Tamten smak oranżady. Z pamiętnika 78` rocznika

Monika Marszał, choć rocznikowo jest ode mnie 11 lat starsza to zabrała mnie w wyjątkowo sentymentalną podróż do przeszłości. Wiele opisywanych przez nią sytuacji wcale nie jest mi obcych, a wręcz sama je praktykowałam będąc młodą dziewczynką. Muszę przyznać, że z sentymentem i leciutkim żalem patrzę na tamte lata, które jakże były inne od tych obecnych. Nie ważne, że ludzie mieli mniej, byli biedniejsi czy też ciężko było cokolwiek dostać, gdyż odnoszę wrażenie, że wtedy żyło się inaczej i ludzie byli mimo wszystko bardziej szczęśliwi. Brak telewizorów, komputerów i telefonów sprzyjał nam, gdyż mieliśmy wtedy czas na to, aby wyjść z domu i spędzić ten czas na świeżym powietrzu ze znajomymi. Dzieci były bardziej aktywne, miały chęć do życia i wszelakich zabaw. A dzisiaj? Dzisiaj dla niektórych z nich świat poza domem i komputerem mógłby nie istnieć.

„Dziś już wiem, czym jest szczęście. Szczęściem są wspomnienia.”

Czytając książkę autorki sama niejednokrotnie wracałam pamięcią do swoich lat młodości. Pamiętam, że kiedy w wakacje wychodziłam z domu po śniadaniu, często wracałam na kolację, bo nawet na obiad nie było czasu kiedy iść. Wspólne zabawy (skakanie na gumie, gra w dwa ognie, zabawa w chowanego itp.) były dużo bardziej ważne od wszystkich innych spraw. W tamtym okresie ludzie częściej też się ze sobą spotykali, a co najważniejsze, nie trzeba było się prędzej zapowiadać z wizytą, jak to bywa w obecnym czasie.

Autorce zdecydowanie nie chodzi o to, abyśmy porównywali tamte czasy do obecnych, czy były one lepsze czy gorsze. Tutaj chodzi o to, abyśmy cofnęli się pamięcią wstecz i abyśmy my sami odbyli taką sentymentalną podróż do wspomnień, których przecież nie zabierze nam nikt. Dzięki Monice Marszał ponownie wróciłam do moich lat szkolnych i przypominałam sobie szkolne dyskoteki, pierwsze miłości, wpisy do pamiętników, które zresztą zachowane mam do dnia dzisiejszego, czy też złote myśli. Wyjazdy na kolonie i to co się na nich działo. Zdjęcia robione aparatem Kodak na kliszę, które do dziś stanowią piękną pamiątkę. Bo pomimo tego, że dzisiaj zdjęcia możemy zrobić nawet telefonem komórkowym to jednak te, które były wywoływane stanowiły największą wartość, takie odnoszę wrażenie.

„Kolonie to pierwsze zauroczenia, szybsze bicie serca i pierwsze miłości. A przede wszystkim piękne przyjaźnie, pielęgnowane wiele lat i przypieczętowane stosem listów. Zdjęcie grupowe, pstryknięte na szybko aparatem kodak, było podsumowaniem fajnie spędzonego czasu.”

Doskonale pamiętam smak gumy Donald czy też Turbo po które sięgały praktycznie wszystkie dzieci. Smak oranżady, której dzisiaj nic nie jest w stanie nam zastąpić. Oglądanie dobranocek, które miały jakiś sens, bo niektóre dzisiejsze bajki to jakieś nieporozumienie. Słuchanie muzyki na walkamanie.

Monice Marszał udało się stworzyć coś, co już na zawsze zostanie w naszych sercach i naszej pamięci. I chociaż niektóre wątki zostały przedstawione pobieżnie i skrótowo to jakoś mi to nie przeszkadzało. Czytając tę pozycję uśmiech nie schodził mi z twarzy, bo wspomnienia jak się okazało są we mnie nadal żywe. To była piękna i niezapomniana podróż w przeszłość za którą serdecznie dziękuję autorce.

"Tamten smak oranżady" to książka, która jest niczym wehikuł czasu, który zabiera nas w przeszłość i pozwala na nowo przeżyć niezapomniane chwile. Serdecznie polecam.

