The Writer

Po solidnym debiucie, jakim okazała się "Tożsamość zbrodni", przyszła pora na "The Writer". Wiedziałam, że będzie to książka, którą przeczytam w ciągu jednego dnia. Czy można tak szybko zaufać autorowi? Hmm, widocznie można, bo to właśnie zrobiłam.

The Writer jest zupełnie inny niż pierworodna autora;) A jednak coś je łączy- obie nie pozwolą Ci na to, żeby tak po prostu je odłożyć i wrócić do czytania później czy też następnego dnia, obie nie zostawią Cię tak po prostu po przeczytaniu ostatniego zdania.

Przyznam szczerze, że trudno było zabrać mi się za tę recenzję, opinię. Damian zrobił mi totalny bajzel w głowie, zrył mi mózg! Jeden wielki chaos, totalny bałagan i myśli tak pokręcone, że trudno zebrać to w całość.

Nie jestem żadnym znawcą, nie czytam wielu kryminałów, thrillerów, nie mam dużego porównania, to muszę zaznaczyć. Na tym polu, moja opinia to opinia laika. Myślę jednak, że jest więcej osób takich jak ja, które czasem lubią przeczytać coś innego niż zazwyczaj.

Historia, która zdaje się zaczynać trochę od...tyłu strony.

Morderca już dawno siedzi za kratami i ahh, jako artysta chce aby świat dowiedział się o wszystkich jego dokonaniach, bo przecież zbrodnia to sztuka! Brrr!

Sztuka tak wielka, że przez pierwsze 100 stron, z moich ust wyrwało się jakże piękne, głośne "[Adres usunięty]!" 9 razy. Tak, liczyłam. (A nie mam w zwyczaju zbyt często przeklinać.) Opisy brutalne, czasem wręcz obrzydliwe.

Morderca wybrał sobie upadłego pisarza aby opisał jego historię. Tu nic nie jest przypadkowe! Jestem urzeczona...cholera, można być urzeczonym tokiem myślenia mordercy?! Nie wiem, nie wiem, mój umysł się ze mną bawi. Tak jak skazaniec bawił się z Marcinem.

Jak bardzo mogą wpłynąć na pisarza spotkania z zabójcą?

Tajemnice, tajemnice.

Ich powolne wychodzenie na jaw.

Jeśli myślisz, że wiesz cokolwiek, najprawdopodobniej jesteś w błędzie i z każdą kolejną stroną przekonasz się co najwyżej o tym, że nic nie wiesz.

A zakończenie? Jesteś tak zdumiony, że parskasz śmiechem i sam nie wiesz jak określić ten śmiech. I tak, znów wyrwały się przekleństwa

Według mnie, to jest cholernie dobra książka! Damian naprawdę rewelacyjnie kreuje swoich bohaterów i ja jestem pod ogromnym wrażeniem! Wchodzenie w ich umysł jest jednocześnie fascynujące jak i przerażające. Zarówno morderca jak i pisarz, to ludzie szalenie inteligentni! Wspomnienia zabójcy budzą grozę, a to co dzieje się z pisarzem? Jak silnie można manipulować drugim człowiekiem?

Musicie poznać tę historię!

A ja...zostawię sobie kolejne gwiazdki w ocenie na przyszłe książki autora ;) Powiedziałabym, że wierzę...ale nie, ja wiem! że Damian nas nie zawiedzie i z każdą książką będzie jeszcze lepszym pisarzem.

Daję rok, rok na to, że nazwisko Damiana Jackowiaka będzie naprawdę znane w tym polskim książkowym świecie. ;)

Marcin Brodzirz zadebiutował świetną powieścią i równie szybko, jak zyskał sławę, tak szybko stoczył się na dno. Dostał od losu kolejną szansę, by się odbić. Głównym zadaniem jest napisanie biografii najniebezpieczniejszego mordercy w dziejach. Nic prostszego, prawda? Niestety nie. Główna postać, która ma być do sukcesu młodego pisarza, okazuje się manipulatorem, który nie tylko skrywa mroczne zbrodnie, ale chętnie dzieli się nimi ze swoim słuchaczem. Zasiewa w nim pewne ziarenko swoich intryg, a Marcin bardzo szybko je chłonie. Banalne zadanie okazuję się psychicznie trudniejsze, niż być powinno. Pokazują się nowe fakty i podobne sprzed laty zbrodnie. Wystarczy nie ulec pokusie. Jakiej? Takiej, która skrywa się w najmroczniejszych zakamarkach naszego umysłu. Czy Marcinowi uda się napisać książkę i przejść obojętnie obok intrygi, która powstała w momencie, gdy zrobił pierwszy krok, przechodząc przez mury więzienia?

Po "The Writer" Damiana Jackowiaka sięgnęłam bardzo chętnie. Sam opis przyciągnął moją uwagę, a treść jest zaskakująca. Konstrukcja bohaterów wyszła bardzo dobrze, od pierwszych stron wciągnęłam się w całą akcję. Przyznam, że niekiedy mam z tym problemem, ale nie w tej książce. Autor ma bardzo przyjemny styl i sprawnie prowadzi całą fabułę. Nie sposób oderwać się od książki, nim pozna się jej zakończenie, a na końcu zostaję kac, bo chciałoby się przeczytać jeszcze.

