z Gavinem. Niby pojawiły się jakieś próby wytłumaczenia, ale jakoś do mnie nie przemówiły.

Szkoda też, że mając takich super bohaterów drugoplanowych, autorka zupełnie ich pominęła i skupiła całą powieść na tym, co tak szczerze mówiąc było mało interesujące, ze względu na fakt, iż praktycznie wszystko już wiedzieliśmy. Można było tę książkę wykorzystać do rozwinięcia losów Eddie i Gavina oraz naszych najmłodszych bohaterów i zdecydowanie byłoby wtedy ciekawiej.

STRUKTURA

Tym razem, tak samo jak w przypadku tomu drugiego, narrację prowadzi Will, a cała historia, poza podziałem na numerowane rozdziały, ma jeszcze podział na mniejsze elementy. Krótkie tytuły dają nam znać, czy akcja dzieje się w czasie teraźniejszym, czy też mamy jakieś konkretne wspomnienie. Dzięki temu łatwiej jest się odnaleźć w historii. Jeśli chodzi o styl, mam wrażenie, że tym razem było już nieco lepiej, niż w tomie drugim, bo na szczęście nie pojawiał się już dziennik Willa, który nieco psuł mi wtedy odbiór książki.

Mam jeszcze jedną uwagę do technicznej strony całej trylogii, a mianowicie - tłumaczenie. Różniło się ono momentami, jeśli chodzi o nazwy własne. W tomie drugim była bazania oraz "dna i słodycze", w tomie trzecim zaś - lazania oraz "słodycze i smutki". Niby małe zmiany, a jednak rzucały się w oczy, zwłaszcza, że pojawiło się to w tomie drugim i trzecim, które były tłumaczone przez tę samą osobę.

PODSUMOWUJĄC

This Girl jawi się w moich oczach niezbyt potrzebnym tomem w tej historii, jednak jeśli ktoś chce całkowitego zakończenia losów Lake i Willa oraz wyjaśnienia wszystkiego z perspektywy chłopaka, to prawdopodobnie będzie zadowolony i uzyska swoje odpowiedzi. Mi wystarczył tom pierwszy i do jego lektury zachęcam Was najbardziej. Wiem jednak, że jest sporo osób, które nie lubią snuć domysłów czy czytać między wierszami i wolą mieć wszystko opowiedziane wprost, więc prawdopodobnie CoHo wyszła im naprzeciw. I chociaż nie jestem specjalnie zadowolona z tego, w jakim kierunku potoczyła się ta historia, bądź raczej jak się zatrzymała, to jednak jestem zadowolona z tego, że przeczytałam tę trylogię. Pozwoliła mi podpatrzeć literackie początki jednej z moich ulubionych autorek. Dzięki temu nadal mam nadzieję, że i mi uda się kiedyś podbić literacki świat, bo w końcu każdy od czegoś zaczynał. ;-)

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Bardzo dużo teraz się mówi o zawodzie miłosnym, każdy z nas w swoim dotychczasowym życiu takie coś przeżył. Wbrew opinii innych nie ma nic żenującego w tym, że zakochałaś się w swoim przełożonym, bądź jak w przypadku książkowej Lake – nauczycielu.

Tym razem przenosimy się wraz z młodym małżeństwem – Willem i Lake do miejsca, gdzie w końcu oboje mogą być szczęśliwi. Wspólnie wspominają wydarzenia z przeszłości z jednym małym wyjątkiem. Autorem uczuć i myśli, jakie wtedy odczuwał, staje się świeżo upieczony mąż.

Każde wspomnienie od samego początku staje się wartością na wagę złota, nie ważne czy to jest bardzo smutna, pełna goryczy chwila – ważne, że jest spędzona wspólnie z najdroższą osobą. Za namową Lake – Will opowiada wszystko ponownie przywołując przeszłość do życia, niestety zdarzają się takie momenty, gdzie same słowa ranią dziewczynę do głębi i sama musi się uporać ze swoimi demonami z poprzednich lat, które teraz wróciły.

Oczywiście w retrospekcji mężczyzny nie może zabraknąć osoby, którą był, najbardziej ciepłą osobą na świcie. Kobieta, która pomimo śmierci swojej jedynej połówki jakoś zdołała ogarnąć nie tylko swoje życie, ale i też sąsiadów mieszkających naprzeciw.

Jak zapewne łatwo możemy się domyślić po ciężkiej pracy następuje długoletni odpoczynek, gdzie wytrwałość i niezłomna wola w końcu zostają doceniane w postaci pięknego prezentu na całe życie.

Historia dwojga ludzi, którzy napotykają na swojej drodze wiele przeciwności, znaków, które aż krzyczą, że nie mogą być razem, a jednak…

W pewnym okresie naszego życia docieramy do punktu kulminacyjnego, dla niektórych całkowitym szczęściem jest osiągniecie bogactwa, dla jeszcze innych osiągnięcie sukcesu w pracy. Lecz, czy zdajemy sobie sprawę, że bez miłości drugiego człowieka tak naprawdę jesteśmy niczym, że w tym parszywym świecie sami nie przetrwamy na dłuższą metę.

Pewien mądry człowiek, kiedyś powiedział do mnie, że bez posmakowania takiego uczucia i szczęścia, jakim jest miłość nie zajdziemy daleko. Nie oszukujmy się rzeczami materialnymi, które nas cieszą, są źródłami wyczerpywanymi, w końcu osiągną swój kres, a my zostaniemy z niczym. A uczucie zostaje na zawsze, nawet po śmierci dalej widoczne są skutki kochania się dwóch osób. Niestety niektórzy tak bardzo łatwo zapominają o tym.