Świetna książka, opisująca jak to było kiedyś w naszym dzieciństwie. Pokazująca jak fajnie, jako dzieci bawiliśmy się z rówieśnikami i że wcale nie były nam potrzebne telefony komórkowe, a i tak znajdowaliśmy sobie świetne zajęcia. A nie móc się pobawić z przyjaciółmi na dworze lub zabronione oglądanie dobranocki, to była dla nas największa kara.

Bardzo fajna książka. Polecam 👌🏻.

Nie będę was trzymać w niepewności i powiem od razu – ta książka jest rewelacyjna, bierzcie i czytajcie, a nie pożałujecie. To, że Monika Marszał potrafi pięknie ująć w słowa smak nostalgii tamtych czasów wiedzą wszyscy, którzy z uwagą śledzą jej instagramowy profil o nazwie @monikamarszal Za każdym razem, gdy pojawia się jej nowy post, ja mam wrażenie, że wraz z autorką wychowywałyśmy się na tym samym podwórku, powtarzałyśmy te same powiedzonka, grałyśmy w te same gry. Podchody, miasta – państwa, gra w gumę czy godziny spędzane na trzepaku – dni mijały nam beztrosko i w większości na świeżym powietrzu. Gier komputerowych nie znałyśmy, za to całe dnie spędzaliśmy grając w gumę, w podchody czy bawiąc się w policjantów i złodziei. Naszemu dorastaniu towarzyszył zachwyt nad najprostszymi rzeczami.

.

Podziwiam lekkość pióra autorki, jej doskonałą pamięć i wyczucie taktu. Wie, o czym pisać, a co pozostawić tylko dla siebie. Wie doskonale jak wywołać w czytelniku lawinę wspomnień i wie, że nie potrzeba do tego zbyt wielu słów. Książkę tę polecam nie tylko dzisiejszym 30 i 40-latkom, ale również ich dzieciom. To doskonałe kompendium wiedzy o barwnych latach 80 i 90. To reportaż tamtych czasów, a także mam wrażenie hołd i podziękowanie złożone jej rodzicom za trud, jaki włożyli w jej wychowanie. Czasy były trudne, lecz to dzięki pracy naszych najbliższych my mieliśmy możliwość wyrosnąć na dobrych i mądrych ludzi.

.

Książka jest króciutka i jej przeczytanie (przesłuchanie) zajęło mi raptem jeden długi spacer z moimi psiakami. Jak zaczęłam, tak już nie mogłam się od niej oderwać. Odbyłam sentymentalną pełną wrażeń podróż do czasów mojej młodości. Podróż, podczas której przypomniałam sobie, jak smakuje oranżada w proszku, guma Donald czy wyrób czekoladopodobny. Naszym dzieciom wydawać się dziś może, że lata 80 i 90 to już zamierzchła przeszłość, bo przecież niemożliwe, aby istniał świat bez komputerów, smartfonów czy sklepowych półek uginających się od najróżniejszych przysmaków. Pokażmy im więc, jak bardzo się mylą i jak niezwykłe mieliśmy dzieciństwo. Być może nasze pociechy znajdą w tej książce coś, co im się spodoba i zechcą to bliżej poznać. Mam taką nadzieję:)

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @wydawnictwo_bookend.

W tym roku miałem przyjemność przeczytać cały szereg bardzo dobrych kryminałów, całą stertę thrillerów, których autorzy wodzili czytelnika za nos i podrzucali nam kolejne zwroty akcji! Żadna z tych książek nie wbiła mnie jednak w fotel tak, jak zrobiła to autorka "Tamtego smaku oranżady"! Książka dosłownie przeniosła mnie do moich szczeniackich czasów, przywołała całą masę wspomnień. Momentami miałem wrażenie, że ktoś obok mnie właśnie kroi cebulę, chwilami poczułem mega wzruszenie! Tak! Ja, chłop zimny jak skała nagle się rozczulił! Monika dokonała prawdziwego cudu! A wszystko zaczęło się od samego odkrycia jej genialnego profilu na Instagramie...

Uwielbiam wracać do swojego dzieciństwa. Uwielbiam ten beztroski klimat, atmosferę tamtego czasu, wspomnienia. Kiedy tylko znalazłem na Instagramie profil Moniki Marszał byłem wniebowzięty! Jej zdjęcia, relacje, każdy post przywoływał masę wspomnień. Pomyślałem sobie, że szkoda, że Monika nie napisała żadnej książki, w której mogłaby zawrzeć wszystko to, o czym pisze w swoich postach. Dowiedziałem się, że jest taka książka ale jest dostępna wyłącznie w formie elektronicznej. No nic... Jako fan papieru i osoba stroniąca od audiobooków i ebooków nie miałem innego wyjścia jak tylko czekać na to, że kiedyś być może ukaże się wersja papierowa. Kiedy zobaczyłem reklamę "Tamtego smaku oranżady" w wersji tradycyjnej byłem w siódmym niebie! W końcu mogłem wziąć w ręce książkę, na która tyle czekałem! I powiem Wam otwarcie - była to jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie książek!

