Tamtej nocy nadeszła zima

Wyjątkowości tego tytułu nie da się wyrazić słowami, porusza do głębi i targa emocjami. Zdecydowanie nie jest to książka, którą będziecie czytać swoim maluchom przed snem.

To historia o żalu, żałobie i stracie po której życie musi toczyć się dalej. Temat rzadko poruszany w literaturze dziecięcej, pełni funkcji terapeutyczne i przeznaczony jest dla wszystkich tych, która dotknęła niewyobrażalna tragedia straty dziecka.

Czasami pora roku potrafi zmienić się w ciągu jednej nocy. Wieczorem radośnie skaczemy po kolorowych kupkach liści, by rano obudzić się w zimowej krainie pośród wirujących płatków śniegu przypominających popcorn.

Podobnie bywa z emocjami. Czasami radość w okamgnieniu zmienia się w smutek, wtedy nawet nadejście zimy nie cieszy.

"Tamtej nocy nadeszła zima" to książka o niewyobrażalnej stracie, przepełniona smutkiem, poczuciem niesprawiedliwości i melanholią. Opowiadana z perspektywy kilkuletniego chłopca, który z niecierpliwością wyczekuje narodzin brata. Brata, którego nigdy nie będzie miał okazji poznać...

Strata dziecka to trudny i bolesny temat. Wiele osób nie wie w jaki sposób poradzić sobie z cierpieniem w tak traumatycznym okresie. Zwłaszcza jeśli na pokładzie jest inne, starsze dziecko. W takich sytuacjach oprócz emocji własnych dochodzą również emocje dziecka. Jak wytłumaczyć maluchowi co się dzieje? Czemu brata z nami nie ma, a rodzice chodzą smutni?

Główny bohater wnikliwie obserwuje rodziców i ich zmagania ze smutkiem. Sam przeżywa żałobę na swój własny, dziecięcy sposób wyładowując negatywne emocje na różne sposoby. I chociaż wciąż myśli o swoim młodszym braciszku oraz zastanawia się jaki by był, to pragnie jedynie odzyskać dawnych rodziców i sprawić by znowu zaczęli się śmiać.

Książka nie podaje gotowej recepty na ból i żal, ale może okazać się wsparciem w trudnych chwilach. Przejmujący portret rodziny po stracie widziany oczami dziecka uzmysławia jak w ważne jest wsparcie najbliższych i wspólne przeżywanie żałoby.

Czasami życie jest tak krótkie, że nie trwa nawet jednego dnia, ale nawet tak mała istotka zostawia po sobie wspomnienia, których trzeba strzec niczym najciemniejszego skarbu.

IG: co_my_dzis

Dziś wyjątkowy dzień. Dzień Zmarłych.

I dziś przychodzę do Was z wyjątkową książką, która mówi o stracie życia, które przyszło na świat i nie zdążyło pożyć.

Dla mnie jako mamy to chyba najgorsza strata, jakiej może zaznać kobieta.

Mowa o książce:

Tamtej nocy nadeszła zima- Anna Elina Isoaro i Mira Mallius, wydawca @mediarodzina

To wspaniała, wzruszająca i poruszająca książka o wyczekiwaniu na nowe życie całej rodziny, wielkiej radości, a później o niespodziewanych smutku i żałobie. Cała narracja przedstawiona jest z perspektywy braciszka, czekającego na młodsze rodzeństwo. Niestety z badań wynika,.że coraz więcej osób traci swoje jeszcze nienarodzone dzieci, ale także te które przyszły na świat i nie zdążyły go sobą zachwycić. Książka niesie oprócz smutku niesie nadzieję, że mimo tak ogromnej straty, życie dzieje się dalej. Trzeba przeżyć żałobę, zachować w pamięci to co się da, ale trzeba pamiętać najbardziej o tych którzy żyją i dalej na nas liczą. Tak jak mama po stracie jednego dziecka, musi pamiętać, że nadal jest calym światem dla drugiego.

Autorka w tej historii pokazuje również, że po jakimś czasie człowiek jest w stanie wrócić nawet do uśmiechu i odczuwania radości.

Warto również wspomnieć, że autorka, która sama starcia dziecko, współpracowała z ilustratorką, która również przeżyła taka stratę. Obie Panie stworzyły ta książkę z myślą o innych mamach, aby je pocieszyć, pokazać że nie są same i że życie biegnie dalej.

Oczekując dziecka przeżywamy pełen kalejdoskop uczuć: radość, strach podniecenie, lęk... Co jednak czuje ktoś, kto dziecko straci? Nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego bólu!

Co może czuć dziecko, które jeszcze nie jest w pełni świadome, co to znaczy mieć rodzeństwo, a potem dowiaduje się o tym, że jednak tego nie doświadczy?

O tym opowiada właśnie ta książka. O niezrozumieniu, nieznanej pustce, zmianie, która wpływa na relacje w rodzinie i na którą nie zawsze możemy mieć wpływ.

Jak wrócić do normalności, gdy doświadczy się nieopisanej straty, a w domu jest jeszcze ktoś, kto potrzebuje uwagi i miłości, podczas gdy nasze serce pękło na milion kawałków?

Kilkuletnie chłopiec obserwuje swoich bliskich. Są obok, ale jakby nieobecni. Bawią się z nim, ale jakby tego nie robili. I już nie uśmiechają się jak wcześniej...

Książka porusza niewyobrażalnie bolesny temat, a jednocześnie robi w to sposób delikatny, subtelny i wyważony. Jest w niej smutek i nadzieja, jest rozpacz i ciepło.

Cisza w trakcie czytania i cisza po lekturze.

Wyjątkowość tej pozycji aż trudno wyrazić.

Historia przedstawiona przez autorkę oraz ilustratorkę opowiada o oczekiwaniu na braciszka oraz jego śmierci zaraz po narodzinach. Historia opisana jest z perspektywy kilkuletniego chłopca. Niestety chłopcu nie było dane poznać brata. Pokazane są emocje dziecka i rodziców. Jest smutek, żal. Na szczęście z czasem pojawiają się uśmiechy uwspólnić radość. Rodzina się wspiera w trudnych chwilach i sobie pomaga.

Powiem szczerze, że nigdy żadna książka dla dzieci mnie tak nie poruszyła. To bardzo smutny temat, trudny do wyobrażenia a co dopiero przeżycia.

Mam nadzieję, że w takich trudnych sytuacjach rodziny dotknięte tragedią otrzymają pomoc i ukojenie w lekturze tej książki.