Takenoko

Po cudownej podróży szlakiem Tokaido, Antoine Bauza zaprosił mnie do japońskiego ogrodu, w którym zafrasowany cesarski ogrodnik próbuje dogadać się z bambusożerną pandą. O tym, czy z owego zaproszenia skorzystać, łatwo przekonuje już samo pudełko - opatrzone żywymi kolorami, humorystyczną grafiką i idealnie mieszczącą dziesiątki elementów wypraską. Opakowanie mocno zachęca do rozłożenia gry na stole, ale czy aby nie mamy tu przerostu formy nad treścią? Odpowiedź będzie krótka: nie.

W grze wcielamy się w rolę ogrodnika lub pandy; obie te postaci mają do zrealizowania różne cele, zazwyczaj sprzeczne ze sobą (jeden hoduje bambusy, drugi je zjada), a zadaniem graczy jest takie pokierowanie postaciami, aby owe cele jak najszybciej zrealizować. Tura gracza dzieli się na dwie fazy. Podczas pierwszej gracz rzuca kośćmi pogody i zależnie od niej korzysta z nabytego przywileju, np. dodaje pęd bambusa na dowolnym polu lub przesuwa wystraszoną burzą pandę. Druga faza pozwala na wykonanie dwóch z pięciu akcji - możemy dodać kafelek ogrodu, nawodnić pole, wyhodować bambusa, nakarmić pandę lub dobrać kartę celu. Wykonując akcje gracze starają się spełnić warunki określone na kartach celu.

Jako że ogród jest wspólny dla wszystkich graczy, figurki ogrodnika i pandy występują pojedynczo, a cele aż do momentu spełnienia ich warunków pozostają tajemnicą, w grze pojawia się nutka negatywnej interakcji. Jest to jednak interakcja niezamierzona, wynikająca z wykonywania zadań, a nie z czysto złośliwych zagrań. Po prostu każdy robi swoje, a że przy okazji nieco krzyżuje się szyki innym graczom, no cóż, taka gra :) Mamy tu też pewną dozę losowości; graczom przyda się więc szczęśliwa ręka, która pozwoli im wylosować łaskawą pogodę i w miarę łatwe karty celów. Losowość w pełni mieści się w granicach akceptowalności, a ja uznałbym ją nawet za plus "Takenoko" - bo na bieżąco warunkuje podejmowanie decyzji i nie zmusza do planowania strategii na kilka tur do przodu. Gra staje się przez to łatwiejsza w odbiorze, wyrównuje szanse dzieci w starciu z dorosłymi i z bambusowych wojaży pozwoli czerpać pełnymi garściami nawet tak zwanym niedzielnym graczom.

"Takenoko" to gra na wskroś familijna. Mamy tu kolorową, wesołą oprawę graficzną, mamy fajną i dość realistyczną fabułę, troszkę dobrze wyważonej losowości, troszkę interakcji oraz proste zasady i klarowny system punktowania, zapewniający lekką, niemęczącą mózgu rozgrywkę. Gdy wszystko to umieścimy w klimatycznym świecie japońskich ogrodów, czas spędzony nad kafelkami "Takenoko" na pewno nie będzie czasem straconym. W "Takenoko" gra się przyjemnie zarówno w dwie, jak i więcej osób, mimo że trudność w realizacji celów rośnie wraz z liczbą graczy. Ta gra nie ma być jednak przedmiotem ostrej rywalizacji wśród planszówkowych wyjadaczy, lecz ma cieszyć oko i relaksować umysł w przyjacielsko-rodzinnym gronie. Zagrajcie choć raz, a szybko przekonacie się, że poganianie pandy po cesarskim ogródeczku to nad wyraz milusie zajęcie.