Monika Marszał zabiera nas do czasów swojego dzieciństwa. Opisuje bardzo szczegółowo każdy aspekt, który był wtedy poruszany. Każdy rozdział jest poświęcony innemu tematowi, którym żyły wtedy dzieci i młodzież. Autorka zabiera nas na szkolne dyskoteki, wspomina wpisy w pamiętnikach, podróże klasycznym ogórkiem, pobyty u dziadków na wsi, wieczorynki, tradycje swojej rodziny i pierwsze, jeszcze podstawówkowe miłości.

Nie zliczę ile razy zdarzało mi się łapać na tym, że przecież u mnie wszystko wyglądało tak samo! Teksty rodziców, biała kiełbasa, która w sklepach pojawiała się tylko w święta, a potem ewentualnie raz na jakiś czas w weekendy, szynka w puszkach, która jeszcze za swoich czasów była owiana legendą, gumy Donald i Turbo, kasety magnetofonowe i filmy video, codzienne wieczorynki, przewijanie kaset, wyjścia z mamą do sklepu i niezachwianą pozycję sklepowej, okres przedświąteczny, któremu towarzyszyło ogromne wyczekiwanie! Czytając "Tamten smak oranżady" miałem przed oczami całe swoje dzieciństwo zamknięte na kartkach tej wcale nie grubej książeczki. Autorka wielokrotnie wbijała mnie w fotel, wzruszała, rozczulała i oczarowywała.

"Tamten smak oranżady" jest podróżą do czasów kiedy wszystko wydawało się łatwiejsze. Kiedy wszystko było bardziej kolorowe i za każdym krokiem trafialiśmy na kolejną nowość.

Autorka pisze bardzo lekko i posiada świetną umiejętność opowiadania wszystkich historii. Czytając tę cieniutką książkę wyczuwamy ciepło jakie bije od autorki. Z kolei końcówka tej książki totalnie Was rozłoży i będziecie płakać jak bobry! Podczas kiedy całej dotychczasowej opowieści towarzyszyła radość i rozczulenie, tutaj zrobi się przejmująco smutno. Monika Marszał napisała małe arcydzieło. Autorka stworzyła niesamowicie ciepły klimat, przeniosła mnie żywcem do dawnych czasów, wzruszała, rozczulała. Jedynym minusem tej książki jest to, że jest tak krótka! "Tamten smak oranżady" mógłbym czytać bez końca! Naprawdę chętnie pozostałbym przy tej książce na dłużej. Do tej pory nie miałem w rękach żadnej książki, która rozwaliła mnie tak bardzo, jak udało się to Monice. Oczywiście w bardzo pozytywnym sensie.

Książka Moniki jest idealną pozycją nie tylko dla osób, których dzieciństwo przypadło na lata 80 i 90. Jeśli jesteście rocznikami z tamtego okresu to z przyjemnością sięgniecie po tę pozycję i gwarantuję Wam, że znajdziecie w niej dokładne odzwierciedlenie swoich szczeniackich czasów! Jeśli jesteście młodszymi czytelnikami to również bardzo polecam Wam tę książkę! Sięgniecie po opowieść, która idealnie zaznajomi Was z dzieciństwem Waszego starszego rodzeństwa lub nawet rodziców. "Tamten smak oranżady" to książka wyjątkowa. Od razu wskoczyła na pierwsze miejsce na liście moich najlepszych książek tego roku. Po prostu nie było innego wyjścia! Bardzo mocno polecam Wam książkę Moniki, jak i jej Instagramowy profil! Będziecie zachwyceni!

Piękna książka o tym, co było, jak wyglądało dzieciństwo. To doskonała podróż w tamte lata. Choć lata 80. i 90. ubiegłego wieku wydają się być bardzo odległe, ich klimat jest nadal dla wielu z nas odczuwalny. Czytając tę książkę byłem zafascynowany tym, jak fantastycznie można przedstawić przeszłość. To świetna książka, polecam.