Intrygującą postacią okazał się dla mnie morderca. Kiedyś nawet chciałam studiować resocjalizację, ale teraz, gdy pomyślę z kim, bym musiała pracować... No dobra. Adam został oskarżony o kilka morderstw, był bezwzględny i działał z premedytacją. Wiadomo, że prędzej czy później ktoś go złapie, ale nie spodziewałam się po nim tego wszystkiego. A może i się spodziewałam? Fascynujące jest to, jak działa ludzki mózg. Poważnie. Autor nie skupił się tutaj głównie na tej krwawej części, ale próbuję pokazać nam jakim interesującym narządem jest ludzki mózg. Jak szybko ulegamy presji i co kryje się w każdym z nas? Znajdziemy tu również mały romans. Wszystko jest spójne i idealnie wyważone. Nie ma bezsensownych długich opisów czy sytuacji, które niczego nie wnoszą do powieści. Ta książka jest dobra. Z miłą chęcią sięgnę po kolejne książki Damiana, ba nawet postoje w kolejce, gdy będzie trzeba.

Gdy przeczytałam połowę pierwszego rozdziału odpowiadającego co wydarzy się w książce, myślami byłam od razu o przy Hannibalu Lecterze

Nie no.. Od początku takie porównanie do mojej ukochanej serii oraz zbrodni, których dokonał ten o to człowiek.

Zawiesiłam poprzeczkę bardzo wysoko i miałam nadzieję, że Damian sprosta moim oczekiwaniom i ta książka będzie w poziomie książek Harrisa.

Długo nie musiałam czekać na rozwój akcji. Oczywiście książka nie jest gruba, ale za to nadrabia środkiem!

Zacytuję Wam jeden kawałek, który mnie bardzo zaciekawił? zainteresował? jak to ująć by nie wyjść na dziwną osobę ..

(...) Podciąłem mu gardło. Krew pływała po moich rękach. Wspaniałe uczucie. Rozsmarowałem ją sobie na twarzy i czekałem, ale ojca wciąż nie było. Musiałem uzupełnić zapas mięsa. Rozprułem psu brzuch i wyciąłem nerkę, chyba to była nerka, włożyłem ją do lodówki i wróciłem do naszego pupila. Uwaga spoiler: smakowała całkiem nieźle, choć mama nie była pewna tego mięsa.(...)

Od takich sytuacji zaczyna się zainteresowanie mordem, brutalnością i wszystkim podobnym. Czy to było zbagatelizowane w książce? Nie odpowiem by nie psuć przyjemności czytania.

Jednym słowem społeczeństwo nie było przygotowane na takie skrajne sytuacje kiedyś jak i teraz i wątpię, że się to w przyszłości zmieni.

Co do całości książki są w niej jeszcze inne smaczki ale nie będę ich tu wypisywać. Zostawię je dla innych czytelników. Na początku postawiłam wysoko porzeczkę autorowi, ale świetnie sobie z tym poradził.

Jestem zachwycona.

Muszę się zabrać za inne książki autora.

Może znajdę w także taki smaczki? Oby, liczę na to.

Jak bardzo ufasz samemu sobie? Czy nie dasz się zmanipulować inteligentnemu psychopacie?

Pozostający w niełasce, nieuczciwy pisarz dostaje propozycję od brutalnego, seryjnego mordercy by napisać jego biografię. Takiej szansy, mimo pewnych obaw, nie może przepuścić. Chce znów błyszczeć i być podziwianym, chce pokazać na co go stać.

Nie zdaje sobie sprawy jak bardzo rozmowy z Adamem Fertą wpłyną na jego psychikę. Gdy w okolicy pojawia się naśladowca, a Marcin ma luki w pamięci w czasie gdy zbrodnie zostały popełnione, przestaje ufać samemu sobie. Początkowe przerażenie zaczynają zastępować uczucia, których sobie nie uświadamiał. Coraz bardziej pogrąża się w mroku ogarniającym jego duszę.

Co tu jest prawdą, a co chorą grą psychopatycznego geniusza?

Autor serwuje nam mocną, intrygującą i zawiłą opowieść. Opisy brutalnych zbrodni, delektującego się swoimi dokonaniami mordercy, aż jeżą włos na głowie, ale pełna napięcia akcja każe czytać dalej, i dalej...

The writer to mroczna, przerażająca i krwawa historia o możliwościach ludzkiego umysłu. Czyli coś idealnego dla mnie! Trupy, krew i mnóstwo tajemnic to coś co w takich pozycjach lubię najbardziej. Wiecie w ile czasu przeczytałam tę książkę? W jedną zarwaną noc! 😮 Ciekawiła mnie już od pierwszych stron i dosłownie niczego się nie domyślałam. Jeżeli o zakończeniu mowa, to jak dla mnie mogłoby być trochę inne, mniej skomplikowane i bardziej prawdopodobne. Oczywiście nie znaczy to, że nie było zaskakujące i interesujące. Było nawet bardzo, a sam Adam to zdecydowanie barwna postać o różnych odcieniach. Genialne poprowadzony motyw manipulacji i wpływu na drugiego człowieka, sama bym tak chciała umieć. 😉 Podsumowując, dobra robota jak na młodego pisarza!